"อยากดู"

ฉันตอบกลับอย่างเฉียบขาด ไม่ลังเลแม้แต่น้อย

"อันซินเพ่ย คุณบ้าไปแล้วเหรอ"

อู๋ไป่จับขาที่ถูกทับอยู่ใต้ท้องรถ ตะโกนอย่างบ้าคลั่ง

"คุณอู๋ อย่าโมโหไปเลย เป็นความผิดของฉัน ฉันทําให้เธอไม่พอใจ"

"แต่ว่า เธอขับรถชนคุณอู๋ได้อย่างไร เขารักเธอขนาดนั้น เขาจะเสียใจแค่ไหน"

ได้รับบาดเจ็บแล้วยังมีแรงพูด ดูเหมือนจะเจ็บไม่มากพอ

ฉันไม่สนใจพวกเขาสองคนที่เอะอะโวยวายไม่หยุด สตาร์ทรถใหม่ และเหยียบคันเร่งทันที

เสียงรถชนกําแพงดังขึ้น ฉันสลบไปท่ามกลางแรงกระแทกที่รุนแรง

ในที่สุดเสียงพูดที่ร่ำไรของพวกเขาสองคนก็หยุดลง

ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ฉันอยู่ที่โรงพยาบาล

เพราะเหยียบเบรกวินาทีสุดท้าย ดังนั้นฉันจึงไม่เป็นอะไรมาก

นอกจากอาการกระดูกหัก เวียนหัว ปวดคอที่เกิดจากอุบัติเหตุ ก็ไม่มีรอยแผลอะไรเพิ่มเติม

วินาทีที่ฉันลืมตา ก็เห็นอู๋เจ๋อที่นั่งอยู่ข้างฉัน

"พี่สะใภ้ ตื่นแล้วเหรอ"

เมื่อเทียบกับฉัน อาการบาดเจ็บของอู๋เจ๋อเบากว่าฉันมาก เขาแค่สมองกระทบกระเทือนเล็กน้อยและมีรอยถลอกสองสามแห่ง

เขาเห็นฉันลืมตา รีบเดินเข้ามาข้างหน้า ยิ้มและยื่นน้ำให้ฉันแก้วหนึ่ง

"ตอนนั้นคุณเป็นลม ผมเป็นคนอุ้มคุณลงมา"

"คุณต้องขอบคุณผมนะ พี่สะใภ้"

ฉันมองเด็กที่ได้ผลประโยชน์แล้วยังทำตัวน่าสงสารตรงหน้า สูดหายใจเข้าอย่างแรง

"เราได้ผลประโยชน์ร่วมกัน อย่ามาต่อราคา"

ผลักหน้าเขาออกไป ฉันหันหน้าไปก็เห็นอู๋ไป่ที่นั่งจ้องฉันอยู่หน้าประตู

เมื่อเทียบกับฉัน สภาพของเขาแย่มาก

ไม่เพียงแต่ใส่เฝือกขาสองข้างและแขนสองข้าง บนหัวยังพันผ้าพันแผลราวกับไข่พะโล้

ถ้าไม่มีคนเข็นรถเข็น เขาคงขยับไม่ได้

"คุณเอาเขามายั่วโมโหผมอย่างนั้นเหรอ"

เพราะพันผ้าก๊อซอยู่ อู๋ไป่อ้าปากไม่ค่อยได้ พูดจาคลุมเครือ

ฉันสังเกตอย่างละเอียด ฟันหน้าของเขาหลุดหมด ยังมีลมรั่วออกมา

"ถ้าคุณจะหาก็ควรหาคนที่พอๆกับผม คุณหาเขาอย่างเขา ผมไม่มีทางสนใจ"

"คุณตายใจเถอะ ตอนนี้คนที่ผมรักที่สุดคือหลานหลาน"

หลานหลาน ชื่อจริงชื่อโจวหลาน เธอเป็นเลขาของเขา

ต้องบอกว่า ถึงแม้อู๋ไป่จะถูกห่อเป็นบ๊ะจ่างแบบนี้ แต่ก็ยังขัดขวางความมั่นใจของเขาไม่ได้

