เดิมทีฉันควรยืนอยู่ที่นี่ และจินตนาการถึงภาพอนาคตอันงดงามของตัวเอง

ตอนนี้ฉันกลับถูกโยนไว้บนพื้นแบบเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง ที่ถูกโยนลงพร้อมกับฉันยังมีผลงานที่ฉันเพิ่งได้รับรางวัลมา

"ทุกคน รีบมาดูเร็ว ในที่สุดฉันก็จับเมียน้อยคนนี้ได้แล้ว ตอนนี้พยานบุคคลพยานวัตถุอยู่ครบ ฉันอยากให้ยัยสำส่อนที่ไม่รู้จักยางอายคนนี้ชื่อเสียงป่นปี้!"

ในไลฟ์สดของเธอคือหน้าที่กระเซอะกระเซิงสุดจะทนของฉัน เธอหันหน้าจอมาทางฉัน

"ดูสิ ดูชาวเน็ตกำลังว่าเธอยังไงกัน ยัยสำส่อนที่ไม่รู้จักที่ตายอย่างเธอนี้ ผู้ชายของฉันเธอยังกล้ามาแตะต้อง? วันนี้ถ้าไม่สั่งสอนเธอ ฉันอยู่มายี่สิบแปดปีนี้ถือว่าเสียชาติเกิดแล้ว!"

ฝูงชนที่สนามกีฬารวมตัวกันเข้ามาอย่างรวดเร็ว นักศึกษาส่วนหนึ่งก็เริ่มยกมือถือถ่ายรูป

ฉันโดนผลักล้มลงพื้นอย่างแรง ความเจ็บทั้งตัวทำให้ฉันลุกไม่ขึ้นในชั่วขณะหนึ่ง

เอร่าลากไมโครโฟนเข้ามาแล้ว ทดสอบเสียงแล้วพูดว่า

"ดูนักศึกษาแสนดีที่มหาวิทยาลัยพวกเธออบรมออกมาสิ ที่เรียนมาล้วนเป็นผู้หญิงบูชาเงินทองที่ยั่วยวนสามีชาวบ้านกับเป็นเมียน้อยที่กอบโกยเงิน! อธิการบดีของพวกเธอต้องให้คำอธิบายฉันสักอย่าง!"

พูดอยู่ก็ถีบบนตัวของฉันที่เพิ่งลุกขึ้นมาอย่างซวนเซมาอีกครั้ง

"เรื่องฉาวโฉ่ของเธอจะโดนแฉหมดแล้ว ตอนนี้รู้จักกลัวแล้วเหรอ? สายไปแล้ว!"

"เห็นแล้วหรือยัง! นี่คือจุดจบที่พวกเธอทำลายความสัมพันธ์ของคนอื่น!"

"วันนี้ฉันจะสอนบทเรียนหนึ่งให้นักศึกษาอย่างพวกเธอ ว่าฉวยผลประโยชน์ของคนอื่นไปมันไม่มีจุดจบที่ดี!"

เสียงของเอร่าลอยออกไปในเครื่องกระจายเสียง นับวันนักศึกษาที่รวมตัวเข้ามายิ่งมาก จำนวนคนดูไลฟ์สดของเอร่าก็เพิ่มขึ้นฉับพลัน แม้กระทั่งติดเทรนด์การค้นหาตั้งหลายอัน

อธิการบดีที่เหงื่อออกเต็มหน้าอยากหยุดยั้งการกระทำของเธอ แต่เดิมทีไม่ได้ผล

มีรปภ.ของมหาวิทยาลัยหลายคนอยากประคองฉันขึ้นมา ก็โดนเหล่าพวกพ้องของเอร่าไล่ออกไปแล้ว

ฉันมองเอร่าที่เหมือนกับคนบ้าแล้วพูดว่า "คุณไม่กลัวว่าจะทำลายงานแต่งของตัวเองเหรอ"

