บทนำ

หญิงสาวในชุดนักศึกษาชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นร่างสูงคุ้นตานอนเหยียดกายอยู่บนโซฟาตัวยาวในห้องรับแขก หัวใจเกือบจะร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มหากไม่ได้กลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคยเข้าเสียก่อน

มันบางเบา แต่น่าแปลกที่เธอกลับจำกลิ่นนี้ได้เป็นอย่างดีเพียงแค่สาวเท้าเข้ามาในห้อง...

อาจเป็นเพราะช่วงหลายอาทิตย์ที่ผ่านมานี้ เจ้าของกลิ่นน้ำหอมนี้มักจะวนเวียนเข้ามาดูความเรียบร้อยให้กับคอนโดมิเนียมที่เธอเพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ได้ไม่นานอย่างสม่ำเสมอเลยทำให้เผลอคุ้นชินกับกลิ่นน้ำหอมของชายหนุ่มไปโดยไม่รู้ตัว

หรืออันที่จริง... เธอจำกลิ่นน้ำหอมของเขาได้นานแล้ว...

ของขวัญเผลอกระชับสายกระเป๋าในมือให้แน่นขึ้นเพื่อลดความประหม่าก่อนจะสาวเท้าเข้าไปยังโซฟาตัวยาว คุกเข่านั่งลงข้าง ๆ ตรงพื้นพรม

ใบหน้าของเธอและเขาอยู่ในระดับเดียวกัน นัยน์ตาหวานล้ำทอดสายตามองร่างสูงที่นอนหายใจเข้าออกเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เปลือกตาบางปิดสนิท เผยให้เห็นแพขนตางอนยาวที่สวยยิ่งกว่าผู้หญิง โครงหน้าหล่อเหลารับกับริมฝีปากรูปกระจับสีแดงสดทำให้คนที่อยู่ในห้วงนิทราหล่อเหลาราวกับรูปสลัก

"คุณโปรดคะ" เอ่ยเรียกคนตรงหน้าเสียงแผ่ว เพียงครู่เดียวเปลือกตาบางก็เปิดปรือขึ้นมาทำเอาชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเผลอสบตาเข้ากับนัยน์ตาสีดำสนิทที่ไม่ต่างอะไรจากก้นทะเลยามค่ำคืน

ดำลึก... แต่ก็ชวนให้น่าหลงใหลอย่างประหลาด

"กลับมาแล้วเหรอคะของขวัญ"

"ค่ะ คุณโปรดมานานแล้วเหรอคะ"

"ก่อนหน้านี้ไม่นานค่ะ ขอโทษนะคะที่พี่มาโดยไม่บอกก่อน"

"ไม่เป็นไรค่ะ ยังไงห้องนี้ก็ของคุณโปรด แค่คุณโปรดให้ขวัญมาพักระหว่างที่ยังเรียนอยู่ก็ขอบคุณมากแล้วค่ะ"

รอยยิ้มบางเบาแตะแต้มตรงมุมปาก อย่างไรเสียปรัตถ์ก็มีคีย์การ์ดห้องอยู่แล้ว การที่เขาจะโผล่มาที่ห้องโดยไม่บอกเธอก่อนจึงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรเลย แต่ก็แค่แปลกใจเล็กน้อยเพราะปกติแล้ว หากเขาจะแวะเข้ามาดูความเรียบร้อยของการตกแต่งคอนโดมิเนียมเขาจะบอกเธอก่อนเสมอ

"คุณโปรดดื่มมาเหรอคะ" บรรยากาศเงียบไปจนเริ่มทำตัวไม่ถูกจึงเป็นฝ่ายเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมา

กลิ่นแอลกอฮอล์จาง ๆ โชยเข้าจมูกทำให้เดาได้ไม่ยากว่าเขาคงดื่มก่อนมาที่นี่ หลายกลิ่นคละเคล้ากัน ทั้งกลิ่นน้ำหอม กลิ่นแอลกอฮอล์และกลิ่นบุหรี่...

