บทที่ 1 สละชีวิตสังเวยความรัก

ท่ามกลางแสงแดดยามเช้าที่แสนสดใส ณ สำนักปราณเซียนสวรรค์ที่เคยสวยงามดังสรวงสวรรค์ตอนนี้กลายเป็นสนามการต่อสู้อันดุเดือดระหว่างศิษย์ในสำนักกับเหล่านักฆ่า...จางหมี่เฝ้ามองหลี่หยางเสวียนศิษย์พี่ในสำนักปราณสวรรค์ และเขายังเป็นชายผู้ที่นางนั้นหลงรักมาตลอดหลายปี ตอนนี้เขากำลังยืนต่อสู้เคียงข้างไป่เหลี่ยนฮวาศิษย์น้องของนาง หัวใจของจางหมี่แหลกสลาย นางรู้ดีว่าความรักของนางไม่มีวันสมหวังเสียแล้ว เพราะในสายตาของหลี่หยางเสวี่ยนนั้นมีเพียงศิษย์น้องไป่เหลี่ยนฮวาเท่านั้น

จางหมี่เฝ้าติดตามหลี่หยางเสวียนมาหลายปีนางแอบมองเขา แอบรักเขามาตลอด ร่วมทุกข์ร่วมสุข ต่อสู้เคียงข้าง ปกป้องเขาจากอันตราย แม้จะรู้ดีว่าเขามองนางเป็นเพียงแค่ศิษย์รวมสำนักเท่านั้น เขาไม่มีวันหันมามองนางในฐานะคนรัก

และวันนี้ทุกอย่างได้จบลงแล้ว…เขาได้เลือกแล้ว เขาเลือกหญิงสาวคนนั้นไป่เหลี่ยนฮวา หัวใจของจางหมี่เจ็บปวดจนแทบหยุดหายใจ น้ำตาไหลรินอาบแก้มนวลของนาง นางหลงลืมสิ้นแล้วทุกอย่าง วันนี้เช่นกันที่นางตัดสินใจจะทำสิ่งสุดท้ายเพื่อเขา

จางหมี่คว้าดาบขึ้นมาแววตาของนางเด็ดเดี่ยวมุ่งมั่นพุ่งไปที่กลุ่มของนักฆ่าที่กำลังต่อสู้กันอยู่กับศิษย์ของสำนักของนาง ขณะที่นางกำลังต่อสู้อยู่กับสองนักฆ่านั้นสายตาของนางก็มักไปมองไปที่หลี่หยางเสวียนเสมอด้วยความเป็นห่วงเขา

ฉับพลั้นนั้นหลี่หยางเสวียนก็พลาดท่าให้กับนักฆ่าชุดดำที่กำลังยกดาบเตรียมจะฟันลงไปที่เขา จางหมี่พุ่งออกมาจากคู่ต่อสู้ของตัวเองเพื่อมาป้องกันเขาอีกครั้งและครั้งนั้นจะเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่ดาบของนักฆ่าจะแทงที่หลี่หยางเสวียน ดาบของนางสามารถปัดดาบที่กำลังจะแทงหลี่หยางเสวี่ยนออกไปได้ แต่ทว่าตัวของนางกลับถูกดาบของนักฆ่าอีกสองคนนั้นแทงเข้ามาที่ด้านหลังทันที

"อ๊ากกกก!!!"

เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของนางดังขึ้น นางหันกลับมาฟาดกระบี่ในมือใส่นักฆ่าทั้งสองทำให้พวกมันจำต้องกระโดดถอยออกมาจากวิถีกระบี่ จางหมี่ตอนนี้กำลังใช้กระบี่ในการประคองตัวเอง เลือดของนางไหลทะลักออกมาจากบาดแผลที่ถูกแทง นางค่อยๆ เดินมาที่เขาและยืนเอาตัวเองบังเขาเอาไว้ ก่อนจะหันไปมองไปที่ใบหน้าที่หล่อเหลาของหลี่หยางเสวียน มีรอยยิ้มเล็กๆ ที่มุมปากนางเหมือนจะเย้ยหยันตัวเอง ก่อนเอ่ยขึ้นมาเบาๆ ให้ได้ยินเพียงสองคนว่า

"หยางเสวียน…ข้า... ข้ารักเจ้า!!!"