เอร่าพูดเยาะเย้ย "เหอะ งานแต่งฉันเธอไม่ต้องมากังวลหรอก แต่ตัวเธอเอง เป็นห่วงตัวเองหน่อยเถอะ"

สายตาของเธอเหมือนงูพิษแลบลิ้นอยู่ มองจนฉันรู้สึกตกใจ

ระหว่างที่พูดกับฉัน เอร่าถูกรปภ.ถือโอกาสแย่งไมโครโฟนไปแล้ว เธอใส่รองเท้าส้นสูงยังยกมือถือไลฟ์สดไปด้วย พอซวนเซก็ล้มลงมาข้างกายฉัน

เมื่อศัตรูเจอหน้ากันยิ่งยั่วโมโหกันและกันกว่าเดิม

เอร่าพลิกตัวแล้วขึ้นคร่อมบนตัวฉันแล้ว ท่าทางคลุ้มคลั่ง

จ้องหน้าฉันตาเขม็ง แล้วตะโกนไปด้านหลังแบบไม่หันหน้ามอง

"เอาของขวัญที่ฉันเตรียมเอาไว้ให้ยัยสำส่อนคนนี้เข้ามาที"

ขวดแก้วใบหนึ่งถูกส่งออกมาจากในฝูงชน

เธอมองฉันเหมือนอยากฆ่าเหยื่อ ราวกับฉันเป็นปลาที่ปล่อยให้คนฆ่าแกงได้ตัวหนึ่ง

ซู่

ควันสีขาวลอยขึ้นมาจากตรงต้นขาของฉัน ชุดครุยของฉันโดนไหม้จนเป็นรูใหญ่อันหนึ่ง

"น้ำกรด!"

"เอร่าเธอบ้าไปแล้วเหรอ?"

"รีบหยุดเดี๋ยวนี้!"

ฉันตะโกนเสียงดุ

คนโดยรอบได้ยินคำว่าน้ำกรดสองคำนี้ต่างตกใจจนถอยหลังกันไปก้าวหนึ่ง แม้ว่าเป็นรปภ.ของมหาวิทยาลัยก็ไม่กล้าทำอะไรวู่วาม

น้ำกรดที่กัดกร่อนผ้าแล้วยังไหลซึมมาบนขาของฉันอีก

ความรู้สึกเจ็บแบบถูกไฟลวกทำให้ฉันสำนึกได้ว่าผู้หญิงตรงหน้าคนนี้เป็นคนบ้า

ฉันไม่ยึดติดอีกแล้วว่าความจริงคืออะไร ฉันรู้แค่ว่าฉันอาจจะโดนผู้หญิงคนนี้ทำลายทิ้งได้

"ฮ่าๆๆๆๆ ตอนนี้รู้จักกลัวแล้ว? น้ำกรดแค่นิดเดียวก็กลัวแล้ว ยังออกมามั่วทำอะไร ยังกล้ายั่วยวนสามีฉันอีก?"

เอร่าสูญเสียสติสัมปชัญญะไปโดยสิ้นเชิงแล้ว

"เธอหยุดก่อน ฉันขอโทษเธอนะ ฉันจะไม่ติดต่อกับสามีเธออีกแล้ว"

"เหอะ ยัยสำส่อน ตอนนี้เพิ่งสำนึกผิด? สายไปแล้ว!"

ความบ้าคลั่งในสายตาของเอร่าไม่ลดลง

ฉันถือโอกาสตอนที่เธอพูดจา ออกแรงปัดมือของเธอจนเอียงไปแล้ว

ซู่

น้ำกรดครึ่งขวดหกราดลงบนพื้นด้านข้าง ชายกระโปรงชุดเจ้าสาวยาวๆ ของเอร่าโดนไหม้จนเกิดรูดำๆ สามสี่แห่งแล้ว

"ยัยสำส่อน!"

เอร่าโดนยั่วโมโหถึงที่สุด เธอเอาน้ำกรดที่เหลือสาดใส่ฉันทั้งหมด