"บาดเจ็บขนาดนี้แล้วยังมาเยาะเย้ยคุณ นี่เรียกว่าสนใจเหรอ"

ลมหายใจอุ่นๆเข้ามาใกล้หูของฉัน กระซิบเบาๆ

ฉันหัวเราะเยาะ

"หาคนที่พอๆกับคุณ? คุยโวโอ้อวดจริงๆ"

"คนอย่างคุณ ฉันเอาหมาจรจัดข้างนอกมาเทียบกับคุณ ยังเป็นการทารุณกรรมสัตว์"

ไม่รู้ว่าใครให้ความมั่นใจกับอู๋ไป่กันแน่ คำพูดที่เต็มไปด้วยความดูถูกอย่างรุนแรงของฉัน สำหรับเขากลับกลายเป็นหลักฐานความหึงหวงของฉัน

เขายกมือขึ้นด้วยความยากลําบาก ลูบผมหน้าม้าที่ห่อด้วยผ้ากอซอย่างแน่นหนา

"เห็นแก่ที่คุณรักผมขนาดนี้ ผมจะให้โอกาสคุณ"

"แค่คุณยอมให้หลานหลานเข้ามาอยู่ในบ้านของเรา ผมจะยอมให้คุณอยู่กับผมต่อไป แต่คุณต้องจําไว้ว่า ผมรักหลานหลานมากที่สุด"

"เอ่อใช่ เดี๋ยวกลับบ้านคุณอย่าลืมต้มซุป แล้วยังมีมะเขือม่วงผัดหมูสับด้วย"

"หลานหลานชอบกินมะเขือม่วงผัดหมูสับที่คุณทํามากที่สุด"

อู๋เจ๋อกับฉันมองท้ายทอยที่มั่นใจของเขา ตกอยู่ในภวังค์

"ประธานทุกคนมักจะมีฉายาเป็นของตัวเอง เขาคงตั้งฉายาให้ตัวเองว่าชายมั่นหน้าใช่ไหม"

"ต้องบอกว่า เขาทำตัวเหมือนฉายาตัวเองได้สําเร็จมาก"

ได้ยินเสียงบ่นของเขา ฉันหัวเราะ

เห็นขวดน้ำเกลือกำลังจะหมด หลังจากเรียกพยาบาลมาดึงเข็มออก ฉันก็จะลุกขึ้นไปทำเรื่องออกจากโรงพยาบาล

"พี่สะใภ้ คุณจะไปทํามะเขือม่วงผัดหมูสับให้เขาจริงเหรอ"

"มีเวลาขนาดนั้นไม่สู้สับเขาให้เป็นหมูสับดีกว่า"

ฉันเหลือบมองผู้ชายที่อยู่ข้างหลัง ตอบกลับอย่างไม่สะทกสะท้าน

"ฉันจะกลับบ้าน"

ที่จริงครั้งนี้ฉันบุ่มบ่ามเกินไป ขับรถออกมาจากงานศพอย่างกะทันหัน

โชคดีที่ที่บ้านยังมีพี่ชายเป็นเสาหลัก ฉันจะอยู่หรือเปล่าไม่ใช่ปัญหา

ตอนนี้อยากกลับไป ที่จริงเพราะอยากเอาข่าวดีกลับไปเล่าให้ทุกคนฟัง ให้พ่อกับแม่ฟังด้วย

ฉันคิดไว้ดิบดี แต่กลับไปไม่ได้

เพราะตำรวจมาหาฉัน

คงเป็นเพราะเรื่องใหญ่ขนาดนี้ ต้องมีคนแจ้งความแน่นอน

ฉันมองอู๋เจ๋อที่ไม่สะทกสะท้านข้างหลัง เอ่ยปากอย่างเคร่งขรึม "อย่าลืมว่าฉันพูดอะไรกับคุณ"

"ภารกิจสำเร็จแน่นอน!"

อู๋เจ๋อทําความเคารพแปลกๆ น้ำเสียงดังกังวาน