Blurb
มันเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ที่สายตาของนางมีเขาเพียงผู้เดียว
......................
เพราะหนีการถูกไล่ล่า หญิงสาวจึงเลือกจะกระโดดผาน้ำตกพร้อมนกหงส์หยกตัวน้อย
เสียงวัตถุตกลงผิวน้ำอย่างแรงทำให้ชายหนุ่มที่อยู่ใกล้บริเวณนั้นหันไปมองทันที
เขาใช้วิชาตัวเบาพุ่งไปช่วยหญิงสาวในชุดสีแดงดำดิ่งลงไปในน้ำลึกอย่างเร็ว
เลือดสีสดปะปนในสายน้ำ
มือแกร่งแหวกสายน้ำพยายามคว้าร่างของหญิงสาวไว้
เขาประกบริมฝีปากส่งลมหายใจเข้าปากของนาง
เพียงดวงตาคู่นั้นเบิกกว้าง สีหน้าของนางแสดงความตื่นตระหนก
ริมฝีปากสั่นระริกพยายามส่งเสียงอย่างยากลำบาก
ทำให้เขาจำใจโน้มศีรษะลงใกล้เพื่อได้ยินคำพูดของนาง
“ข้า...ได้...พบ...ท่าน...แล้ว... ซือจื่อ”
เซียวเหรินกายสั่นสะท้านขึ้นมา
มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่เรียกเขาด้วยชื่อนี้
แต่นั่นเป็นเรื่องเมื่อนานมาแล้ว
ไม่มีใครเรียกชื่อนี้นานแล้วจริงๆ
ชีวิตที่ควรสงบเงียบเปลี่ยนไปเมื่อทว่าหญิงสาวได้สติอีกครั้ง
แต่นางกลับยืนยันกับใครต่อใครว่านางคือนกหงส์หยก! ...
เหนือธรรมชาติหวาน18+แนวโบราณวังหลวง/ในวัง
Latest Chapters Contents 53 Chapters
ดอกโบตั๋นที่เชิงเขาฝั่งตะวันออก บทที่ 53.จบ
ชีวิตสี่ปีของหลันหลันเป็นเช่นนี้เรื่อยมา
หลัววั่งรู้สึกว่ามีคนเข้ามา จึงเงยหน้าขึ้น เมื่อเห็นว่าผู้มาใหม่เป็นใครเขาก็ส่งยิ้มกว้างแล้วเดินออกไปอย่างเง
ดอกโบตั๋นที่เชิงเขาฝั่งตะวันออก บทที่ 52.ไม่มีอะไรให้ลังเลและกังวลอีกแล้ว
"คิดสิ" นางหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะของนางทำให้กงอี้เทาปล่อยนางจากวงแขน เขาคิดว่านางจะเปลี่ยนใจจึงยอมคลายมือจากข้อมือนาง ทำให้นางส่งยาเม็ดนั้นส่งเข้าป
ดอกโบตั๋นที่เชิงเขาฝั่งตะวันออก บทที่ 51. เจ้านกตะกละ
"เจ้านกตะกละ!" เขาดุนางพลางแหวนหน้าคำรามเสียงพร่า ถูกนางรุกเร้าจนแท่งหยกไถลลื่นเข้าไปจนสุด นางหวีดร้องเบาๆ โผเข้ากอดเขา ปลายเล็บจิกที่แผ่นหลัง
ไม่เค
ดอกโบตั๋นที่เชิงเขาฝั่งตะวันออก บทที่ 50.ใช้หัวใจฟังเสียวหัวใจสิ
"เจ้าอยู่ที่นี่ให้ข้าถอนพิษให้เจ้าเถิด"
"ข้าจะอยู่ที่นี่ในฐานะอะไรได้" นางส่ายหน้าไปมาบนอกเสื้อของเขา นางจงใจทำร้ายองค์ชายหงก่วงต่อหน้าผู้อื่น
หากนา
ดอกโบตั๋นที่เชิงเขาฝั่งตะวันออก บทที่ 49.คิดถึง
"งานเหล่านี้แท้จริงเป็นของเจ้า ยามนี้ลุงแค่ช่วยจัดการให้ไปก่อน" เขาพูดอย่างใจเย็น บ้านเมืองต้องพลิกฟื้นเป็นการใหญ่ กว่าจะเข้ารูปเข้ารอยคงใช้เวลาอีกสาม
ดอกโบตั๋นที่เชิงเขาฝั่งตะวันออก บทที่ 48. เหตุใดถึงเจ็บถึงเพียงนี้
"ข้า..." หลันหลันอ้ำอึ้ง ไม่เคยคิดว่าตัวเองต้องไปจากที่นี่ ไม่ใช่หรอก นางมิได้อาลัยสถานที่แห่งนี้ มีเพียงความรู้สึกที่ต้องจากไกลเซียว เหรินต่างหากที่ท
ดอกโบตั๋นที่เชิงเขาฝั่งตะวันออก บทที่ 47.ให้นางตัดสินใจเอง
นางมุดอยู่ใต้ผ้าห่มแต่หูได้ยินเสียงพวกเขาตกลงต่อรองกัน สุดท้ายกงอี้เทาได้แต่ถอนหายใจหนักหน่วงแล้วก้าวออกไป นางคิดว่าในห้องไม่มีใครแล้วจึงโผล่หน้าออกมา
ดอกโบตั๋นที่เชิงเขาฝั่งตะวันออก บทที่ 46.ผลของการกระทำ
"คุณหนู" ไป๋ชิวร้อนรน แต่หมอที่เก่งที่สุดกำลังดูแลสตรีอื่นจนทำให้คุณหนูของนางเป็นเช่นนี้
"ข้าไม่เป็นอะไร" นางพยายามสูดลมหายใจลึก แม้รู้อยู่แก่ใจว่าเ
ดอกโบตั๋นที่เชิงเขาฝั่งตะวันออก บทที่ 45.เสียงเรียกที่แฝงอำนาจ
"ลูกข้าเป็นอะไร" ไทเฮาถามด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "รักษาเขาสิ!"
เซียวเหรินถึงกับนิ่งงันด้วยอับจนถ้อยคำ แต่ฮ่องเต้หงฉานหัวเราะเสียงปร่าแล้วโบกมือไปมา
"มั
ดอกโบตั๋นที่เชิงเขาฝั่งตะวันออก บทที่ 44.รับผลกรรม
"พวกเจ้า! คนสกุลเซียวรึ! พวกเจ้าสบคบกับคนนอกกล้าล้มบัลลังก์ของข้า!"
"เดิมทีมันก็ไม่ใช่ของพวกเจ้าอยู่แล้ว" นายผู้เฒ่าสกุลเซียวที่ถูกช่วยชีวิตมาปรากฏเ