เพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ พ่อแม่ฉันกับพี่ชายฉันก็เข้ามาล้อมถามฉันว่าอยู่ที่นั่นสบายดีไหม

"มิน ลูกอยู่บ้านทำความคุ้นเคยสักสองสามวันก่อนนะ อีกหนึ่งสัปดาห์ค่อยย้ายไปโรงเรียนที่พ่อของลูกให้เงินสนับสนุน ที่นั่นมีพี่ชายข้างบ้านที่ลูกโวยวายอยากแต่งงานด้วยตอนเด็กๆ พอดี" แม่ฉันจับมือฉันไว้

ได้ยินคำพูดนี้หน้าฉันก็แดงทันที "แม่! แม่อย่าพูดมั่วๆ!"

พ่อฉันได้ยินก็สีหน้าบึ้งตึงฉับพลัน "ฉันไม่ยอมให้ลูกสาวฉันแต่งงานเร็วหรอกนะ" เขาจะยอมให้ลูกสาวที่ตนเลี้ย'มาอย่างดีไปแต่งงานกับผู้ชายธรรมดาได้อย่างไร?

"เอ้อ มิน พรุ่งนี้พ่อจะให้โรลส์-รอยซ์ลูกหนึ่งคัน ลูกขับมันไปโรงเรียนสิจะได้มีหน้ามีตา!"

ฉันส่ายหน้าแล้วเอ่ยปฏิเสธ "ช่างเถอะค่ะพ่อ ฉันให้ลุงกิตพาฉันไปก็พอแล้ว"

ตอนแรกฉันโอ้อวดเกินไป ถูกขนานนามว่า "ไอ้ตาสุนัขมองเหยียดคน" ทำให้ทั้งโรงเรียนไม่มีใครคบฉัน

"มิน ลูกอยากกินอะไร? แม่จะทำให้ลูกกินเอง"

แม่ฉันกำลังจะลุกขึ้น พ่อฉันก็กดเธอลงไป "โธ่ ที่รัก เรื่องเล็กพวกนี้ให้ป้าแย้มทำเถอะ" ฉันกับพี่ชายทำเสียงเอ๊ะอย่างใจตรงกัน

"วันนี้พี่ไม่ต้องแสดงละครเหรอ?" ฉันกระโจนเข้าไปในอ้อมแขนมาวิน ตั้งแต่เล็กจนโตฉันติดหนึบเขาที่สุด

มาวินลูบหัวฉัน "พี่เลื่อนการถ่ายเพื่อกลับมาหาเธอเชียวนะ"

ฉันพยักหน้าพลางออดอ้อนในอ้อมแขนเขา ตัวเขามีกลิ่นอันคุ้นเคย เหมือนเคยได้กลิ่นที่ไหนมาก่อน แต่ฉันจำไม่ได้