มินวา เอ่ย "ฉันอยากเห็นโลกใบนี้ เพียงเพราะฉันอยากจะเห็นคุณ"

แต่อชิกลับเอ่ยว่า "ชั่วชีวิตนี้ผมไม่มีทางรักคุณ..."

เช่นนั้นก็ดี อย่างนั้นฉันก็เลือกที่จะไม่ต้องเห็นโลกใบนี้อีก ไม่ต้องเห็นคุณอีก...

....

ค่ำคืนที่มืดสนิท

เวลาตีสอง เสียงนาฬิกาติ๊กตอกติ๊กตอกดังชัดเจนและเดินอย่างเชื่องช้า

มินวา ลืมตาขึ้นมองเพดานว่างเปล่า ภายในสมองขาวโพลน

ที่ตรวจครรภ์วางอยู่ข้างมือ ด้านบนมีรอยขีดสีแดงชัดสองเส้น แดงราวกับเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือด งดงามผลิบาน

ถูกต้อง เธอตั้งครรภ์แล้ว

แต่งงานมาห้าปี เธอก็ยังคงตั้งครรภ์อยู่ดี

ภายในห้าปี เธอกลืนยาคุมกำเนิดลงไปเท่าไรไม่รู้ แต่ละครั้งแต่ละคราว ครั้งแล้วครั้งเล่า เธอนึกว่า ชั่วชีวิตนี้เธอจะไม่มีลูกอีกแล้ว

แต่เธอเอาแต่ใจไปครั้งหนึ่ง เดือนที่แล้ว หลังจากที่อชิมีเพศสัมพันธ์กับเธอ เธอก็คายเม็ดยาสีขาวนั้นทิ้ง

ผลลัพธ์ที่ได้ก็คือ เธอตั้งครรภ์แล้ว

นิ้วเรียวขาวของมินวา คลำไปมาอย่างแผ่วเบา กำที่ตรวจครรภ์เอาไว้ในมือ ภายใต้แสงไฟสีเหลืองนวล สีหน้าเธอขาวซีด ดวงตาจับจ้องไปที่ขีดแดงเขม็ง ความสิ้นหวังค่อยๆครอบคลุมไปทั่วนัยน์ตา

ผู้หญิงคนอื่นตั้งครรภ์ล้วนได้รับคำอวยพร แต่เธอไม่ใช่ เธอตั้งครรภ์ก็ได้รับเพียงแค่คำสาปแช่ง ไร้ซึ่งคำอวยพร...

เธอคิดถึงตอนที่อชิเห็นที่ตรวจครรภ์ จะต้องโยนใส่เท้าเธออย่างไม่ลังเลแน่นอน เขาจะต้องเชิดคางขึ้นแล้วพูดกับเธอว่า "ไปทำแท้งเถอะ ผมไม่ต้องการเด็กคนนี้"

ใช่แล้ว ผู้ชายคนนั้น เคยใส่ใจความรู้สึกเธอที่ไหน เคยใส่ใจเธอที่ไหน

เขาโหดเหี้ยมขนาดนั้น ไร้หัวจิตหัวใจขนาดนั้น ในสายตาของเขา เธอก็คือหุ่นไม้ไร้ความรู้สึกที่ไม่มีวันเจ็บปวดตลอดกาล

แต่เธอเจ็บมาก เจ็บมากจริงๆ

ห้าปี หนึ่งพันแปดร้อยกว่าวัน ทุกวันเธอล้วนรู้สึกถึงความเจ็บปวด...

คืนวันนี้ เขายังคงไม่กลับมา

สามวันแล้ว เธอไม่ได้เจอหน้าเขามาสามวันแล้ว แม้ว่าเธอจะเป็นภรรยาของเขา แต่กลับไม่รู้ร่องรอยของเขา...

น่าตลกเสียจริง

น่าโศกเศร้าเสียจริง

มินวา บีบที่ตรวจครรภ์ในมือแน่น ค่อยๆหลับตาลง สมองขาวโพลนอีกครั้ง...

จนกระทั่งเสียงแหลมเอี๊ยดของเบรกรถดังขึ้น เธอถึงได้สะดุ้งตื่น

เธอคิดว่าเขาจะต้องกลับมาแล้วแน่นอน

อชิ ผู้ชายที่เธอรักตั้งแต่อายุยี่สิบปีจนถึงตอนนี้...

หนึ่งวินาที สองวินาที เธอกำที่ตรวจครรภ์เอาไว้ ขณะนับเวลา

ตอนที่เธอนับถึงวินาทีที่สามร้อยสอง เสียงเปิดประตูห้องนอนดังขึ้น เสี้ยววินาทีนั้น เลือดทั่วทั้งร่างเย็นเฉียบ

คนที่เธอรักมากที่สุดกลับเป็นคนที่เธอกลัวมากที่สุด

"คุณ...คุณกลับมาแล้ว?"

มินวา ลุกขึ้นจากเตียง เดินเข้าไป คิดจะรับเสื้อสูทสีน้ำเงินในมือของอชิ ตามสัญชาตญาณ แต่อชิโยนเสื้อสูทไปบนเก้าอี้อีกด้านหนึ่งด้วยท่าทางเย็นชา โดยไม่มองเธอสักแวบเดียว

"ไม่จำเป็น" นัยน์ตาเรียวแคบคู่หนึ่งถึงได้ตกอยู่บนร่างเธอ สายตาที่อชิมองเธอนั้นเย็นชาตลอดกาล เย็นเยียบเข้ากระดูก

มินวา หวาดกลัวที่จะต้องเห็นสายตาแบบนี้มากที่สุด ทุกครั้ง เธอล้วนรู้สึกราวกับตกลงสู่ขุมนรก ทั่วทั้งร่างคล้ายกับถูกแล่เนื้อเฉือนหนัง หัวใจเจ็บปวด

มือหนึ่งคลายเน็คไท เขาแค่นเสียงเยาะเย้ย "ผมจะกล้ารบกวนให้คุณทำได้อย่างไรกัน พวกคุณตระกูลโมลีปกรณ์ชื่นชอบการข่มขู่คนมากที่สุดไม่ใช่หรือ ถ้าหากว่าคุณหนูมินวาเหนื่อยตาย ผมจะต้องแขนหายขาขาดไปใช่หรือไม่"

มินวา หน้าเผือดสี กระทั่งริมฝีปากก็ไร้ซึ่งสีเลือด

คำพูดแบบนี้ เธอได้ยินมาตลอดห้าปี

ภายในห้าปีนี้ เธอทรมานตลอดเวลา

เธอเข้าใจว่าอชิเกลียดเธอ เกลียดที่เธอใช้กระจกตาของผู้หญิงที่เขารักมากที่สุด

ทว่าตั้งแต่แรกเธอก็ไม่ได้ตั้งใจ เธอไม่รู้ว่าเขาแอบรักลาเบล

เธอก็ไม่สามารถคำนวณได้ว่าลาเบลจะประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ นั่นเป็นเพียงอุบัติเหตุ

ลาเบลใกล้จะตายแล้ว ส่วนเธอก็ต้องการกระจกตาคู่หนึ่งพอดี...

ก็แค่นั้นเอง