ตอนที่ฉันขับรถพาลูกชายไปที่สวนสนุกในเขตหมู่บ้านจัดสรร ภาพตรงหน้าทำให้ฉันก็รู้สึกโกรธจนแทบเก็บอารมณ์ไว้ไม่อยู่

บรรดาเพื่อนบ้านกำลังล้อมรอบเมียน้อยอย่างมธุรินเพื่อเอาใจ ราวกับว่าเธอเป็นคนที่สูงส่งเกินเอื้อม

มธุรินกำลังอุ้มกรวิชญ์ลูกชายของเธออยู่ บนใบหน้ามีรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจ กำลังเพลิดเพลินกับการเอาใจจากคนรอบข้าง

ฉันหายใจเข้าลึก ระงับความโกรธในใจลง แล้วเดินตรงไปหามธุริน

พอเพื่อนบ้านเห็นฉัน ต่างก็ส่งสายตาเหยียดหยามมาให้ เพราะฉันเป็นแขกที่ไม่พึงประสงค์ มาขัดจังหวะความสนุกของพวกเขา

ฉันไม่สนใจสายตาของพวกเขา ก่อนจะเดินตรงไปหามธุริน จับคอเสื้อของกรวิชญ์ไว้แล้วถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา "นายคือกรวิชญ์ที่ชอบกลั่นแกล้งลูกชายของฉันใช่ไหม?"

กรวิชญ์ตกใจจนร้องไห้ออกมาเสียงดัง มธุรินรีบเข้ามาปกป้องลูกทันที พร้อมกับจับข้อมือของฉันไว้แล้วตะโกนเสียงแหลม "เธอจะทำอะไร? เธอมีสิทธิ์อะไรมาทำร้ายลูกของฉัน?"

ฉันมองเธอด้วยสายตาเย็นชา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรังเกียจ "ฉันมีสิทธิ์อะไร? ก็เพราะลูกของเธอกลั่นแกล้งลูกของฉัน! เธอคิดว่าลูกของเธอทำตัวเหมือนเป็นลูกเศรษฐีอยู่ที่นี่แล้วจะปกปิดพฤติกรรมเลวทรามของเขาได้หรือ?"

พอมธุรินได้ยินแบบนี้ สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปทันที "เธอบอกว่าลูกของฉันกลั่นแกล้งลูกของเธอ? เธอมีหลักฐานอะไร? คนจนไร้ยางอายอย่างเธอ อย่ามาพูดจาไร้สาระที่นี่นะ!"

พอได้ยินแบบนั้น ความโกรธในใจของฉันก็ยิ่งเพิ่มขึ้น แต่ฉันรู้ว่าฉันไม่สามารถแสดงท่าทีไม่เหมาะสมที่นี่ได้

ฉันหายใจเข้าลึก พยายามสงบสติอารมณ์ลง แล้วพูดออกมาทีละคำ "ฉันจน? น่าตลกจริงๆ! เธอรู้ไหม ว่าฐาปกรณ์สามีของเธอเป็นลูกเขยแต่งเข้าบ้านฉัน? เป็นฉันที่เลี้ยงเขามาตลอด! เธอต่างหากที่เป็นชู้ พาลูกนอกสมรสที่ไร้ยางอายมาที่นี่ แล้วทำตัวเป็นคุณนายแบบนี้!"

พอมธุรินถูกฉันพูดแบบนี้ สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด เธอโมโหจนพูดสวนกลับมาว่า "เธอ...เธอพูดบ้าอะไร! สามีของฉันฐาปกรณ์เป็นประธานGuGIบริษัทจิรธาดา กรุ๊ป ที่มีมูลค่ามากกว่าหมื่นล้าน เขาจะเป็นลูกเขยแต่งเข้าของบ้านเธอได้ยังไง? เธอ...เธอต้องพูดโกหกแน่ๆ!"

