"เจ็บ"

ศีรษะและร่างกายรู้สึกเหมือนถูกใครบางคนแยกชิ้นส่วนแล้วประกอบขึ้นใหม่ เซี่ยเชียนเกอค่อยๆลืมตาขึ้นมองดูห้องนอนที่มีความรื่นเริงตรงหน้า คิ้วของเธอขมวดเข้าด้วยกันแน่นหนา ที่นี่คือที่ไหน?

เธอถูกฆ่าทิ้งหลังจากที่เธอฆ่าเย่หลานเฉินแล้วไม่ใช่งั้นหรอ?

ทำไมตอนนี้ตัวเองถึงได้ใส่ชุดแต่งงานมาปรากฏตัวอยู่ที่ห้องประหลาดแห่งนี้ล่ะ?

"ซี๊ด"

เซี่ยเชียนเกอรู้สึกปวดหัว แล้วภาพความทรงจำที่ไม่ใช่ของตัวเองก็ผุดขึ้นมาปรากฏในสมองของตัวเธอ

เซี่ยเชียนเกอ ลูกสาวที่หายสาบสูญไปนานของประธานเซี่ยซื่อกรุ๊ป สามวันก่อน เพิ่งถูกพ่อแท้ของตัวเองหาตัวเจอ สามวันถัดมา ก็ต้องแต่งงานกับฝู้อวี้สิงผู้ชายที่มีอำนาจมากที่สุดในเมืองหลวงจิงตูภายใต้การบีบบังคับของผู้เป็นพ่อ

เดิมทีผู้ที่ต้องแต่งงานให้กับฝู้อวี้สิงคือพี่สาวของเซี่ยเชียนเกอ ชื่อเซี่ยหาน แต่ว่าเธอได้ยินข่าวลือมาว่าฝู้อวี้สิงเป็นผู้ชายที่พิการสองขาและตาบอด เธอไม่ยินยอมที่จะแต่งเข้ามาเป็นเหมือนดั่งหญิงแม่ม่าย จึงได้ให้พ่อแท้ๆของเจ้าของร่างเดิมหาตัวเจ้าของร่างเดิมจนเจอ แล้วให้เธอแต่งงานแทนตัวเอง

เจ้าของร่างเดิมมีคนที่ชอบอยู่แล้ว เริ่มแรกจึงไม่ยินยอม แต่จู่ๆคุณแม่ของเจ้าของร่างเดิมก็ถูกคนของตระกูลเซี่ยลักพาตัวไป เพื่อไม่ให้คนของตระกูลเซี่ยทำร้ายแม่ของตัวเอง สุดท้าย เซี่ยเชียนเกอจึงทำได้แค่ตอบตกลงแต่งงานแทนเซี่ยหาน

ยังไงซะฝู้อวี้สิงก็เป็นคนตาบอด แล้วก็ไม่เคยเจอเซี่ยหานมาก่อน ดังนั้นเพียงแค่ในวันแต่งงานของเขามีเจ้าสาวอยู่ก็พอแล้ว ส่วนตัวเจ้าสาวจะเป็นใครนั้นก็ไม่สำคัญ

เซี่ยเชียนเกอเปิดรับความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมเสร็จสมบูรณ์แล้วก็ยิ้มขมขื่น

เดิมทีเธอก็คิดว่าตัวเองจะตายไปซะอย่างนั้นแล้ว แต่ใครจะคาดคิดว่าเธอจะเกิดใหม่มาในโลกสมัยหลังพันปี ดูแล้ว พระเจ้าเองก็คิดว่าเธอตายอย่างไร้มลทินมาก จึงอยากจะให้โอกาสในการมีชีวิตกับเธออีกครั้ง?

"แกร๊ก"

เซี่ยเชียนเกอเหม่อลอยเล็กน้อย ประตูก็ถูกเปิดออกจากทางด้านนอก ผู้ชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่บนรถเข็นปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าของเซี่ยเชียนเกอ ในขณะที่เซี่ยเชียนเกอได้เห็นใบหน้าของผู้ชายคนนั้นแล้วก็อึ้งไปเล็กน้อย

แม่ทัพฝู้

ชายผู้ที่เธอมีใจรักแต่ไม่สามารถรักได้ในอดีตชาติ ทำไมถึงได้มาปรากฏตัวอยู่ในที่แห่งนี้?

