"ชิงชิง แต่งงานกับฉันนะ"

ในงานเลี้ยงทางธุรกิจของเมือง A ลู่ซินไป๋สวมสูทสีดำ ถือช่อกุหลาบแดง คุกเข่าข้างหนึ่งลงบนพื้น เขาขอฉันแต่งงานด้วยสีหน้าจริงจัง

คนรอบๆ ส่งเสียงเชียร์และปรบมือไม่หยุด

ฉันมองดูรอบๆ เห็นหลินเสี่ยวเสี่ยว คนที่อยู่ในใจลู่ซินไป๋อยู่ในกลุ่มคน

หลินเสี่ยวเสี่ยวยืนอยู่ในกลุ่มคน เธอเม้มปากแน่น น้ำตาคลอเบ้า

ตอนนี้ฉันแน่ใจแล้วว่าตัวเองอยู่ในนิยาย อีกทั้งยังเป็นนิยายรักเว่อร์เกินจริงที่เพิ่งอ่านจบเมื่อคืนด้วย

พอลู่ซินไป๋เห็นฉันเงียบอยู่นาน เขาเข้ามากระซิบข้างหูฉันว่า "มู่ชิง เห็นแก่ที่เธอประจบฉันมาหลายปี ฉันยินดีแต่งกับเธอ แต่เธอก็ต้องรู้ฐานะของตัวเองด้วย"

ในมุมของทุกคน เหมือนเขากำลังหอมแก้มฉัน

คนรอบๆ ส่งเสียงเชียร์ไม่หยุด "แต่งเลย!"

ฉันตอบตกลงเขาตามบท

หลังแต่งงานเขาไม่สนใจฉันเลย พาหลินเสี่ยวเสี่ยวเข้ามาในบ้าน อีกทั้งยังบังคับให้ฉันฟังเสียงตอนที่พวกเขาสุขสมกันด้วย

หลินเสี่ยวเสี่ยวตั้งครรภ์ ทั้งๆ ที่มีฉันอยู่

ปล่อยให้หลินเสี่ยวเสี่ยวอวดดีและรังแกฉัน

ยิ่งไปกว่านั้นเขาวางแผนให้บริษัทพ่อฉันล้มละลาย สาเหตุก็เพราะพ่อโมโหแทนฉันที่ไม่ได้รับความยุติธรรม แล้วก็ตบหน้าหลินเสี่ยวเสี่ยวไปหนึ่งที

หลังจากบริษัทล้มละลาย ฉันก็ไม่เหลือความมั่นใจ ทำได้แค่อ้อนวอนให้หลินเสี่ยวเสี่ยวให้อภัย ขอให้เธอปล่อยครอบครัวฉันไป

ตอนนี้พอฉันเห็นสุภาพบุรุษจอมปลอมแบบเขา ฉันรู้สึกขยะแขยงจริงๆ

ฉันตบหน้าเขาไปหนึ่งที

"ไสหัวไป"

จากนั้นเดินไปหาชายหนุ่มที่มีรัศมีอันเยือกเย็นแผ่ซ่านออกจากตัวที่อยู่ตรงมุม ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน

กู้สือ ศัตรูคู่อาฆาตของลู่ซินไป๋ตามบท สุดท้ายโดนลู่ซินไป๋กับหลินเสี่ยวเสี่ยวเล่นงานแสนสาหัส

ในเมื่อมีโอกาสแล้ว ชาตินี้จะไม่มีวันกลับไปซ้ำรอยเดิมอีก!

ตัวสำรอง คนที่อยู่ในใจ ความรักบนความทุกข์ของคนอื่น ไม่เอาอีกแล้ว!

ชาตินี้ฉันจะอยู่เพื่อตัวเอง!

ฉันเดินมาข้างกู้สือแล้วกอดเขาไว้

"แต่งงานกันปะ? ฉันน่ะดูแลใส่ใจคนเก่งนะ!"

ฉันยิ้มจนตาเป็นสระอิ

กู้สือตกใจกับการกระทำไร้มารยาทของฉันทันที เขายืนอึ้งหน้าแดงถึงหู

ฉันเห็นท่าทางของกู้สือแล้วคิดในใจ: ดูผู้ชายที่ไม่เคยมีความรักมาก่อนคนนี้สิ ทำเป็นเย็นชาไร้เยื่อใย จริงๆ ไร้เดียงสามาก

คนพูดกันว่ากู้สือไม่ได้บ้าผู้หญิง ไม่เคยมีผู้หญิงข้างกายเขาสักคน

คนรอบๆ อึ้งมาก ในงานเลี้ยงเงียบกริบ

จู่ๆ มีคนพูดว่า "มู่ชิงบ้าไปแล้วเหรอ เธอรักลู่ซินไป๋สุดหัวใจเลยไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงกล้าตบเขาล่ะ"

ตอนนี้สายตาแหลมคมเหมือนเหยี่ยวของลู่ซินไป๋กำลังจ้องฉันอยู่ สีหน้าเขาถมึงทึงจนน่ากลัว เหมือนโมโหสุดขีดอย่างไรอย่างนั้น

"เธอกล้าทำได้ยังไง! กู้สือขึ้นชื่อเรื่องเย็นชาไร้เยื่อใยเลยนะ รอดูเธอโดนเฉดหัวทิ้งได้เลย"

พอได้ยินประโยคนี้ ฉันรู้สึกกลัวนิดหน่อย แต่ตัดสินใจทำลงไปแล้ว ก็เหมือนสาดน้ำออกไป ไม่สามารถเอาอะไรกลับมาได้อีก

กู้สือตั้งสติครู่หนึ่ง เพิ่งเคยเจอผู้หญิงที่กล้าขนาดนี้ครั้งแรก ยิ่งไปกว่านั้นเธอเพิ่งปฏิเสธลู่ซินไป๋ ศัตรูคู่อาฆาตของเขาด้วย!

น่าสนใจจริงๆ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นให้ความร่วมมือสักหน่อยแล้วกัน

เสียงชัดเจนของกู้สือดังขึ้นข้างหูฉัน "โอเค"

กู้สือให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี ซึ่งเหนือความคาดหมายของฉันมาก

แววตาของลู่ซินไป๋เย็นชาและน่ากลัว เหมือนจะฆ่าฉันด้วยสายตาอย่างไรอย่างนั้น

ฉันรู้สึกกลัวและเสียใจนิดหน่อย ทำไมฉันถึงกล้าไปยั่วโมโหผู้ชายโหดเหี้ยมแบบนี้!

สนใจแต่ความสะใจของตัวเอง ไม่ได้คิดถึงผลที่ตามมา

พอคิดได้เช่นนี้ ฉันไปหลบด้านหลังกู้สือทันที

เพราะตอนนี้กู้สือพอจะสู้กับลู่ซินไป๋ได้

"ทำไมมองภรรยาฉันแบบนี้ล่ะ เธอกลัวหมดแล้ว ถ้ายังมองอีกฉันจะควักลูกตานายออกมา"

เสียงเอื่อยเฉื่อยของกู้สือดังขึ้นอีกครั้ง

คราวนี้มีคนสังเกตเห็นความผิดปกติ รีบออกมาคลี่คลายสถานการณ์ บอกให้ทุกคนแยกย้าย