ตั้งแต่มัธยมต้นถึงมหาวิทยาลัย ฉันกับหลี่เหลยเป็นเพื่อนร่วมชั้นมาตลอด

ก็ถือว่าเป็นกิ่งทองใบหยก มีวาสนาต่อกัน

ช่วงมหาลัยก็เลยคบกันโดยธรรมชาติ หลังจากเรียนจบก็ได้แต่งงานกัน

แต่ฐานะทางบ้านของฉันไม่ดี ตั้งแต่เด็กก็ไม่ทราบว่าพ่อแม่คือใคร โตมากับคุณย่าอย่างเดียว

หลังจากคุณย่าเสียชีวิต ฉันก็กลายเป็นเด็กกำพร้าอย่างแท้จริง

ดังนั้น การที่รู้จักกับหลี่เหลยมาหลายปีขนาดนี้ ฉันแทบแยกจากเขาไม่ได้ มองเขาเป็นญาติคนเดียวในโลก

ตอนเรียน หลี่เหลยก็คอยดูแลฉันตลอด

ตอนที่คบกัน หลี่เหลยก็ดีกับฉันมากขึ้นกว่าเดิม

เขาคอยใส่ใจฉันในทุกเรื่อง ตอนที่คนอื่นล้อเลียนว่าครอบครัวฉันยากจนและแต่งตัวไม่เป็น เขาจะเข้าข้างฉัน และบอกว่าเขาชอบฉันที่เป็นคนเรียบง่ายแบบนี้อยู่แล้ว

ตอนนั้นฉันไม่รู้อะไรเลย คิดว่าแค่พูดคำพูดหวาน ๆ แบบนี้ ก็คือความรักแล้ว

ตอนที่เขาขอแต่งงาน เขาสัญญาว่าจะให้ฉันมีครอบครัวที่อบอุ่นและสมบูรณ์ ฉันจึงรีบที่จะแต่งงานกับเขา

แต่ญาติพี่น้องของเขา แม้กระทั่งแม่ของเขาล้วนแต่ดูถูกฉัน พูดลับหลังว่าฉันไม่เหมาะสมกับหลี่เหลย ถ้าฉันมีโรคอะไรส่งผลให้มีลูกไม่ได้ ตระกูลหลี่ก็คงสิ้นสายเลือดแล้วสินะ

แม่สามีเชื่อคำพูดของคนพวกนั้น ยืนยืนจะให้ฉันกับหลี่เหลยไปตรวจสุขภาพ

หลี่เหลยให้ฉันต้องอดทน อย่าทำให้เขาต้องลำบากใจ เพราะยังไงแล้วนั่นเป็นแม่แท้ ๆ ของเขา

พวกเราไปตรวจร่างกายพร้อมกัน พอผลการตรวจสอบออกมา ฉันปกติทุกอย่าง แต่หลี่เหลยกลับเป็นภาวะอสุจิไม่แข็งแรงแต่กำเนิด

พอนึกถึงว่าฉันไม่สามารถเป็นแม่ได้ในอนาคต ฉันก็รู้สึกเสียใจ

แต่ฉันชอบหลี่เหลยมากกว่า และฉันก็รู้ว่าโรคแบบนี้จะกระทบต่อศักดิ์ศรีความเป็นผู้ชาย ฉันจึงเลือกที่จะปิดบังไว้

ฉันคิดว่า ขอให้เรารักกัน ถึงแม้ไม่มีลูกก็ไม่เป็นไร ไปรับเด็กมาเลี้ยงก็ได้

แต่ความหวังดีของฉัน กลับกลายเป็นอาวุธที่แม่สามีใช้โจมตีฉัน

แม่สามีไม่พอใจกับฐานะของฉันอยู่แล้ว ต้องการให้ฉันรีบมีลูกเพื่อสืบสกุลให้ตระกูลหลี่ของพวกเขา

กระทั่งยังให้ฉันลาออกโดยตรง อยู่บ้านเพื่อเตรียมตัวตั้งครรภ์

ฉันไม่เห็นด้วย แต่หลี่เหลยคิดว่าแม่ของเขาพูดถูก และสัญญากับฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าจะดูแลฉันให้ดี เขาจะออกไปทำงานหาเงิน ให้ฉันได้อยู่บ้านอย่างสบายใจ และเป็นแม่บ้านเต็มตัว

ภายใต้แรงกดดันจากทั้งหลี่เหลยและแม่สามี ในที่สุดฉันก็ลาออกจากงาน

แต่เมื่อฉันได้ลาออกจากงานจริง ๆ ฉันกลับพบว่า การเป็นแม่บ้านเต็มตัวไม่ใช่สิ่งที่ใครก็ทำได้ ผู้หญิงส่วนใหญ่กลับต้องมาเป็นแม่บ้านที่ไม่มีสถานะและไม่มีน้ำหนักเสียงในครอบครัวเลย

กลุ่มข้างต้นไปชอปปิ้ง ทำสวย ซื้อเสื้อผ้าทุกวัน กลุ่มหลังมีแต่งานบ้านที่ทำไม่หมดและต้องทนความไม่เป็นธรรมที่ไม่มีที่สิ้นสุด

