หลังจากฉันตายไป ดวงวิญญาณถูกพันธนาการอยู่ในโรงพยาบาล

ฉันลอยอยู่กลางอากาศ มองดูซุนเฟยเฟยที่โกรธโมโหจัด

เธอยกมือกอดอก จับจ้องมองดูหัวหน้าพยาบาลอยู่อย่างสูงส่ง

"ตามหลี่หนิงออกมาพบฉัน"

ฉันนึกว่าเธอฟื้นตัวได้สติ กลับมาคืนดีกับฉัน

จิตวิญญาณของฉันสั่นไหว ครู่ต่อมาก็แข็งทื่ออยู่กับที่

รักแรกของภรรยา เฉินเสี่ยวเยี้ยนเข็นรถเข็นมาปรากฏ

"ถึงแม้คนที่ไม่ถูกรัก เป็นมือที่สาม แต่ยังไงพวกคุณก็มีความสัมพันธ์แต่งงานกัน เขาโกรธเคืองฉันก็เป็นสิ่งที่สมควรแล้ว ส่วนขาของฉัน ช่างมันเถอะ"

เฉินเสี่ยวเยี้ยนลูบขาทั้งคู่ด้วยท่าทีโศกเศร้า ต่อให้นั่งอยู่บนรถเข็น ใบหน้ายังคงงดงาม บุคลิกสุขุมเยือกเย็น

ไม่ได้เจอหลายปี ฝีมือการเสแสร้งของเขา ดูเหมือนจะเชี่ยวชาญมากขึ้น

ที่ภรรยาชอบที่สุดก็คือ บุคลิกโดดเดี่ยวเยือกเย็นชาของเขา เห็นว่าชายคนรักของตนเองโศกเศร้าขนาดนี้ เธอก็ระเบิดอารมณ์ขึ้นมา

ซุนเฟยเฟยกวาดสิ่งของบนเคาน์เตอร์พยาบาลหล่นตกพื้น ชี้หน้าพวกพยาบาลพร้อมก่นด่าขึ้นมา

"หากไม่ใช่หมอต่างประเทศ พูดว่าจะตัดขา ฉันจะกลับมาหาเขาด้วยหรือ?"

"เป็นหมอก็ควรที่จะรักษาช่วยเหลือคน เหมือนอย่างเขาที่ไม่แยกแยะเรื่องส่วนตัวกับเรื่องส่วนรวม พลาดช่วงเวลาในการรักษาที่ดีที่สุดไป ฉันจะฟ้องโรงพยาบาลพวกคุณว่า เลือกปฏิบัติกับผู้ป่วย"

มองดูท่าทีบ้าคลั่งของเธอ ฉันอมยิ้มอย่างขมขื่น

ภรรยาเป็นคนสูงหัวโอหังมาตั้งแต่เด็ก ยังได้เรียนบัลเล่ต์จากอาจารย์ชื่อดัง คิดว่าทุกคนนั้นไม่เอาไหน

นับจากที่ได้เจอเฉินเสี่ยวเยี้ยนที่สง่างามโดดเด่น ก็หลงใหลคลั่งไคล้

ทั้งสองคนไปค้นหาความตื่นเต้นในประเทศ ท้าทายการกระโดดร่มตรงหน้าผา

อุปกรณ์ของเฉินเสี่ยวเยี้ยนทำงานผิดพลาด ทำให้เขาตกลงมาจากไหล่เขา สามารถเอาชีวิตรอดกลับมาได้ แต่ขาพิการแล้ว

หมอชื่อดังในต่างประเทศ ล้วนพูดว่าหากอยากรักษาชีวิตไว้จะต้องตัดขา

ภรรยาจึงค่อยคิดกลับประเทศ เพื่อมาหาฉัน ให้ฉันรักษาคนรักของเธอ