"หวานหว่านเธอวางใจได้ ครั้งนี้เป็นความพลาดของเจี่ยงจือเซี่ย ฉันได้ลงโทษเขาอย่างรุนแรงไปแล้ว 3 วัน จะต้องทำให้เขามาขอโทษเธออย่างงามแน่นอน"

ฉันคิดไม่ถึงเลยว่าฉันยังเห็นซ่งเยี่ยนได้อีก

แม้ว่าในตอนนี้ฉันจะอยู่ในสภาพของวิญญาณไปแล้ว

ใช่แล้ว ฉันตายแล้ว

ถูกสามีของฉันขังไว้ในกระโปรงท้ายรถ ขาดอากาศหายใจตายไปอย่างเป็นๆเลย

แต่ในตอนนี้เขากลับไม่รู้เนื้อรู้ตัวเลย

ยังคงปลอบคนที่อยู่ในใจของเขาอยู่

"ไม่เป็นไร เรื่องนี้ก็ไม่อาจจะโทษพี่จือเซี่ยได้ เพียงแต่น่าเสียดายที่กระเป๋าใบนั้นเป็นรุ่นลิมิเตดของทั้งประเทศ..."

หลินหว่านก้มศีรษะลง ค่อนข้างใกล้จะมีสภาพท่าทีน้ำตาตก

ผู้ชายที่อยู่ด้านข้างสงสารจับใจ รีบกล่าวปลอบเขาเสียงเบาๆทันที

รอจนเขาหลับไป

ซ่งเยี่ยนจึงลุกขึ้น จุมพิตลงไปที่ด้านหน้าหน้าผากของนางอย่างลึกซึ้งจริงใจหนึ่งทีราวกับของล้ำค่าก็ไม่ปาน

จากนั้นก็หันหน้าออกจากห้องไป

ระหว่างนั้นใบหน้าก็บึ้งตึงขึ้นมา "เขายังไม่ยอมรับผิดงั้นหรือ?"

เขาในคำพูดของซ่งเยี่ยนแน่นอนว่าเป็นฉันเอง

ภรรยาที่แต่งอย่างถูกต้องของเขานั่นเองเป็นคู่ชีวิตที่รักกันมา 10 ปี

คนที่รับผิดชอบเฝ้าดูกล่าวออกมาอย่างไม่ชัดเจนว่า "ใช่...คุณเจี่ยงยังคงดื้อรั้นอยู่"

ถุย

คนโกหก

ซ่งเยี่ยนส่งพวกเขามาจับตาดูทุกการเคลื่อนไหวของฉัน มาส่งอาหารให้ฉันทุกวัน

ตนเองไปเที่ยวเล่นเป็นเพื่อนหลินหว่าน

คนที่รับผิดชอบเฝ้าดูพวกนั้นรู้ธาตุแท้นานแล้ว

ในใจของซ่งเยี่ยนได้ละเลยคนอย่างฉันไปแล้ว

ดังนั้น 3 วันให้หลังก็เลยไม่มีใครไปหาฉันอีก

ผู้รับผิดชอบตอบคำถามจบ ซ่งเยี่ยนก็ไม่ได้สังเกตเห็นว่ามีอะไรผิดแปลก

"พาฉันไปดูหน่อย ข้าก็จะดูหน่อยว่าเขายังจะทำเรื่องไร้สาระอะไรออกมาได้อีก"