เฟิงยู่เหนียนก้าวเท้ายาวเข้ามาในห้องรับแขก จากนั้นก็รีบพยุงมู่จื่อหนิงลุกขึ้น

จากนั้นดวงตามืดครึ้มของเขามองเซิงเกอด้วยความผิดหวัง"คิดว่าหลังหย่าคุณจะมีพฤติกรรมดี ๆ บ้าง แต่คิดไม่ถึงว่าจะต่ำทรามเหมือนเดิม น่าขยะแขยงมาก ตอนแรกผมกะว่าจะมอบคฤหาสน์หลังนี้ให้คุณ แต่ดูเหมือนคงไม่ต้องแล้ว"

"อะยู่อย่าโทษเซิงเกอเลย ฉันทำให้เธอโมโหเอง เธอเลยพลั้งมือผลักฉัน เป็นความผิดของฉันทั้งหมด คุณด่าฉันได้เลยค่ะ"

มู่จื่อหนิงอิงแอบอย่างอ่อนแออยู่ในอ้อมอกเขา ก่อนจะกล่าวเสียงสะอื้นไห้อย่างน่าสงสาร ทว่ากลับเจือความกระหยิ่มใจที่คว้าชัยชนะไว้ในทีด้วย

เฟิงยู่เหนียนหน้าเย็นยะเยือก พูดเชิงสั่งการเซิงเกอว่า"รีบขอโทษอะหนิงเดี๋ยวนี้"

คิก ให้เธอขอโทษงั้นหรือ?

รู้สึกโกรธเล็กน้อย

เซิงเกอมองประเมินสองคนที่เป็นคู่รักตรงหน้า ก่อนจะยิ้มแก้มปริ ก่อนจะดึงตัวมู่จื่อหนิงออกจากอ้อมแขนเฟิงยู่เหนียนอย่างอ่อนโยน

เดิมทีคิดว่าเธอจะโกรธ จะโต้แย้ง ทว่ากลับคิดไม่ถึงว่าเธอยังยิ้มได้?

มู่จื่อหนิงทำหน้ามึนงง อ่านใจเซิงเกอไม่ออก ไม่รู้ว่าเธอคิดจะทำอะไร จึงลืมต่อต้านชั่วขณะ ปล่อยให้เซิงเกอดึงตัวเธอไป

เพ๊ยะ--

"อ๊าก"

เสียงกรีดร้องที่อนาถกว่าเมื่อครู่หลายร้อยเท่าดังขึ้น มู่จื่อหนิงกุมหน้าในขณะที่ล้มไปอยู่กับพื้น

เซิงเกอใช้แรงทั้งหมดที่มีในการตบครั้งนี้ ตบจนฝ่ามือด้านชา เห็นได้ว่ามู่จื่อหนิงเจ็บแค่ไหน

ใบหน้าเซิงเกอยังคงเผยรอยยิ้มเย้ยหยัน เธอทำหน้าสงบนิ่ง ไม่เหมือนคนที่ตบคนอื่นเสร็จเลยสักนิด

เธอจ้องมู่จื่อหนิงบนพื้นพร้อมกับกล่าวเสียงอ่อนนุ่ม"เธอบอกว่าฉันรังแก ถ้าฉันไม่ตบเธอจริง ๆ สักฉาด แล้วจะเป็นผู้ร้ายตัวจริงได้ไง?"

มู่จื่อหนิงน้ำตาอาบแก้ม ส่งเสียงร่ำไห้คล้ายกับเด็กทารกบนพื้น

เฟิงยู่เหนียนคิดไม่ถึงว่าเซิงเกอจะลงไม้ลงมือต่อหน้าเขา จึงลืมดึงตัวมู่จื่อหนิงไปชั่วขณะ

ใบหน้าเขาดำคร่ำครึ จ้องเขม็งเซิงเกออย่าขู่เข็ญ"ไม่รู้จักขอโทษแล้วยังทำตัวแย่กว่าเดิมอีก คุณกำลังลองใจผมอยู่ใช่ไหม?!"

"คุณคิดมากแล้วคุณเฟิง"

เซิงเกอโบกมือ รอยยิ้มบนใบหน้ายิ่งสดใสกว่าเดิม

"ยังไงพวกเราก็เคยเป็นสามีภรรยากัน ก่อนไป ฉันจะมอบของขวัญชุดใหญ่ให้คุณนะ"

เธอพูดไปพลาง หยิบกระดาษหนาออกมาจากกระเป๋าชุดหนึ่ง ก่อนจะปาใส่หน้าเฟิงยู่เหนียนอย่างจัง

กระดาษขาวนวลลอยกระจายไปทั่วพื้นที่

เฟิงยู่เหนียนรับมาได้หนึ่งแผ่น เห็นว่าเป็นเนื้อหาบันทึกข้อความ ซึ่งเนื้อหาล้วนเป็นถ้อยคำประชดประชัน โอหัง เขาอ่านในใจหนึ่งจบ ก่อนจะเห็นหมายเลขโทรศัพท์ที่ไม่ได้บันทึกชื่อ เขาต้องตกตะลึงพรึงเพริดในทันทีทันใด

เมื่อพลิกมาด้านหลังก็เห็นหลักฐานที่เขาโดนวางยาเมื่อคืน ซึ่งเนื้อหาทุกข้อล้วนชี้ตัวไปยังมู่จื่อหนิง

เฟิงยู่เหนียนขมวดคิ้วแน่นเป็นปม จ้องมองมู่จื่อหนิงด้วยความตื่นตกใจ

มู่จื่อหนิงก็เห็นเนื้อหาบนกระดาษพอดี ใบหน้าซีดเผือดในฉับพลัน

เธอเป็นคนวางยาในเหล้าของเฟิงยู่เหนียนจริง ๆ และยังโทรบอกให้เฟิงยู่เหนียนมาหาเธอที่โรงแรม ทว่ากลับคิดไม่ถึงว่าโชเฟอร์กลับส่งเขากลับคฤหาสน์ เท่ากับเป็นการสร้างผลประโยชน์ให้เซิงเกอ!

เธอรู้สึกเดือดดาลสุดแสน จึงอยากระบายความแค้นโดยการส่งข้อความทำร้ายจิตใจเซิงเกอ

ใครจะไปรู้ว่าเซิงเกอกลับเปิดโปงกันซึ่ง ๆ หน้า!

แล้วยู่เหนียนจะมองเธอเช่นไร……

ไม่รอฟังคำแก้ต่างของเธอ เซิงเกอลากกระเป๋าเดินทางของตัวเอง และก่อนออกไปก็หันไปมองผู้ชายที่เธอเคยรักสุดหัวใจ

"เฟิงยู่เหนียน คุณจำไว้ให้ดี คนที่ถูกทิ้ง ถูกหย่าไม่ใช่ฉัน แต่เป็นคุณ และตระกูลเฟิงของพวกคุณยิ่งไม่คู่ควรฉัน"