อาเฉียวคิดว่าตัวเขาพูดอะไรผิดไป เขาจึงดึงฉันแล้วพูดว่า "ไม่กินไอศกรีมก็ได้"

ฉันมองดวงตาที่สว่างสดใสของเขา ก่อนจะส่ายศีรษะแล้วพูดว่า

"ไม่เป็นไร อยากจะกินอะไรก็ได้ทั้งนั้น"

ทันทีที่เดินเข้าห้างสรรพสินค้า ก็เจอหลูน่ากับน้องชายฉัน

หลูน่าแสร้งทำเป็นปิดปากด้วยความประหลาดใจ

"ทำไม ทำไมเธอถึงมีลูกแล้วล่ะ"

ฉันอยากให้เธอบริจาคดวงตาที่เธอไม่ต้องการแล้วเสียจริง ผู้หญิงที่เพิ่งจะเรียนจบมหาวิทยาลัยอย่างฉันจะมีลูกชายอายุสิบกว่าขวบได้ยังไงกัน

"สวัสดีครับคุณป้า ผมอาเฉียว พี่เหยาเหยาเป็นคนรับเลี้ยงผม ผมเป็นน้องชายของเธอ"

เมื่อฉันได้ยินคำว่า "น้องชาย" น้องชายแท้ ๆ ของฉันก็จ้องมองฉันอย่างเคียดแค้นแล้วเอ่ย

"อวี๋เหยา ดูเหมือนว่าครอบครัวจะรับเธอไม่ได้แล้วจริง ๆ !"

แต่เพราะหลูน่า เขาจึงรีบพูดอย่างดูถูกเหยียดหยามอย่างรวดเร็ว

"เธอบอกว่าป่วยไม่ใช่หรือไง มาเที่ยวห้างนี่ก็มีแรงเนอะ แล้วยังจะบอกว่า…"

"หลีกทางซะ"

ฉันขัดจังหวะเขา เพราะไม่อยากให้อาเฉียวรู้ว่าฉันป่วย

ทว่า เรื่องไม่เป็นดังใจหวัง

วินาทีต่อมา เลือดก็พุ่งออกมาเต็มปาก ก่อนที่ฉันจะหมดสติไป ฉันเห็นน้องชายเดินมาหาฉัน สุดท้ายฉันก็ล้มลงมาอยู่ในอ้อมแขนของอาเฉียว

เมื่อลืมตาอีกครั้งก็เห็นเพดานโรงพยาบาล

ก่อนที่ฉันจะมีปฏิกิริยาตอบสนอง ฉันก็โดนน้องชายตบจนมึนงง

"อวี๋เหยา แกล้งพอหรือยัง?"

"ถ้าไม่โกหกคนอื่นสักวัน ไม่ทำให้พวกเรารังเกียจก็จะตายใช่ไหม?"

อาเฉียวผลักน้องชายของฉันออกไป เข้ามาปกป้องฉันเบื้องหน้า

"อย่าตีพี่สาวผมนะ!"

"อาเฉียว มานี่เถอะ"

อาเฉียวถอยหลัง ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ฉัน แต่ก็ยังมองน้องชายฉันกับหลูน่าอย่างระแวดระวัง

ฉันมองดูเด็กน้อยที่อยู่ข้างหน้า และมองใบหน้าที่มีความคล้ายคลึงกับฉันถึงแปดสิบเปอร์เซ็นต์

น้องชายแท้ ๆ แม่เดียวกันของฉัน

เทียบกับความเจ็บปวดบนใบหน้า ใจของฉันเจ็บปวดเสียยิ่งกว่า

เขาก็เป็นหมอเหมือนกัน เขามองไม่ออกสักนิดหรือไงว่าฉันเป็นคนใกล้จะตายอยู่แล้ว

"ไปให้พ้น" ฉันออกแรงทั้งหมดที่มีอยู่พูดขึ้น เสียงก็มีแต่คนที่อยู่ในห้องคนไข้เท่านั้นที่ได้ยิน

"อวี๋เหยา!? เธอนี่รนหาที่ตายจริง ๆ !"

