เมื่อปภาวินคุกเข่าข้างหนึ่งขอแต่งงาน ฉันคาดไม่ถึงอย่างสิ้นเชิง

ฉันอึ้งอยู่ที่เดิม ทั้งร่างประหนึ่งอยู่ในน้ำแข็ง

เพราะผู้ที่ถูกเขาขอแต่งงานไม่ใช่ฉัน แต่เป็นขวัญจิรา น้องหวานใจวัยเด็กที่เติบโตมาพร้อมกับเขา

บรรยากาศวุ่นวายโดยรอบสะเทือนอารมณ์ของฉัน บีบรัดหัวใจฉันแน่นจนไม่สามารถหายใจได้

น้ำตารินไหลออกมาจากเบ้าตาอย่างบ้าคลั่ง แต่ปภาวินเหมือนไม่เห็นความเสียใจของฉัน จมอยู่ในโลกแห่งความสุขที่เป็นของพวกเขาเท่านั้น

กระทั่งแหวนเพชรแบบเดียวกับที่ฉันสวมบนนิ้วกลางสวมลงบนนิ้วเธอ ขวัญจิราก็หลั่งน้ำตาแห่งความสุขในที่สุด

ขณะที่น้ำตาพร่ามัว ฉันเห็นปภาวินก้าวเท้าเดินมาหาฉัน สีหน้าเขา แม้ระหว่างคิ้วก็ไม่มีความรู้สึกเสียใจกับฉันเลยสักนิด แต่เอ่ยปากอธิบายกับฉันอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์

"เบญญา เธอเข้าใจหน่อยนะ ขวัญแค่อยากให้ฉันเติมเต็มความปรารถนาวันเกิดอันเรียบง่ายของหล่อนเท่านั้นเอง"

คำพูดน่าขำทำให้ฉันรู้สึกว่าไร้สาระ

แต่ปภาวินกลับไม่สังเกตเห็นความผิดปกติแต่อย่างใด

และตั้งแต่นี้ไป ความรู้สึกเสียใจก็เริ่มสลายหายไปจากใจทีละนิด

ฉันค่อยๆ ปล่อยวางความรู้สึกที่มีต่อปภาวิน

ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วเอ่ยถามเขาอย่างใจเย็น

"ปภาวิน ทั้งๆ ที่ฉันเป็นแฟนของนาย แต่นายให้ฉันทนดูนายขอผู้หญิงคนอื่นแต่งงาน ตอนนี้ยังมาบอกให้ฉันเข้าใจนายอีกเหรอ?"

เขาเหมือนเดาออกว่าฉันจะถามเขาแบบนี้ จึงขมวดคิ้วแน่นขึ้นนิดหน่อย

"เบญญา เธอเป็นคนใจกว้างมีกาลเทศะเสมอ เข้าอกเข้าใจคนอื่นมาตลอด ฉันอธิบายกับเธอไปหมดแล้ว ทำไมเธอต้องวุ่นวายไม่เลิกแบบนี้อีก?"

"ฉันบอกไปแล้ว นี่ก็แค่เกมหนึ่ง ทำไมเธอต้องจริงจังด้วย?"

"สุดท้ายแล้ว ฉันก็แต่งงานกับเธออยู่ดี"

เห็นว่าทางฝั่งเรามีบรรยากาศทะเลาะวิวาทกันเล็กน้อย ขวัญจิราเห็นดังนั้นก็รีบวิ่งมาไกล่เกลี่ยด้วยความหวังดี

"พี่เบญญา ขอโทษนะคะ พวกคุณอย่าเกิดผลกระทบทางความรู้สึกต่อกันเพราะฉันเลย ฉันรู้พี่ไม่มีความสุขกับการมีอยู่ของฉัน แต่ฉันแค่อยากให้พี่วินเติมเต็มความปรารถนาเล็กๆ ของฉันเท่านั้นเอง……"

ขณะพูด เธอยังหลั่งน้ำตาแสร้งทำหน้าตาน่าสงสารและน้อยอกน้อยใจ

เห็นดังนั้น ความเยือกเย็นในดวงตาปภาวินเหมือนดาบคมไร้เมตตาด้ามหนึ่ง แทงทะลุหัวใจฉันอย่างรุนแรง

"เบญญา ฉันตั้งใจดีพาเธอมาร่วมงานวันเกิดหล่อน นี่เธอฉลองวันเกิดให้หล่อนแบบนี้เหรอ?"

"หาเรื่องให้หล่อนร้องไห้ในงานวันเกิดหล่อนเหรอ?"

ในชั่วพริบตานั้น ฉันมองปภาวินที่ยืนอยู่ตรงหน้าฉัน แค่รู้สึกว่าแปลกหน้า

ราวกับฉันไม่เคยรู้จักเขาอย่างแท้จริงมาก่อน ราวกับในใจเขาไม่เคยมีฉันดำรงอยู่เลย

น่าจะสังเกตเห็นความผิดปกติของฉัน พวกเพื่อนของปภาวินก็เริ่มพากันโน้มน้าวฉัน

"พี่สะใภ้ พี่อย่าโกรธเลย คนที่คุณชายวินรักมากที่สุดก็ยังเป็นพี่นะ"

"ใช่แล้วพี่สะใภ้ คุณชายวินกับพี่ใกล้จะแต่งงานกันแล้ว พี่อย่าคิดเล็กคิดน้อยนักเลย"

ฉันกวาดสายตาเยือกเย็นมองบรรดาคนมุงดูการแสดงสนุกภายในห้องหนึ่งรอบ

ตั้งแต่ต้นจนจบ ในหมู่พวกเขาไม่มีสักคนเดียวที่พูดถึงความผิดของปภาวินในเรื่องนี้ กลับพากันโน้มน้าวฉันให้ใจกว้างกันหมด

ราวกับว่าฉันต่างหากที่เป็นผู้กระทำความผิด

คิดถึงตรงนี้ ฉันจึงแค่นหัวเราะอย่างไร้ความปรานีต่อหน้าพวกเขา จากนั้นก็ยกมือขึ้นตบหน้าปภาวินหนึ่งฉาด

เสียงตบชัดเจนทำลายบรรยากาศครึกครื้นในห้องส่วนตัว ทุกคนสงบนิ่ง ต่างทอดสายตามาทางฝั่งเรากันหมด

"ปภาวิน งานแต่งนี้ฉันไม่แต่งละ ตำแหน่งคุณนายน้อยของตระกูลโถมนาทแกล้ว ใครอยากได้ก็เอาไปเลย"