ณ เมืองจันทรา

เวลาตีสอง

มณิกาที่ส่งอาหารกำลังรอไฟแดงอยู่นั้น ทันใดนั้นก็เห็นรถเบนซ์คันหนึ่งถูกรถบรรทุกที่ขับฝ่าไฟแดงชนออกไปไกลเป็นสิบเมตร รถเบนซ์คันนั้นกลิ้งออกไปและนอนหงายอยู่

รถเบนซ์เสียหายหนักมาก กระจกรถแตกออกเป็นเสี่ยงๆ และยังได้กลิ่นน้ำมันลอยออกมาอ่อนๆ ดูท่าจะระเบิดได้ทุกวินาที

มณิกาที่ยังตกใจไม่ได้สติก็ไม่รอช้า เธอรีบปล่อยรถจักรยานไฟฟ้าของตัวเองแล้ววิ่งไปช่วยคนทันที

เธอคลานอยู่บนพื้นและยื่นมือไปตบใบหน้าของผู้ชายที่ตอนนี้เต็มไปด้วยเลือด "นี่ ตื่นสิ รถจะระเบิดอยู่แล้วนะ รีบออกมาเร็ว!"

เห็นผู้ชายยังไม่ตื่น มณิกามุดหัวเข้าไปภายในรถ ยื่นมือไปปลดเข็มขัดนิรภัยของผู้ชายออก แล้วลากเขาออกมาจากรถ แต่กลับเห็นว่าขาของเขายังติดอยู่ในรถ

เธอพยายามดึงเขาออกมา ผู้ชายก็สะลึมสะลือพูดออกมาอย่างอ่อนแรงว่า: "ช่วยฉันด้วย~"

"ฉันดึงนายไม่ไหวแล้ว"

มณิกาดึงสุดแรง แต่ขาของเขาติดอยู่ในรถแน่นมาก ไม่ว่าเธอจะดึงยังไง ขาของเขาก็ไม่ขยับออกมาเลย

เธอได้กลิ่นของน้ำมันหนักขึ้นเรื่อยๆ อันตรายกำลังอบอวลอยู่รอบตัว มณิกาเริ่มถอยตัวและปล่อยเขาออก จากนั้นก็อ้างไปว่า "ขอโทษด้วยนะ ฉันยังต้องไปส่งอาหารน่ะ ถ้าเลยเวลา...ฉันจะโดนหักเงินได้"

มณิกาอยากช่วยคนจริงๆ แต่เธอกลัวว่าจะช่วยคนไม่ได้แล้วตัวเองยังต้องมาตายอีก

"ช่วยฉันด้วย ฉันให้เธอ...หนึ่งร้อยล้าน"

แม้จะอยู่ในอาการสะลึมสะลือ แต่ผู้ชายกลับมีสัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดที่สูงมาก

"หนึ่งร้อยล้าน?"

ได้ยินเขาพูดถึงเงิน มณิกาก็ตาเป็นประกาย เธอมองไปที่รถเบนซ์คันนี้ มันคือรถเฟอร์รารี่

เขาเป็นคนมีเงินจริงๆ

คำสัญญาของเขาน่าจะไม่ใช่เรื่องโกหก

"ท้ายรถมีแม่แรงอยู่" ผู้ชายที่ตัวเต็มไปด้วยเลือดก็พยายามลืมตาขึ้นมา จำใบหน้าของผู้หญิงคนนี้เอาไว้ แม้เลือดที่ไหลเข้าตาจนมองเห็นไม่ชัดก็ตาม

"ได้"

มณิกาไม่รอช้า เธอรีบวิ่งไปเอาแม่แรงที่ท้ายรถ แล้วเอามาดันไว้ระหว่างเบาะรถกับแผงควบคุม เธอก็ถึงลากตัวผู้ชายออกมาได้

ทั้งสองคนเพิ่งเดินออกมาได้สองสามเมตร ก็ได้ยินเสียงระเบิดดังขึ้น 'ปัง' รถคันนั้นระเบิดเป็นที่เรียบร้อย แรงดันนั้นทำให้ทั้งสองล้มลงไปบนพื้นอย่างแรง ตอนนี้เองผู้ชายก็สลบไปทันที

มณิกาตกใจจนสีหน้าซีดเซียว เธอตบหน้าอกอย่างตกใจ "ฟู่ เกือบไปแล้ว..."

