Blurb
นางเป็นหลานสาวของศัตรูที่ถูกส่งมาในฐานะพระชายาเขาแม้จะชังน้ำหน้านางนักแต่จำต้องเก็บนางไว้ข้างกายในขณะที่นางพยายามดิ้นรนหนีเอาตัวรอดจากเขาและไทเฮาผู้บงการชะตาของนาง ...
วังหลวง/ในวังแนวโบราณรักแท้ทะลุมิติข้ามเวลาคลุมถุงชน
Latest Chapters Contents 26 Chapters
ท่านอ๋องโปรดมอบหนังสือหย่าให้ข้าเถอะ บทที่ 26 จบบริบูรณ์
ฉีอ๋องถูกขอร้องให้ออกจากห้อง เพราะหยางจื่อเหยียนยังไม่รู้จะพูดอะไรกับเขา
เขาเห็นหน้าลูกแต่ยังไม่ได้รับอนุญาตให้แตะต้อง เพียงเท่านี้เขาก็ดีใจแล้ว กระท
ท่านอ๋องโปรดมอบหนังสือหย่าให้ข้าเถอะ บทที่ 25 ไม่กลับ
เรื่องในวังมีมากมายนักที่ต้องสะสาง พระชายายังหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยพร้อมกับสาวใช้ ฉีอ๋องให้คนติดตามค้นหาแต่ทว่าค้นเท่าใดก็ไม่พบตัวนาง
นางซ่อนตัวได้ด
ท่านอ๋องโปรดมอบหนังสือหย่าให้ข้าเถอะ บทที่ 24 ล้มป่วย
หลายวันต่อมาในวังก็ได้ข่าวฉีอ๋องล้มป่วยไม่ทราบสาเหตุ ฮ่องเต้อยู่ในที่ประชุมขุนนางรับสั่งให้หมอหลวงรีบเข้าไปดูอาการ แสดงท่าทางห่วงใยเขายิ่งนัก
"หมอหลว
ท่านอ๋องโปรดมอบหนังสือหย่าให้ข้าเถอะ บทที่ 23 เสียวเหลือเกิน
อากาศในเช้าวันนี้แจ่มใสเป็นอย่างยิ่ง ทว่าหยางจื่อเหยียนกลับจับไข้ นางหน้าแดงเมื่อนึกถึงค่ำคืนอันยาวนานที่ผ่านมา เขาไม่ได้ปราณีนางเลยแม้แต่น้อย กลับเคี
ท่านอ๋องโปรดมอบหนังสือหย่าให้ข้าเถอะ บทที่ 22 ข้าเจ็บ
สัมผัสของเขาแผ่วเบาและค่อย ๆ รุกเข้ามาบนร่างกายของนาง หยางจื่อเหยียนกลั้นลมหายใจถามเขาแผ่วเบา
"ท่านอ๋องโปรดชัดเจน ท่านต้องการสิ่งใดกันแน่เพคะ หลอกให้
ท่านอ๋องโปรดมอบหนังสือหย่าให้ข้าเถอะ บทที่ 21 บอกไม่ได้
เพราะไม่สามารถบอกเขาได้ว่าเรื่องบัญชีแบบนี้เรียนมาจากที่ใด นางจึงโกหกเขาหกส่วนว่าเป็นเพราะตนเองฉลาดจึงคิดแยกแยะและทำรูปแบบขึ้นมาเอง
แน่นอนว่าเขาต้องท
ท่านอ๋องโปรดมอบหนังสือหย่าให้ข้าเถอะ บทที่ 20 ตั้งใจฟัง
หยางจื่อเหยียนตื่นขึ้นมาพร้อมอาการปวดขาอย่างหนัก วันนี้จึงกินข้าวต้มในเรือนนอน ไม่ออกไปพบใครยังมีไข้ต่ำ ๆ เพราะเดินตากแดดนานไปหน่อย ร่างกายร้อนผ่าวต้อ
ท่านอ๋องโปรดมอบหนังสือหย่าให้ข้าเถอะ บทที่ 19 ออกจากตำหนัก
พวกเขาออกจากตำหนักไทเฮาพร้อมกัน หยางจื่อเหยียนจมอยู่ในความคิดของตัวเองเดินตามหลังเขามาเงียบ ๆ หลังฟังคำอวยพรที่เสแสร้งของไทเฮาแล้วหยางจื่อเหยียนพลันรู
ท่านอ๋องโปรดมอบหนังสือหย่าให้ข้าเถอะ บทที่ 18 โมโห
หยางจื่อเหยียนโมโหมาก แต่ก็ไม่อาจทำสิ่งใดได้เมื่อสุดท้ายริมฝีปากหยาบกระด้างนั้นซุกไซ้ไปทั่วซอกคอของนาง เขากดลำตัวลงมาที่หน้าขา หยางจื่อเหยียนรับรู้ได้
ท่านอ๋องโปรดมอบหนังสือหย่าให้ข้าเถอะ บทที่ 17 ไม่รอดแน่
หลังลุกขึ้นจากเตียงล้างหน้าแปรงฟันเรียบร้อย หยางจื่อเหยียนนั่งรับประทานอาหารเพียงลำพัง กับข้าวมีไม่มากนักเพราะนางเองกำลังควบคุมน้ำหนัก
อย่างน้อยหลังห