ธมนตพูด: ความเพียรพยายามของฉันหนักเกินไป ถ้าฉันยังมีชีวิตอยู่ แต่กลับครอบครองนายไม่ได้ ฉันจะเป็นบ้าได้

ทุกคนล้วนมีความเพียรทั้งนั้น ความเพียรของธมนตก็คือเคน

ธมนตมีความยึดมั่นมากเกินไป ยึดมั่นจนกลายเป็นความเพียร และความเพียรนี้ ก็กัดกินจิตใจจนบอบช้ำไปหมด

ธมนตไม่สนใจว่าตัวเองจะเจ็บแค่ไหน แต่กลับเป็นห่วงว่าเขาจะเจ็บ และทำให้คนอื่นเจ็บไปด้วย ดังนั้นในตอนที่เธอรู้เหตุผลนี้ เธอก็ตัดสินใจในสิ่งที่คนอื่นคาดไม่ถึง นั่นก็คือ--การปล่อยมือ ปล่อยให้เขาได้เป็นอิสระ

แต่ก็เหมือนดั่งที่เธอพูด ถ้าเธอยังมีชีวิตอยู่ แต่กลับครอบครองเคนไม่ได้ เธอก็คงจะบ้าตายแน่ ธมนตเหนื่อยมาก ในตอนเย็นที่พระอาทิตย์กำลังตกดิน ท้องฟ้าเป็นสีส้มอ่อน เธอนอนอย่างสงบในอ่างน้ำที่เต็มไปด้วยเลือดในคอนโดของตัวเอง สีหน้าของเธอดูสงบมาก เธอคิดว่าเธอได้ยุติความรักที่เต็มไปด้วยความเพียรนี้ได้สักที……

เคนได้รับความอิสระที่ใฝ่ฝันมานาน แต่พอไม่มีเธอแล้ว ถึงเห็นว่าชีวิตขาดสีสันไปมาก ก็เหมือนกับว่าของสำคัญในชีวิตได้หายไป……เขารู้สึกเสียใจมากที่ทำธมนตหายไป

……

ธมนตกำลังยืนอยู่ในห้องครัว ทำอาหารมื้อสุดท้ายให้ตัวเอง แม้ว่า……อาหารที่เธอทำ คนคนนั้นจะไม่เคยกินเลยก็ตาม

ธมนตคนโจ๊กในหม้อ และกระตุกยิ้มหัวเราะกับความโง่ของตัวเอง……โจ๊กนี้ต้มได้ประมาณห้าหกชั่วโมงแล้ว จนได้รสชาติที่เข้มข้นแต่ไม่เลี่ยน แต่ถึงแม้จะใช้ใจทำแค่ไหน แล้วมันยังไงล่ะ?

คนคนนั้นไม่เคยกินอาหารที่เธอทำเลยสักครั้งเดียว เธอเคยเห็นเขาหิวตอนกลางคืน จนทนไม่ไหวตื่นขึ้นมากินมาม่า……เขายอมกินมาม่า แต่กลับไม่ยอมกินอาหารที่เธอทำเลย

ภายใต้แสงไฟสลัว ใบหน้าของธมนตซีดเซียว ดูเวลาแล้ว 5ทุ่ม58นาที……อีกแค่สองนาที เขาก็คงจะกลับมา

เที่ยงคืนตรงแล้ว เสียงเปิดประตูคฤหาสน์ดังขึ้น ธมนตดูเวลาบนนาฬิกาอีกครั้ง……เที่ยงคืนตรงเป๊ะ ไม่น้อยหรือไม่มากเลยสักนาทีเดียว แววตาของเธอก็ยังคงตลกตัวเองเหมือนเดิม

เธอบังคับให้เขากลับบ้านทุกวัน จะค้างคืนที่อื่นไม่ได้ เขาก็เลือกที่จะกลับมาถึงบ้านเวลาเที่ยงคืนตรงทุกวัน

"กลับมาแล้วเหรอ กินข้าวกันเถอะ ฉันทำซี่โครงหมูเปรี้ยวหวานให้นายด้วยนะ ยังมีโจ๊กไก่กระดูกดำใส่เห็ดอีกด้วย" ธมนตว่าแล้วก็กลับหลังหันเดินไปที่หน้าโต๊ะอาหาร

ทันใดนั้นข้างหูเธอก็ร้อนผ่าว และถูกเขาพ่นลมหายใจไปที่คอ: "คุณนายธมนตครับ เที่ยงคืนพอดีนะครับ" เคนกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ จากนั้นก็พูดต่อว่า:

"ฉันทำตามสัญญาฉบับนั้นทุกข้อเลยนะ ทำตามคำขอของคุณนายอย่างจริงใจ ทำตามคำสั่งของคุณนายทุกอย่าง เหอะ……"

ประโยคนั้นเป็นเหมือนกริช!

ทิ่มแทงจิตใจของธมนตอย่างไม่ทันตั้งตัว

ธมนตกำหมัดแน่น แววตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและโศกเศร้า

เจ็ดปีแล้ว เธอคิดว่าเธอจะชินไปเอง แต่ท้ายที่สุด……ความเศร้าโศกของเธอก็เพิ่มขึ้นทุกวัน

เธอข่มความเจ็บปวดในใจไว้: "กินโจ๊กเถอะ ดื่มเหล้าไปเยอะเชียวนะวันนี้ กินโจ๊กให้สร่างเมาดีกว่านะ" เธอพูดไปด้วยและตักโจ๊กให้เขาด้วย

เคนเดินไปที่หน้าโต๊ะอาหารอย่างไม่เต็มใจ นิ้วมือเรียวยาวของเขา 'ก๊อกๆ' เคาะโต๊ะสองที ท่าทางแบบนั้นเหมือนนักเลงข้างถนนไม่มีผิด ต่อมาเขาก็ยกช้อนขึ้น แววตาธมนตเปล่งประกายด้วยความตื่นเต้น……เขาไม่เคยกินอาหารที่เธอทำเลยนะ

เคนเห็นสายตาที่ดีใจของธมนต แววตาของเขาก็เกิดอารมณ์โมโหขึ้นมาทันที เสียง 'แปะ' ดังขึ้น ช้อนในมือของเขาตกลงบนโจ๊กในถ้วย และมองธมนตด้วยแววตาเยาะเย้ย:

"คุณนายธมนต เธอไม่รู้สึกทุเรศบ้างเลยเหรอ? ที่ต้องแสดงบทรักทุกวันแบบนี้" เขากวาดตามองอาหารบนโต๊ะ และวนกลับไปยังใบหน้าที่ซีดเซียวของธมนต คำพูดที่แทงใจดำของเขา กำลังทำลายฝันที่ธมนตสร้างขึ้นมาเอง:

"เจ็ดปีมานี้ ฉันเคยกินอาหารที่เธอทำไหม?" เคนกลับหลังหัน: "น่าขำสิ้นดี!"

ธมนตยืนอยู่ใต้แสงไฟสลัว แสงไฟนั้นสาดส่องมายังใบหน้าของเธอ ทำให้ดูซีดเซียวมากกว่าเดิม