สักพัก ก็ลากตัวผู้ชายไปที่รถจักรยานไฟฟ้า ใช้เชือกที่มัดกล่องส่งอาหารมัดเขากับตัวเองเอาไว้ แล้วขับไปที่โรงพยาบาลอย่างยากลำบาก

ช่องชำระเงิน พนักงานเก็บเงินก็ถามว่า: "ชื่ออะไร?"

"ฉันชื่อมณิ..."

เธอกำลังจะบอกชื่อตัวเอง แต่กลับถูกพนักงานเก็บเงินพูดแทรกไปก่อน "คุณคือลูกสาวของคณบดีพวกเรา ชื่อคุณธิกานต์ใช่ไหมคะ"

ธิกานต์ เป็นพี่สาวฝาแฝดของเธอ

ทั้งสองมีใบหน้าและส่วนสูงเหมือนกันอย่างกับแกะ

แต่ว่า...โชคชะตากลับแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว

เพราะเธอเกิดมาก็ถูกคนอื่นอุ้มไป โยกย้ายขายไปมาหลายต่อก็มาถึงมือพ่อแม่บุญธรรม

แต่เดือนก่อนพ่อแม่บุญธรรมเกิดอุบัติเหตุรถชน กำลังนอนอยู่ในโรงพยาบาล มีค่าใช้จ่ายสูงมาก

ตอนนี้เองพ่อแม่แท้ๆ ก็ปรากฏขึ้นกะทันหัน บอกว่าจะรักษาพ่อแม่บุญธรรมเอง แต่เงื่อนไขคือมณิกาจะต้องปลูกถ่ายไขกระดูกให้ลูกชายคนเล็กของตระกูลธนัตถ์โชติที่เป็นโรคลูคีเมีย และไม่เผยใบหน้าที่คล้ายกับธิกานต์ออกมา

แม่แท้ๆ วิมลพูดว่า: "ลูกกานต์ของเราเก่งทั้งด้านดนตรีวิชาการและศิลปะ แถมยังเป็นสาวสวยแห่งเมืองจันทรา แต่เธอก็เป็นแค่ยัยเด็กบ้านนอก เอามาอวดไม่ได้ ชื่อเสียงของลูกกานต์จะเสียหายเพราะเธอไม่ได้"

เพื่อรักษาพ่อแม่บุญธรรม มณิกาจำใจต้องตกลง

แต่วันนี้มาส่งอาหารตอนกลางคืน เธอขี้เกียจแต่งหน้า ไม่คิดว่าจะมีคนจำเธอได้

ยิ่งไปกว่านั้นยังมาที่โรงพยาบาลของพ่อแท้ๆ อีก เธอจึงจำใจต้องยอมรับว่าตัวเองคือ 'ธิกานต์' และใช้ชื่อของธิกานต์ชำระเงินค่าผ่าตัดห้าพัน

หลังจากที่จัดการทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้ว เธอที่ทำงานมาทั้งวันก็ถึงกลับมาในห้องพักแล้วอาบน้ำ และในตอนที่ซักเสื้อผ้านั้นก็เห็นแหวนทรงสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูนสีดำหนึ่งวงในกระเป๋าเสื้อ

มณิกาไม่คิดอะไรมาก ก็เอาแหวนวางไว้บนโต๊ะจากนั้นก็ล้มตัวนอนลงไปบนเตียงทันที

ไม่รู้ว่าหลับไปนานแค่ไหน ด้านนอกก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

"ใครคะ?"

เธอรีบลุกขึ้นสวมรองเท้าแล้วเดินไปเปิดประตู กลับเห็นธิกานต์ดันประตูแล้วเดินเข้ามาทันที

"เธอมาได้ยังไง..."

