ฝนเทกระหน่ำลงมาอย่างหนัก

ฉันกอดร่างลูกชาย นั่งจมอยู่ท่ามกลางกองเลือด

สายฝนผสมกับเลือด เปื้อนไปตามพื้นดินบริเวณที่ฉันและลูกชายนั่งอยู่

ฉันร้องไห้และร้องอ้อนวอนกับผู้คนที่ล้อมรอบอยู่

"ช่วยด้วย ส่งลูกชายฉันไปโรงพยาบาล..."

"ช่วยด้วย..."

ฉันร้องไห้หนักมากจนหายใจไม่ออก และเกือบจะเป็นลม

ผู้คนที่สัญจรไปมาต่างพากันถอนหายใจและตั้งคำถาม แต่ไม่มีใครยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ

เลือดของลูกชายฉันไหลออกมามากขึ้นเรื่อยๆ และฉันก็รู้สึกได้ว่าชีวิตของลูกชายกำลังหมดไปทีละน้อย

เขาไม่ได้ร้องไห้ เขาพยายามลืมตาขึ้นมามองฉันอย่างยากลำบาก

แต่ฉันกลับสู้เด็กหกขวบไม่ได้เลย น้ำตาไหลออกมาไม่หยุด

เขารวบรวมกำลังและพยายามเปล่งคำพูดอย่างอ่อนแรง

"แม่ครับ...อย่าร้อง..."

"โยโย่ไม่เจ็บ..."

"บอกพ่อนะ...โยโย่รักพ่อมาก และก็รักแม่มาก..."

ฉันพยักหน้าเหมือนคนเป็นบ้า ร้องไห้หนักมากจนพูดไม่ออก และมือของฉันที่จับมือลูกชายก็สั่นไม่หยุด

ความกลัวและความเจ็บปวดห่อหุ้มฉันไว้แน่นจนหายใจไม่ออก

ในเวลานี้ มีรถยนต์โรลส์-รอยซ์สีดำขับผ่านผู้คนที่มุงอยู่ไป

ลักษณะของรถที่คุ้นเคยดึงดูดความสนใจของฉันทันที

ฉันหันกลับไปมอง กระจกรถเปิดอยู่ครึ่งหนึ่ง มีชายหนึ่งคนและหญิงหนึ่งคนนั่งอยู่ข้างใน

ผู้ชายดูหล่อเหลาและสูงส่ง ผู้หญิงดูบริสุทธิ์และสง่างาม

ใจฉันตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม และรู้สึกเหมือนหัวใจถูกกรีดในทันที

นั้นคือสามีที่หายตัวไปของฉัน และน้องสาวแท้ๆของฉันเอง