วันนั้นที่ธีภพกลับบ้านอีกครั้ง เป็นวันเกิดของฉัน

ทั้งโต๊ะไม่มีอะไรเลย กระทั่งเค้กเป็นอย่างน้อยที่สุดก็ไม่มี

คฤหาสน์หรูหราในขณะนั้นดูโหรงเหรงคร่ำครึมาก

เขาดึงเนกไท จากนั้นก็เดินมานั่งข้างฉันพร้อมกับกลิ่นน้ำหอมผู้หญิงคนอื่น

เมื่อสายตาสัมผัสท่าทีเฉยชานิดหน่อยของฉัน เขาก็ผลุบตาลงยกยิ้มเล็กน้อย

น้ำเสียงค่อนข้างไม่สะทกสะท้าน ไม่รู้สึกผิดต่อฉันสักนิด

"ที่รัก เธอโกรธเหรอ?"

"ไม่มีอะไรให้โกรธนี่นา เธอน่าจะรู้ ต่อให้ฉันเที่ยวผู้หญิงเก่ง แต่คนคนนั้นที่อยู่ในใจฉันคือเธอตลอดไป"

น้ำเสียงเขาช่างสงบ

แต่ฉันรู้สึกโดยฉับพลัน เขาที่อยู่ตรงหน้าฉันขณะนี้แปลกหน้าจนทำให้ฉันรู้สึกหวาดกลัว

เห็นฉันไม่พูด ธีภพก็ยื่นมือมาโอบไหล่ฉัน แล้วเอ่ยปากกับฉันด้วยน้ำเสียงจริงจังสุดขีด

"อรจิรา เธอก็รู้คนพวกนั้นก็แค่เล่นด้วยไปงั้นๆ ได้พบเจอคนธรรมดาพวกนั้น ฉันถึงรู้อย่างแท้จริงว่าเธอสูงส่งมากแค่ไหน"

"แน่นอนว่าถ้าเธอรู้สึกมันไม่ยุติธรรม ก็ทำเหมือนฉันได้นะ ไปลองเที่ยวดู"

"ยังไงซะมันก็ช่วยเรื่องความสัมพันธ์สามีภรรยาของเราด้วย ไม่ใช่เหรอ?"

เขากล่าวด้วยใบหน้าจริงจัง ฉันกลับรู้สึกทอดถอนใจสักพัก ถึงอย่างไรเวลาห้าปีก็ทำให้ผู้ชายคนนี้เปลี่ยนใจ

ฉันถึงขั้นจำได้อย่างชัดเจน วันนั้นเมื่อห้าปีก่อนเขาคุกเข่าข้างหนึ่งขอฉันแต่งงานอย่างสุดซึ้ง

เขาพูดว่า

"อรจิรา แต่งงานกับฉันนะ ชาตินี้ฉันจะรักแค่เธอคนเดียว"

"และไม่มีทางทำให้เธอน้อยใจเด็ดขาด"

พลุทั่วท้องฟ้าเป็นพยานรักของเรา แหวนเพชรที่นิ้วนางผูกมัดชีวิตครึ่งหลังของฉันไว้อย่างหนักหน่วง แต่ฉันยินยอม

แต่ตอนนี้หวนนึกถึงทุกอย่างขึ้นมาอีกครั้ง ฉันแค่รู้สึกเย้ยหยันและน่าขันสิ้นดี

ห้าปี วันนี้หลังจากผ่านมาหนึ่งพันแปดร้อยยี่สิบห้าวัน สุดท้ายเขาก็เปลี่ยนใจอยู่ดี

คำมั่นสัญญาในตอนแรก กลายเป็นคำพูดพลั้งปาก

ฉันผลุบตาลง ยืนขึ้นจากอ้อมกอดเขาและออกห่างเขาโดยไม่แสดงออกทางสีหน้า

จากนั้นก็เอ่ยปากกับเขา

"ได้"