เขาพูดแล้วโบกมือมาทางฉัน

"อาหลิน" เขาไม่ได้เรียกฉันว่าพี่สาวมานานแล้ว ส่วนฉันก็ไม่ได้เรียกเขาเช่นนี้มานานแล้วเหมือนกัน

"ความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้องของเราสิ้นสุดลงแล้วในวันนี้"

"ฉันเป็นคนบาป เป็นคนชั่วร้าย เป็นคนโกหก เป็นคนหลอกลวง เป็นคนน่ารังเกียจ ฉันจะไม่ตายดี"

น้ำตาของฉันก็ยังไหลออกมาอย่างกลั้นไว้ไม่อยู่

ฉันเติบโตมาพร้อมกับเขา เขามักจะเป็นปีศาจร้ายที่สิงอยู่ในร่างมนุษย์ แต่เขาเคยให้ความอ่อนโยนกับฉันน้อยครั้งได้ เขาเคยพูดกับฉันขณะขี่มอเตอร์ไซค์

"พี่สาว ผมจะปกป้องพี่ชั่วชีวิต! ใครอยากจะรังแก หรือทำร้ายพี่ ไม่ได้ทั้งนั้น!"

วันนี้ คนที่ทำร้ายฉันมากที่สุดกลับเป็นเขา

ฉันไม่เคยคิดมาก่อนว่า ฉันกับน้องชายจะเดินมาถึงวันนี้ได้

"ฮึ รู้ก็ดีแล้ว ถึงยังไงน่าน่าก็เป็นคนจิตใจดี..."

"เพราะฉะนั้น พวกเราตัดความสัมพันธ์กันเถอะ"

"อะไรนะ?"

สีหน้าของน้องชายฉันพลันเปลี่ยนไป

"พูดใหม่ทีสิ!"

"ฉันบอกว่า พวกเราตัดความสัมพันธ์กันเถอะ"

"นายไม่มีพี่สาวที่น่ารังเกียจเหมือนฉัน และฉันก็ไม่มีน้องชายอย่างนาย ฉันไม่ต้องการให้พวกนายมาเป็นครอบครัวของฉันอีกต่อไป"

"ดีดีดี อวี๋เหยา เธอพูดเองนะ!"

"พี่สาว" มือเล็ก ๆ ของอาเฉียวลูบหน้าผากของฉัน

"พี่ป่วยหรือเปล่า?"

ฉันส่ายศีรษะ

"ไม่ค่ะ พี่สาวแค่กินผิดไปน่ะ อีกสองวันก็หายแล้ว พี่สาวยังอยากจะมองอาเฉียวสอบเข้ามหาวิทยาลัยด้วย อาเฉียวกลับบ้านไปทำการบ้านก่อนได้ไหม?"

หลังจากที่อาเฉียวออกไปแล้ว สวีเหวินก็ถอนหายใจ

"ทำไมถึงไม่ทะนุถนอมร่างกายของตัวเองเลย?"

"เธอไม่รักษาร่างกาย และก็ไม่ใส่ใจบำรุงร่างกาย เวลาที่มีชีวิตอยู่ของคุณก็จะสั้นลงเรื่อยๆ"

ฉันเหลือบมองป้ายบนหน้าอกของเขา แพทย์ฝึกหัดนี่เอง มิน่าล่ะทุกครั้งถึงได้พูดเยอะ

"ฉันจะรักษา พรุ่งนี้ฉันก็ทำคีโมได้"

ก่อนหน้านี้ ฉันคิดว่าฉันจะสามารถจัดงานศพในอุดมคติให้กับตัวเองได้

ตอนนี้ฉันสูญเสียเงินทั้งหมดจากการขายสินค้าผ่านไลฟ์สดแล้ว ถ้าฉันตายแบบคนหัวล้านก็ดูเหมือนจะไม่เป็นปัญหาอะไร

ตอนเย็น หลิวป๋อก็มาเยี่ยม

พร้อมกับหิ้วเกี๊ยวน้ำซุปไก่ที่ฉันชอบกินที่สุดมาด้วย

"หมอบอกว่าเธอไม่มีปัญหาอะไร กลับบ้านเถอะ ครอบครัวของเธอจะเป็นห่วงได้