บทนำ

"ยอมเป็นของฉันเถอะนะ รับรองว่าเธอจะสบาย มีความสุขราวกับอยู่บนสรวงสวรรค์"

น้ำเสียงทุ้มกระซิบแหบพร่าชวนให้วาบหวามหัวใจ แต่คนฟังกลับสะท้านเฮือก หนาวเยือกเย็นไปถึงกระดูก

เหมือนหัวใจกำลังถูกฉีกทึ้งจากกรงเล็บอินทรีอันคมกริบ

คาริสาเบือนหน้าหนี เกลียดนักที่เขาชอบใช้กำลังบังคับและเอาแต่ใจตัวเองอย่างร้ายกาจ ไม่นึกถึงหัวจิตหัวใจของเธอเลยแม้แต่น้อย อยากจะรู้นักว่าเขาเห็นเธอเป็นตัวอะไร...

นางบำเรอชั่วคราว... หรือของเล่นแก้ขัด...

แต่ถึงจะเกลียดเขาอย่างไร คาริสาก็เกลียดตัวเองมากกว่าที่ไม่อาจขัดขืนเขาได้ซักที...

"ฉันพูดจริงๆ นะคาริสา ยอมเป็นของฉันเถอะนะ ถือว่าตอบแทนบุญคุณที่แม่ฉันเลี้ยงเธอมาก็ได้ เพราะถ้าไม่ได้คุณนายเฮนเดอเรล เธอก็คงไม่ได้ชูคอเป็นคุณหนูเฮนเดอเรลแบบนี้"

อาซิลิโน่ยังไม่หยุดวาจาร้ายกาจ อินทรีร้ายแห่งบาร์เซโลนายังคงย้ำวาจาโหดร้ายใส่ คนอย่างเขา... อยากได้อะไรก็ต้องได้ ไม่เว้นแม้แต่ร่างกายของน้องสาวนอกไส้ที่เติบโตใต้ปีกเขามาสิบกว่าปี!

"ไม่เอา... ครีมไม่เอาแบบนี้ คุณอาซิลิโน่อย่าบังคับครีมเลยนะคะ" คาริสาวอนขอน้ำตาคลอ สะอึกฮักอยู่ใต้ร่างแกร่งอย่างไม่อาย อยากจะหลุดพ้นจากความหวามไหวนี่เหลือแสน

อาซิลิโน่...คือผู้ชายคนเดียวที่อยู่ในหัวใจของเธอตั้งแต่เหยียบย่างเข้ามาในอาณาจักรเฮนเดอเรล ไม่ว่าเขาจะร้ายกาจ เอาแต่ใจ หรือแม้แต่มองเธอด้วยสายตาดูแคลนก็ไม่อาจทำให้หยุดรักเขาได้แม้แต่วินาทีเดียว

เธอช่างโง่งมนักคาริสา...

"คุณอาซิลิโน่ปล่อยครีมเถอะนะคะ ครีมขอร้อง"

"ปล่อยเหรอ... ฉันปล่อยแน่แต่ไม่ใช่ตอนนี้นะ" เอ่ยจบ เรียวปากหยักได้รูปก็ฉกวูบมายังริมฝีปากบาง บดเคล้าอย่างเร่าร้อนก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นเคล้าคลึงอย่างอ่อนหวาน ส่งเรียวลิ้นร้ายกาจเข้าไปควานหาความหวานราวกับน้ำตาลไหม้

"เธอหอม... เธอหวานเหลือเกินคาริสา... ทำไมฉันถึงไม่นึกมองเธอเลยนะ" พูดแล้วอาซิลิโน่ก็นึกเสียดายเหลือแสน คาริสาในวัย 21 ปีช่างหอมหวาน ราวกับครีมเลิศรสที่ลิ้มได้โดยไม่รู้เบื่อ

"คุณอาซิลิโน่ ปล่อยครีมนะ ไม่เอาแบบนี้"

คาริสาดิ้นขลุกขลัก พยายามดิ้นหนีจากพันธนาการแกร่ง รสจูบของยังติดอยู่ปลายลิ้น มันคือสิ่งที่เธอฝันหามาตลอด แต่เมื่อได้สัมผัสจริงๆ มันกลับร้อนแรงจนแทบจะแผดเผาเธอจนไม่เหลือซาก

เธอไม่อยากเป็นของเล่นของเขา... ซักนิดก็ไม่เคยคิดอยากจะเป็น!