อีกอย่าง ทำไมสองขาและดวงตาของเขาถึงได้กลายเป็นเช่นนี้?

นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

เซี่ยเชียนเกอมองดูฝู้อวี้สิงที่มาถึงข้างกายของตัวเองตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เธอยกมือขึ้นอย่างมือสั่น วางไว้บนใบหน้าของฝู้อวี้สิง ฝู้อวี้สิงสีหน้านิ่งขรึมอยู่ตลอดเวลา และดึงมือของเซี่ยเชียนเกอออกจากใบหน้าของตัวเอง "อย่าแตะต้องฉัน!"

เซี่ยเชียนเกอ "..."

"แม่ทัพฝู้"

ฝู้อวี้สิงได้ยินเซี่ยเชียนเกอเรียกตัวเองว่า "แม่ทัพฝู้" ใบหน้าของเขาก็ปรากฏสีหน้าแปลกใจขึ้นมา "แม่ทัพฝู้อะไร?"

เหมือนว่าแม่ทัพฝู้จะจำเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อพันปีก่อนไม่ได้แล้ว หรือว่า เขาไม่ได้เกิดใหม่? แต่เป็นแม่ทัพฝู้กลับชาติมาเกิด?

เนื่องจากว่าเป็นการกลับชาติมาเกิด ดังนั้น เขาจึงจำไม่ได้ว่าเขาเป็นใคร?

เซี่ยเชียนเกอคิดถึงจุดนี้ก็ไม่ได้แตะต้องฝู้อวี้สิงอีก เพราะว่าเธอสามารถรู้สึกได้ว่าฝู้อวี้สิงต่อต้านการที่เธอแตะต้องเขาเป็นอย่างมาก เดิมที เซี่ยเชียนเกอคิดไว้ว่าหลังจากที่พบเจอกับสามีของเจ้าของร่างเดิมแล้ว จะทำการขอสามีของเจ้าของร่างเดิมหย่าร้าง แต่ว่าตอนนี้ เธอไม่คิดจะหย่าแล้ว

เนื่องจากว่า เธอจะอยู่ข้างกายแม่ทัพฝู้ ช่วยเขารักษาดวงตาให้หาย และยังมีขาทั้งสองข้างอีกด้วย และก็ต้องการจะอยู่กับเขาไปตลอดชีวิต ชาติที่แล้ว สิ่งที่เธอเสียใจมากที่สุดก็คือไม่ได้บอกความรู้สึกที่เธอมีต่อเขาให้กับแม่ทัพฝู้ได้รู้ก่อนที่เขาจะตาย เมื่อได้เกิดในชาติใหม่ เธอได้พบเจอกับแม่ทัพฝู้ที่กลับชาติมาเกิดอีกครั้ง ครั้งนี้ เธอสาบานว่าจะอยู่กับเขาอย่างดี

ไม่จากเขาไปไหนอีก!

ไม่จากเขาไปไหนอีกแล้วจริงๆ

ในเวลานี้เซี่ยเชียนเกอต้องการอยากจะกอดฝู้อวี้สิงเป็นอย่างมาก แต่ว่าเธอกลัวจะทำให้ฝู้อวี้สิงตกใจ ยังไงซะ นี่ก็เป็นครั้งแรกที่ฝู้อวี้สิงได้พบเจอกับเจ้าของร่างเดิม ถ้าหากว่าเธอแสดงออกรุกหนักมากเกินไปแล้วทำให้แม่ทัพฝู้ตกใจจะทำยังไงละ?

ดังนั้น มองดูเขาอย่างนี้เงียบๆก็ดีเหมือนกัน

"ก๊อกๆๆ!"

ด้านนอกมีเสียงเคาะประตูดังขึ้น ฝู้อวี้สิงส่งเสียงพูดอย่างเย็นชาว่า "เข้ามา"

ผู้ช่วยส่วนตัวของฝู้อวี้สิง ชื่อเย่หยิ่งเดินเข้ามาจากด้านนอก "ท่านเก้าครับ คุณหญิงและคุณชายรองมาแล้วครับ"