พ่อเลี้ยงส่งวิดีโอของเขากับผู้หญิงคนหนึ่งให้ฉัน

ผู้หญิงคนนั้นสวมชุดคลุมที่แทบจะโปร่งแสง หุ่นวับๆ แวมๆ นั่งอยู่ในอ้อมกอดพ่อเลี้ยงส่งเสียงหอบพะเน้าพะนอเป็นครั้งคราว

พ่อเลี้ยงบอกว่านี่คือแม่ใหม่ของฉัน

ตอนนี้ฉันกำลังอยู่บนเครื่องบินกลับประเทศ เตรียมเข้าร่วมงานแต่งพวกเขา

ฉันดูวิดีโออยู่ รู้สึกทั้งเขินอายและไม่เต็มใจ

หลายปีมานี้ ฉันไม่เคยเห็นพ่อเลี้ยงเสียการควบคุมแบบนี้มาก่อน ตั้งแต่แม่เสียชีวิต

คิดถึงตรงนี้ นัยน์ตาฉันก็มืดมน รู้สึกละอายใจและหงุดหงิดเล็กน้อย

"เขาเป็นแค่พ่อเลี้ยงของฉัน เขาจะแต่งงานแล้ว ฉันต้องยินดีกับเขา"

ถึงแม้ไม่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือด พ่อเลี้ยงก็เป็นได้แค่พ่อเลี้ยงอยู่วันยังค่ำ

ก่อนเครื่องบินจะบินขึ้น พ่อเลี้ยงส่งข้อความมาหาฉันอีกครั้ง

"เดินทางปลอดภัยนะ ที่รัก รอเธอกลับมา คิดถึงเธอนะ"

ในชั่วพริบตา หัวใจฉันเหมือนถูกยัดลงไปในหม้อน้ำผึ้ง ทั้งหวานชื่นทั้งหายใจไม่ออก

ที่หวานชื่นคือพ่อเลี้ยงไม่ได้เพิกเฉยฉันเพราะการปรากฏตัวของแม่เลี้ยง ที่หายใจไม่ออกคือฉันรู้ว่าความรู้สึกพิกลพิการของฉันมาถึงจุดจบแล้ว

ครั้งแรกตอนเจอพ่อเลี้ยง ฉันเพิ่ง 7 ขวบ

เราในตอนนั้นไม่คาดคิดเลยว่าในเวลาไม่ถึงหนึ่งปี แม่จะจากพวกเราไป

ต่อมาฉันกับพ่อเลี้ยงก็พึ่งพาอาศัยกัน

ต่อให้ไม่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือด แต่พ่อเลี้ยงก็ดีกับฉันมากจริงๆ นี่ทำให้ฉันเกิดความคิดที่ไม่ควรจะมีอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ชื่อของฉันคือสุดที่รัก พ่อเลี้ยงจึงเรียกฉันว่าที่รักเป็นประจำ การเรียกที่จริงจังทั้งสนิทสนมแบบนี้ ทำให้ฉันเคยเสียการควบคุมมา

เพื่อยับยั้งความรู้สึกอันน่ารังเกียจของตัวเอง ฉันเลยหนีไปอยู่ต่างประเทศในนามนักเรียนแลกเปลี่ยน

ไม่คิดเลยว่าการหนีครั้งนี้ กลับทำให้ฉันเสียคุณสมบัติไปเลย

เดิมทีไม่อยากเป็นประจักษ์พยานเหตุการณ์นี้เท่าไหร่ แต่พ่อเลี้ยงกำหนดเวลาแต่งงานวันเดียวกับพิธีรับปริญญาของฉัน และกำหนดสถานที่จัดงานแต่งอยู่ในสถานที่จัดพิธีรับปริญญาด้วย

แบบนี้ฉันสามารถร่วมงานรับปริญญาแล้ว ก็เข้าร่วมงานแต่งเขาได้ทันทีเลย

ฉันได้แต่จำใจตอบตกลงพ่อเลี้ยงว่าจะเข้าร่วมงานแต่ง

ฉันเตือนตัวเองว่าจะต้องซ่อนความรู้สึกตัวเองให้ดี จะทำลายชีวิตอันมั่นคงของพ่อเลี้ยงไม่ได้

ห้ามเกิดความหึงหวงกับพ่อเลี้ยง

ระหว่างทางไปโรงเรียนหลังลงเครื่องบิน ฉันค่อนข้างจิตใจว้าวุ่น เปิดโทรศัพท์อยากเบี่ยงเบนความสนใจ

ไม่คิดเลยว่าพอเปิดมา ก็เป็นไลฟ์สดสไตล์เย้ายวนใจไลฟ์หนึ่ง

ผู้หญิงสวมชุดเจ้าสาว เลนส์กล้องจ่อไปที่ปลายกระโปรง เสียงครวญครางอันคลุมเครือดังลอยมาไม่รู้จบ

และศีรษะผู้ชายคนหนึ่งแวบไปแวบมาในผ้าลูกไม้ ขยับไปมาอย่างต่อเนื่อง

ฉันอดไม่ได้ที่จะหลับตาลง

ไปต่างประเทศสองปี กระแสนิยมในประเทศเปิดกว้างขนาดนี้แล้วเหรอ?

ฉันเผลอกดเข้าไปโดยไม่ได้ระวัง แต่เห็นการตบแต่งอันคุ้นเคย

โซฟา ภาพวาดบนผนังและของตั้งโชว์ต่างๆ นานา ฉันพลันพบว่านี่คือบ้านของฉัน

หรือว่าคนในไลฟ์สดนี้คือแม่เลี้ยงกับพ่อเลี้ยงของฉัน?

ฉันจ้องหน้าจอจดจ่อ อยากเห็นลักษณะของผู้ชายคนนั้นให้ชัดๆ

เลนส์กล้องไลฟ์สดหมุนโดยฉับพลัน ปรากฏใบหน้าผู้หญิงคนหนึ่ง

ใบหน้าเธอแต่งหน้าสไตล์เจ้าสาวสวยงามวิจิตร แต่ปกปิดความแดงระเรื่อบนหน้าเธอไม่มิด

ทั้งร่างสั่นระริกโดยอัตโนมัติ มุมปากก็เปล่งเสียงออกมาอย่างควบคุมไม่อยู่

ฉันมองใบหน้าที่ค่อนข้างคุ้นตานี้ ครู่หนึ่งก็นึกออกทันที

หน้าตาของแม่เลี้ยงลลิตาค่อนข้างคล้ายแม่ฉัน มิน่าล่ะพ่อเลี้ยงถึงเลือกเธอ

แต่ถึงจะเป็นอย่างนี้ ในใจฉันก็ยังไม่ค่อยพอใจ

"สาวๆ ฉันไลฟ์สดวันนี้ไม่ใช่แค่อยากให้ทุกคนเห็นชีวิตอันแสนสุขของฉัน"

ไม่รู้รอนานแค่ไหน หลังจากผู้หญิงในไลฟ์สดสั่นระริกสักพัก สุดท้ายก็เลียริมฝีปาก

เธอมองผู้ชายออกไป เบ้าตาฉ่ำน้ำมองเลนส์กล้อง แล้วเลียลิ้น

"มีนังร่านคนหนึ่ง เข้ามาแทรกระหว่างฉันกับสามี วันนี้เป็นวันงานแต่งของเรา เธอดันส่งข้อความหาสามีฉันซะได้ ไม่ละอายใจแม้แต่น้อย"

ลลิตาพูดพลางถกเสื้อผ้าขึ้น แล้วเล่นต่อหน้าเลนส์กล้องอย่างเย้ายวน