เห็นได้ชัดว่าฉันคือกลุ่มหลัง

ฉันตื่นตอนห้าโมงเช้าทุกวัน ทำอาหารเช้าให้แม่สามีและสามี ขณะที่พวกเขากินข้าว ฉันไปซักผ้า เมื่อพวกเขากินเสร็จ ฉันก็ต้องเก็บจานชามอีก อีกทั้งยังต้องล้างจานและถูพื้น

กว่าจะยุ่งจนถึงเที่ยง ก็ต้องทำอาหารกลางวันให้แม่สามีอีก ตอนบ่ายแม่สามียังโยนกางเกงในที่สะสมมาหลายวันให้ฉันอีก

"รีบซักซะ ไม่อย่างนั้นคืนนี้จะไม่มีกางเกงในเปลี่ยนแล้ว"

ไม่รู้ว่าเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้ว

ฉันทนไม่ไหวจึงเตือนด้วยคำพูดที่หวังดีว่า "แม่คะ กางเกงในซักเองดีกว่านะคะ เพราะสุขอนามัยกว่าค่ะ"

แม่สามีกลับเจตนาตีความคำพูดของฉันผิด"แกนี่รังเกียจว่าฉันสกปรกเหรอ?"

"ไม่ใช่ค่ะ..."ฉันกำลังจะอธิบาย

แต่แม่สามีไม่ให้โอกาสฉันเลย"ฉันยังไม่ได้รังเกียจแกว่าฐานะไม่ดี แกกลับมารังเกียจฉันก่อนสินะ?"

ฉันรู้สึกจนปัญญา ไม่อยากเถียงต่อไปกับเธออีก เลยเดินกลับห้อง

แต่แม่สามีกลับยืนด่าทออยู่หน้าห้องนอนของฉัน

"แกหมายความว่ายังไง?ตอนนี้มีความสามารถแล้วสินะ กล้าชักสีหน้าใส่ฉันเลยนะ"

"ฉันนี่ทำบาปอะไรไว้ ทำไมถึงให้ลูกชายของฉันแต่งงานกับแกที่เป็นปัญหานี้กลับมา!"

"หาเงินไม่ได้ แถมยังคลอดลูกไม่ได้ แกยังมีประโยชน์อะไรอีก?"

คำพูดของแม่สามียิ่งพูดก็ยิ่งไม่น่าฟัง ฉันอดไม่ได้ที่จะเถียงกลับ"ตอนแรกพวกคุณบังคับให้ฉันลาออก ตอนนี้ก็อย่ามาพูดว่าฉันหาเงินไม่ได้ค่ะ แถมฉันยังทำงานบ้านและทำอาหารอยู่ทุกวัน ถ้าคุณยังคิดว่าฉันไม่มีประโยชน์ ก็ไปจ้างแม่บ้านมาเองเถอะ!"

พูดจบ ฉันก็ปิดประตูห้อง และอดไม่ได้ที่จะหลั่งน้ำตา

แม่สามีกลับไปฟ้องก่อน ร้องไห้และโทรไปร้องทุกข์กับหลี่เหลย

หลี่เหลยทิ้งงานและกลับบ้านโดยตรง พอเข้ามาบ้านก็ตำหนิฉันอย่างเต็มที่

"หลิวหย่า แกจะไปด่าคุณแม่ได้ยังไง?ขอโทษคุณแม่ซะ!"

ทุกครั้งที่แม่สามีหาเรื่อง หลี่เหลยก็ตำหนิฉันโดยไม่ได้ถามเหตุผลใด ๆ

ฉันไม่อยากทนอีกต่อไป ร้องไห้และพูดว่า"ฉันไม่ได้ทำผิด ทำไมฉันต้องขอโทษ?คือเธอที่ด่าฉัน ไม่ใช่ฉันที่ไปด่าเธอ!"

แม่สามียังคงกลับผิดกลับถูก"นายดูซิ ลูกสะใภ้คนนี้อารมณ์ร้อนขนาดไหนเนี่ย ฉันกล้าด่าเธอได้ที่ไหนล่ะ?เพิ่งแต่งเข้ามาได้ไม่นานก็เริ่มมีเรื่องแล้ว!"

หลี่เหลยขมวดคิ้วและผลักแม่สามีออกไป"พอเถอะ แม่ออกไปก่อนเถอะ"

เขามานั่งข้างฉัน แล้วกอดฉันไว้"เสี่ยวหย่า แม่อายุมากขนาดนี้แล้ว สุขภาพก็ไม่ดี อย่าให้ฉันได้ลำบากเถอะนะ คุณไปขอโทษแม่หน่อยนะ"

หลี่เหลยมักจะรู้วิธีจัดการกับฉันเสมอ ออดอ้อนและโน้มน้าวฉันให้ไปขอโทษ

แต่การยอมอ่อนข้อของฉัน กลับทำให้แม่สามียิ่งรังแกฉันหนักกว่าเดิม!