เสียงของนางสั่นเครือด้วยความเจ็บปวดจากบาดแผลทั้งจากร่างกายและจากหัวใจที่แหลกสลายของตัวเอง

"ข้า…ข้ายอมตายเพื่อเจ้า"

สิ้นเสียงอันแผ่วเบาของนาง ดาบของนักฆ่าก็พุ่งเข้าฟาดฟันลงบนร่างของนางอย่างรุนแรง แรงดาบทำให้นางกระเด็นล้มลงไปกับพื้นกระอักเลือดออกมา

หลี่หยางเสวียนหันขวับ มองดูจางหมี่ด้วยความตกตะลึง เขาตกใจมากที่เห็นนางทำเช่นนั้น นางเอาตัวมาบังดาบให้กับเขา….

"จางหมี่!!!! เจ้าทำอะไร!"

เขาตะโกนลั่น เขาพุ่งเข้าต่อสู้กับนักฆ่าจนกระทั่งพวกมันล่าถอยออกไป จากนั้นก็มีศิษย์ในสำนักหลายคนพุ่งเขามาช่วยพวกเขา หลี่หยางเลวียนรีบพุ่งเข้าไปหาร่างที่นอนจ่มกองเลือดอยู่ของจางหมี่

"ข้า…ข้า..รักเจ้า"

จางหมี่พูดต่อ "ข้ายอมตายเพื่อเจ้า" นางพูดออกมาด้วยความลำบากเลือดมากมายไหลทะลักออกมาร่างกายของนาง นางค่อยๆยกมือขึ้นมาเพราะอยากจะสัมผัสใบหน้าของเขา…เป็นครั้งสุดท้ายแต่ทว่า..มือเล็กนั้นไม่สามารถที่จะเอื้อมถึงใบหน้าของหลี่หยางเสวียนได้เลย…มือของนางตกลง พร้อมกับลมหายใจที่สิ้นไปของนาง..

หลี่หยางเสวียน คุกเข่าลงข้างกายนาง เขากอดร่างไร้วิญญาณไว้ น้ำตาไหลรินอาบแก้ม

"จางหมี่ ข้าขอโทษ" เขาเอ่ย "ข้าไม่รู้ว่าเจ้ารักข้า".ข้าขอโทษ" น้ำเสียงของหลี่หยางเสวี่ยนโหยหวนด้วยความเสียใจอย่างสุดซึ้ง

สายลมพัดโชยเสียงร่ำไห้ของหลี่หยางเสวียน ดังก้องไปทั่วลาน…..

ความรักของจางหมี่จอมยุทธสาวผู้มากความสามารถจบลงด้วยความเศร้า แต่นางได้พิสูจน์ความรักของนางที่มีต่อเขาแล้ว นางตายอย่างสงบเพราะนางรู้ว่าชายผู้เป็นที่รักปลอดภัยแล้ว แต่นางกลับหลงลืมไปว่านางไม่ได้มีเพียงหลี่หยางเสวียนเท่านั้นในชีวิต นางยังมีท่านพ่อของนาง จางอี้เฉิงที่ตอนนี้หัวใจแหลกสลายไปแล้วที่เห็นบุตรสาวที่รักต้องมาตายเพื่อความรักแบบนี้….

….ปี2024….

ใช่แล้ว จางหมี่กลับมาเกิดใหม่แล้วหลังจากที่นางตายเพราะได้ช่วยเหลือชายคนที่นางรักสุดหัวใจหลี่หยางเสวียน มันเป็นความรักที่ไม่มีทางสมหวังนางรู้ดี แต่ใจมนุษย์นั้นสิ่งที่ยากที่จะหักหามได้นั้นคือ รัก โลภ โกรธ หลง และนางก็เป็นเพียงมนุษย์คนหนึ่งเท่านั้น….การที่นางต้องแลกชีวิตกับความรักที่ไม่สมหวังทำให้นางนึกเสียใจในตอนนี้ นางคิดถึงท่านพ่อของเธอจางอี้เฉิง เจ้าสำนักปราณสวรรค์ที่ยิ่งใหญ่ ท่านพ่อคงจะเสียใจมากที่ลูกสาวเพียงคนเดียวได้เสียชีวิตลงไป นางคิดถึงชีวิตตอนที่อยู่ที่สำนักกับท่านพ่อ เพราะท่านรู้ว่านางชมสะสมหยกชนิดต่างๆ ดังนั้นไม่ว่าจะเดินทางไปที่ไหนท่านพ่อก็จะมีหยกมาให้เสมอ

ครั้งสุดท้ายที่ท่านพ่อเดินทางไปที่สำนักกระบี่ล่องนภาได้นำหยกสีแดงเลือดนกมาให้นาง ทันทีที่เห็นนางก็ตกหลุมรักมันทันที..เมื่อนางนึกถึงหยกสีแดงเลือดนกชิ้นนั้น