มณิกายังพูดไม่ทันจบ ก็โดนธิกานต์ตบหน้าอย่างแรง "มณิกา แกบ้าไปแล้วหรือไง ลืมที่ฉันพูดกับแกไปแล้วเหรอ?"

ธิกานต์ร่างสูงโปร่งผมสีดำยาวสลวย ใบหน้าสวยของเธอแต่งหน้ามาอ่อนๆ แต่กลับมีออร่าที่ทรงพลังและความเป็นผู้ดีแผ่ซ่านออกมา ความสวยตามธรรมชาตินั้นทำให้ผู้ที่เห็นต่างก็ต้องหลงใหลในเสน่ห์ของเธอ

เมื่อเทียบกับมณิกาที่สวมชุดนอนราคาถูก รองเท้าราคาหลักสิบแล้ว ต่างกันราวฟ้ากับเหว

มณิกาโมโหมาก แล้วตบธิกานต์กลับไปหนึ่งที

เพื่อช่วยพ่อแม่บุญธรรม ถึงได้จำใจยอมให้พ่อแม่แท้ๆ กดขี่ แต่เธอไม่ใช่คนที่จะยอมใครง่ายๆ ยิ่งไปกว่านั้นเธอไม่ใช่คนที่รังแกคนที่อ่อนแอกว่าหรือกลัวคนที่แข็งแรงกว่า

เสียงตบหน้าดังขึ้น ธิกานต์ก็กรีดร้องออกมาเสียงดัง: "มณิกา เธอกล้าตบฉันงั้นเหรอ?"

มณิกาแรงเยอะกว่าธิกานต์มาก ตบจนหน้าของธิกานต์บวมไปข้างหนึ่งทันที

ธิกานต์สะบัดมือข้างที่ใช้ตบ แล้วก็ขมวดคิ้วพูดว่า "ตบเธอแล้วยังไง! ฉันไม่ใช่แม่เธอสักหน่อย อย่าคิดว่าฉันจะตามใจนิสัยเอาแต่ใจของเธอนะ"

"เธอพาผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้ไปรักษาที่โรงพยาบาลของพ่อฉัน ถ้าเรื่องนี้เป็นข่าวขึ้นมา ฉันจะทำยังไง? เธอยังจะมาเถียงอีก!"

ธิกานต์ที่โกรธจนหน้าแดงไปถึงใบหู ก็พูดต่อว่า: "ก่อนมาเมืองจันทราฉันก็เตือนเธอแล้วไง ห้ามใช้ 'ใบหน้าของฉัน' ออกไปให้ใครเห็น ไม่อยากช่วยชีวิตของพ่อแม่บุญธรรมแล้วหรือไง!"

ถ้าไม่ใช่เพราะตอนเช้ามีคนบอกกับพ่อของเธอ เธอคงจะยังไม่รู้เรื่องนี้เลย

"หน้าของเธอ...เหอะ"

มณิกาหัวเราะ แววตาเต็มไปด้วยความเศร้าโศก

ดูชีวิตที่ไม่เป็นธรรมแบบนี้สิ ขนาดมีใบหน้าที่คล้ายกัน แต่ก็ไม่สมควรเอาไปเปิดเผยให้โลกได้เห็น

ตอนนี้เอง เสียงโทรศัพท์ของธิกานต์ก็ดังขึ้น

เธอถือโทรศัพท์เดินไปรับข้างๆ ตอนที่เหลือบตานั้น ก็บังเอิญเห็นแหวนทรงสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูนสีดำบนโต๊ะ

แหวนวงนั้น เหมือนจะเคยเจอที่ไหนนะ...

"แม่คะ มีเรื่องอะไรเหรอคะ?" เธอถาม

"พระเจ้า ลูกรัก ลูกไปช่วยคุณชายวายุไว้ตอนไหนกัน? เรื่องใหญ่ขนาดนี้ทำไมถึงไม่บอกแม่ล่ะ เมื่อกี้คนของตระกูลเดชากุลมา บอกว่าอีกอาทิตย์มานัดเจอกันหน่อย"