เพื่อนบ้านที่ยืนด้านข้างต่างมองฉันด้วยสายตาดูถูก พวกเขามองฉันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเหยียดหยามและเยาะเย้ย ในสายตาของพวกเขา ฉันเป็นแค่คนจน เพราะฉันแต่งตัวธรรมดา ในสายตาของพวกเขาดูไม่ร่ำรวยเลย

ฉันมองไปที่มธุริน แล้วพูดออกมาทีละคำ "มธุริน อย่ามาพูดมั่วที่นี่! เธอคิดว่าแค่เปิดเผยภาพถ่ายแต่งงานไม่กี่ใบจะสามารถพิสูจน์ได้ว่าเธอเป็นคุณนายมธุรินแล้ว? เธอคิดว่าการอุ้มลูกนอกสมรสมาที่นี่ จะสามารถปกปิดสถานะชู้ของเธอได้เหรอ? ฉันบอกเธอเลยว่าเธอคิดผิด! ฐาปกรณ์สามีของเธอ เขาเป็นแค่ลูกเขยแต่งเข้าบ้านฉัน ทุกอย่างที่เขามีคือสิ่งที่ฉันให้เขา! ส่วนเธอก็เป็นแค่ชู้ที่ไม่สามารถเปิดเผยตัวตนได้!"

มธุรินถูกคำพูดของฉันทำให้โกรธมากจนหน้าตาบูดบึ้ง

เธอพยายามจะโต้กลับฉันอย่างโมโห แต่กลับถูกฉันขัดจังหวะเธอไว้ซะก่อน

ในขณะนี้เอง เจ้าหน้าที่ดูแลหมู่บ้านก็เดินเข้ามา เขาชี้มาที่ฉันแล้วพูดว่า "ลักษิกา คุณพาลูกมาอาละวาดที่นี่ ส่งผลกระทบต่อการจัดระเบียบของหมู่บ้าน ตอนนี้ผมขอแจ้งคุณอย่างเป็นทางการ: จากนี้ไปลูกของคุณห้ามมาเล่นในหมู่บ้านนี้อีก!"

ฉันจ้องเขาด้วยสายตาขยะแขยง และพูดด้วยความโกรธ "ลูกชายของฉันอยู่ในหมู่บ้านถูกกลั่นแกล้ง พวกคุณที่เป็นเจ้าหน้าที่ดูแลหมู่บ้านกลับไม่สนใจ แต่กลับช่วยเหลือพวกที่กลั่นแกล้งลูกชายของฉันแล้วห้ามลูกชายของฉันมาเล่นในหมู่บ้าน!"

เจ้าหน้าที่ดูแลหมู่บ้านตอบด้วยน้ำเสียงดูถูก "คุณแม่ของคุณกรวิชญ์เป็นเจ้าของบ้านวีไอพีของที่นี่ ลูกชายของคุณอะไรก็ไม่ใช่ ลูกชายของคนจนอย่างคุณไม่คู่ควรมาเล่นในหมู่บ้านของเราจนส่งผลกระทบต่อภาพลักษณ์ของที่นี่!"

หมู่บ้านจัดสรรนี้เป็นธุรกิจของครอบครัวฉัน และฉันก็คือประธานของบริษัทอสังหาริมทรัพย์นี้ด้วย!

ฉันโกรธมาก และพูดอย่างขยะแขยงว่า "คุณควรตรวจสอบให้ชัดเจนว่าใครคือเมียน้อย ใครคือคนโกหก! ถึงตอนนั้นตัวเองจะได้ไม่ต้องเสียใจทีหลัง!"

พอฉันพูดจบก็มีเสียง "เพี๊ยะ" ดังขึ้น ฉันถูกตบหน้าอย่างแรง จนรู้สึกเจ็บแสบ

"เธอก็เป็นแค่คนจน ยังกล้ามาแอบอ้างว่าเป็นคุณนายมธุรินอีก ช่างหน้าด้านจริงๆ!" มธุรินพูดด้วยความโกรธเกรี้ยว