"ใช่ค่ะ ดื่มหนักไปหน่อยเลยมึน ๆ เลยต้องมาขอนอนพักที่ห้องของขวัญก่อน"

ปรัตถ์ขยับตัวเล็กน้อยพลางยกมือขึ้นคลึงขมับ กลิ่นน้ำยาบุหรี่ไฟฟ้าระเหยออกมาให้ได้กลิ่น เป็นกลิ่นน้ำผึ้งหอมหวานแต่ก็แฝงไปด้วยความเข้มข้นจากสารนิโคติน

มันไม่ฉุนจัด แต่กลิ่นหอมหวานของน้ำผึ้งก็ชวนให้ลุ่มหลง คล้ายกับคนตรงหน้าดูอ่อนโยนแต่ก็แฝงไปด้วยความแข็งกร้าวในแบบผู้ชาย

"งั้นเดี๋ยวขวัญไปเอาผ้าเย็นมาให้นะคะ เช็ดหน้าหน่อยเผื่อจะดีขึ้นค่ะ"

จำได้ว่ามีผ้าเย็นแช่อยู่ไว้ในช่องฟรีซจึงลุกขึ้นไปหยิบผ้าเย็นที่แช่ไว้ ก่อนจะเดินกลับมานั่งคุกเข่าลงข้าง ๆ โซฟาดังเก่า มือเล็กยื่นผ้าเย็นไปตรงหน้าชายหนุ่ม

"ผ้าเย็นค่ะคุณโปรด"

ปรัตถ์ยังคงนอนเอกเขนกอยู่ตรงโซฟาเหมือนเดิม นัยน์ตาสีดำสนิทหลุบมองผ้าเย็นในมือเธอเล็กน้อยก่อนจะเบือนสายตากลับมาสบตากับเธอ

"ขวัญเช็ดให้พี่หน่อยได้ไหมคะ พี่มึน ๆ ไม่ค่อยมีแรง"

รอยยิ้มละมุนแตะแต้มตรงมุมปากหยัก ดูอ่อนหวาน ชวนให้ลุ่มหลง ตอกย้ำว่าปรัตถ์ดูหอมหวานและนุ่มลึก เย้ายวนราวกับน้ำผึ้งเลิศรสแต่ของขวัญก็รู้ดีว่าเขาไม่ใช่...

ปรัตถ์เป็นน้ำผึ้งอาบยาพิษ ที่เธออย่าเผลอคิดไปแตะต้องเข้าอย่างเด็ดขาด

"หรือขวัญรังเกียจพี่คะ"

ของขวัญเผลอเม้มริมฝีปากแน่นเมื่อเสียงหนักเอ่ยซ้ำ รู้สึกได้ถึงหัวใจตัวเองที่เต้นผิดจังหวะขึ้นมาทันควัน

"เปล่าค่ะ เดี๋ยวขวัญเช็ดให้"

เธอก้มหน้าลงเล็กน้อย ปรัตถ์เรียกได้ว่าเป็นคุณชายของบ้านเลยก็ว่าได้ ด้วยความที่เป็นลูกชายเพียงคนเดียว ชายหนุ่มจึงถูกเลี้ยงดูด้วยความรักและความเอาใจใส่ โดยเฉพาะจากคุณย่าที่มีศักดิ์เป็นถึงคุณหญิงสืบเชื้อสายผู้ดีเก่า

ปรัตถ์จึงเติบโตมาอย่างดีและติดนิสัยชอบการถูกดูแลเอาใจใส่…

มือเล็กซับผ้าเย็นผืนสะอาดไปตามโครงหน้าหล่อเหลา พยายามบังคับตัวเองไม่ให้สนใจกับสายตาคมที่จับจ้องมองอย่างไม่วางตา

จังหวะที่กำลังจะดึงมือกลับ ปรัตถ์ก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือเธอทันควัน ความร้อนผ่าวจากปลายนิ้วเรียวแทรกซึมเข้าไปในผิวเนื้อ ชวนให้รู้สึกวูบวาบในอก ใจเตลิดไปไกล เผลอช้อนสายตามองชายหนุ่มโดยอัตโนมัติ

นัยน์ตาสีดำสนิทดำลึกยิ่งกว่าที่เคยเป็น คล้ายกับถูกฉุดรั้งเข้าไปห้วงทะเลยามค่ำคืนอันมืดมิด

"ของขวัญคะ..."

เขาเอ่ยเรียกเธอด้วยน้ำเสียงบางเบา แต่น่าแปลกที่มันกลับทำให้แววตาเธอสั่นไหวได้อย่างง่ายดาย

"พี่จูบได้ไหมคะ"