ทันใดนั้นหยกสีแดงเลือดนกลวดลายสวยงามประณีตก็อยู่ในมือนาง จางหมี่ตกใจอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดนางก็ยิ้มออก ท่านพ่อได้บอกความลับเกี่ยวกับหยกแดงให้กับนางซึ่งตอนที่อยู่ที่สำนักนางไม่ได้ใส่ใจกับมันนักเพราะจิตใจของนางมีแต่หลี่หยางเสวียน เท่านั้น มาตอนนี้นางได้แต่ขอบคุณท่านพ่อที่เสาะหาของวิเศษนี่มาให้…

จางหมี่ใช้เวลาตลอดช่วงเช้าในการยอมรับร่างกายและชีวิตใหม่นี้ เมื่อพระโพธิสัตว์ให้โอกาสนางเกิดใหม่แล้ว นางจะใช้มันให้ดีจะใช้ชีวิตด้วยความระมัดระวัง ไม่เอาหัวใจหรือชีวิตไปวางไว้ให้ใครง่ายๆ อีกแล้ว ..

กลับมาที่ปัจจุบันตอนนี้จางหมี่พยายามคิดถึงความทรงจำของร่างนี้ เธอคนนี้อยู่กับแม่สองคน แม่ของเธอนั้นทำงานที่โรงงานขนาดเล็กไม่ไกลจากโรงเรียนของเธอนัก พวกเขาสองแม่ลูกเช่าบ้านบ้านตระกูลจางอยู่ แม่ของจางหมี่นั้นเป็นเด็กที่จางหยวนเจ้าตระกูลรับมาเลี้ยงตั้งแต่แบเบาะ ตอนแรกพวกเขาก็รักและดูแลเธอมาอย่างดี ให้เธอได้เรียนโรงเรียนที่ดีที่สุดของเมื่อง และดูแลเธอเหมือนกับลูกสาวคนเล็กก็ว่าได้ แต่แล้วก็มีเหตุเกิดขึ้นกับแม่ของเธอที่ได้พลาดตั้งท้องตอนที่เรียนอยู่มัธยมปลายปีสุดท้าย จางเจินต้องออกจากโรงเรียนเพราะพวกเขาบอกว่าเธอสร้างความอับอายให้กับครอบครัวมาก

จากที่ตอนแรกที่รักและเอ็นดูเธอมา มาตอนนี้ทุกคนในคอบครัวต่างก็ไม่พอใจ มีบางคนอยากจะให้เธอเอาเด็กออกด้วยซ้ำ และอยากจะให้เธอออกจากตระกูลจางของพวกเขา จางเจินนั้นเสียใจมากที่คนในครอบครัวไม่อยากจะให้เธออยู่ด้วยแล้ว และเธอก็ไม่ต้องการที่จะทำลายลูกของตัวเองด้วย ดังนั้นเธอจึงได้ขอออกมาเช่าบ้านอยู่เอง

ตระกูลจางนั้นค่อนข้างมีฐานะพวกเขามีบ้านให้เช่าหลายหลังดังนั้นเพื่อตัดปัญหาในบ้าน พ่อของเธอจึงได้ให้เธอย้ายออกมาอยู่บ้านที่พวกเขาปล่อยเช่า หลังจากผ่านไปหลายปีพ่อของเธอเสียชีวิต แม่และพวกพี่น้องก็ไม่ต้องการให้เธออยู่บ้านนั้นฟรีอีกต่อไป พวกเขาบอกให้เธอจ่ายเงินค่าเช่าอย่างน้อยครึ่งหนึ่งก็ยังดี จางเจินที่ตอนนั้นไม่มีทางเลือกจำเป็นต้องเช่าบ้านหลังน้อยนั้นต่อไป และเลี้ยงดูลูกของเธอโดยลำพัง จะมีก็เพียงพี่สาวของเธอจางถงที่ให้ความช่วยเหลือจางเจินมาตลอดเพราะสงสารน้องเล็กคนนี้มาก จางถงแต่งงานแล้วและได้ย้ายออกจากบ้านจางมาอยู่ที่ห้องเช่ากับสามีเธอและพวกเขามีลูกด้วยกัน1คน คือเจียงซินอี้

**** รักแบบไม่ลืมหูลืมตา เมื่อรู้สึกตัวก็สายเสียแล้ว..***