เท้ายาวหยุดยืนหน้าประตู เขาหยิบคีย์การ์ดเตรียมจะเปิดเข้าไปข้างใน หากแต่...

'ช่วยด้วย... ช่วยด้วยค่ะ' ดุจเสียงกระซิบแว่วมาตามสายลม อากาศท่ามกลางหุบเขาเย็นเยียบอาบผิว ท้องฟ้ามืดสนิทเดียวดายไร้แสงดาว หากมีแสงแลบแปรบปราบของสายฟ้าอยู่เป็นระยะตามสภาพอากาศอันครึ้มฟ้าครึ้มฝน

'...' ชายหนุ่มหยุดเงี่ยฟังเสียงที่เบาแผ่วอยู่ไกลๆ นั่นไม่ใช่ภาษาสเปนและก็ไม่ใช่ภาษาที่เขาคุ้นชิน หากแต่รับรู้ได้ว่าน่าจะเป็นเสียงร้องขอความช่วยเหลือของร่างกายที่อิดโรยพอสมควร ซีอีโอหนุ่มหยุดรอเพื่อให้แน่ใจอีกครั้ง จึงไม่ทันได้เปิดประตูเข้าไปภายในวิลล่าห้องพัก

'ช่วยด้วย... มีใครอยู่ตรงนั้นมั้ย?'

ร่างสูงกลับหลังหัน มองออกไปยังลานกว้างด้านหน้าวิลล่าที่พัก เสียงระฆังใบไม้กระทบกันยามต้องลมที่มักแรงก่อนฝนใหญ่จะมาเยือน แว่วเสียงเหมือนเป็นการร้องขอความช่วยเหลือ ดังอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล สายตาคมกล้าที่ทอดมองออกไปนั้นมองเห็นเพียงความมืดสนิท

ไม่รอให้ได้ยินเสียงเป็นครั้งที่สาม ด็อพบาร์ตัดสินใจเดินลงจากวิลล่าเพื่อไปตามเสียงดังกล่าว

'ช่วยด้วย... ช่วยด้วยค่ะ ใครอยู่ตรงนั้น ช่วยฉันด้วยนะคะได้โปรด...' เขาแน่ใจอย่างยิ่งว่ามีคนรอความช่วยเหลืออยู่ที่ใดสักแห่ง

ชายหนุ่มเร่งฝีเท้าก้าวฉับไวยิ่งขึ้น เขาจำต้องรวบรวมสมาธิเพื่อฟังเสียงชัดๆ อีกครั้ง จะได้รู้ว่ามันดังมาจากทางไหนกันแน่ ท่ามกลางความมืดของรีสอร์ตใจกลางขุนเขาแบบนี้ มีแสงไฟเพียงริบหรี่จากเสาไฟหลอดเล็กๆ เพียงไม่กี่ต้น เพราะบริเวณนี้ห่างไกลจากส่วนสำนักงานและวิลล่าที่พักของนักท่องเที่ยว

เท้ายาวในรองเท้าสำหรับเดินเที่ยวมาหยุดเดินอยู่ที่ด้านหน้าของสิ่งปลูกสร้างที่เดาว่าน่าจะเป็นเรือนเก็บของ อุปกรณ์ก่อสร้างหรืออะไรก็แล้วแต่ นาสิกประสาทผัสสะได้ถึงกลิ่นคล้ายน้ำมันเบนซิน ยางรถยนต์ สนิมเหล็ก และผงซักฟอก ที่นี่น่าจะเก็บอุปกรณ์ทำความสะอาดหรือไม่ก็บางส่วนของแผนกซักล้างของรีสอร์ต

'ช่วยด้วยค่ะ มีใครอยู่ตรงนั้น...'

แน่ใจในทันที เขาเอ่ยออกไปด้วยภาษาอังกฤษ 'มีคนติดอยู่ในนั้นใช่มั้ย?'

'...'

แม้ไม่มีเสียงตอบกลับมา แต่เขาก็แน่ใจแล้วว่ามีคนกำลังรอความช่วยเหลือติดอยู่ในนั้น ด็อพบาร์มองของอุปกรณ์ที่จะช่วยให้เขาพังประตูเข้าไปข้างในได้ โชคดีที่ใกล้ๆ บริเวณนั้นมีพลั่ว เสียมและชะแลงกองระเกะระกะอยู่ อาจจะเพราะที่นี่เป็นห้องเก็บของหรือโกดังอะไรสักอย่างที่มีความรกร้างการันตี เขาไม่ยอมให้เสียเวลามากไปกว่านี้

ปัง!!

$$$$$$$$