Library

EN

Log In
Home > ชายาบุปผาซ่อนพิษ > บทที่ 4 ระวังหน่อยนะเจ้าคะ
Contents
Settings
บทที่ 4 ระวังหน่อยนะเจ้าคะ
เสิ่นเยว่พยายามยื้อเอาไว้ "ปล่อยเดี๋ยวนี้!"

เกาหนานกล่าวเสียงแข็งพลางหัวเราะ "เสิ่นเยว่ เจ้าเป็นแค่แม่เลี้ยง กลับหวังดีกับเฟิงฉิ้นหว่านขึ้นมาจริงๆ งั้นรึ เจ้าไม่ลองคิดทบทวนดูหรือ ตอนนั้นที่เฟิงหลิงสู่ขอเจ้าเป็นเพราะเห็นว่าเจ้าไม่มีพ่อไม่มีแม่ ไม่น่าสร้างความเดือดร้อนใดๆ และสามารถช่วยเขาดูแลเฟิงฉิ้นหว่านได้"

ดวงตาของเสิ่นเยว่แดงก่ำ "แล้วมันเกี่ยวอะไรกับแก!"

"ฮ่าๆ เจ้ายังไม่เข้าใจอีกหรือ เฟิงหลิงกลัวว่าเจ้าจะมีลูกเป็นของตัวเอง และเจ้าจะดูแลเฟิงฉิ้นหว่านได้ไม่ดี เพราะมีใจรักเด็กอีกคนด้วย เขาก็เลยให้ยาทำหมันแก่เจ้า ทำให้เจ้าไม่สามารถมีลูกได้อีกไปตลอดชีวิต เรื่องราวทั้งหมดนี้เป็นเพราะเฟิงฉิ้นหว่าน แล้วเจ้ายังจะปกป้องศัตรูของตัวเองอีกหรือ"

"เฟิงฉิ้นหว่านคือศัตรูของข้า อย่างน้อยๆ นางก็ยังเป็นคน ไม่เหมือนกับเจ้าที่ไม่ต่างอะไรกับสัตว์เดรัจฉาน!"

"เฮอะ เสิ่นเยว่ ข้าขอแนะนำเจ้านะ เจ้าต้องแยกแยะอะไรดีอะไรชั่วให้ออก เฟิงหลิงตายไปแล้ว กิจการของตระกูลเฟิงควรเป็นของเจ้าครึ่งหนึ่ง แต่เขากลับไม่เหลืออะไรไว้ให้เจ้าเลย และยกทุกอย่างให้เฟิงฉิ้นหว่าน เจ้าไม่เจ็บใจบ้างรึ เจ้าร่วมมือกับข้าแย่งทุกอย่างมาจากตระกูลเฟิง ข้าจะแบ่งให้เจ้าครึ่งหนึ่ง ชีวิตที่เหลือของเจ้าจะได้ร่ำรวย มีชีวิตอยู่อย่างสุขสบาย"

"สารเลว!" เมื่อเห็นคนรับใช้ของตระกูลเกากุมตัวเฟิงฉิ้นหว่านไปและเตรียมจะพาเดินออกไปด้านนอก เสิ่นเยว่ก็พยายามดิ้นรน "ปล่อยนาง!"

คนตระกูลเกาไม่ทันระวัง เมื่อโดนเสิ่นเยว่กระชากไปเช่นนี้ พอได้สติก็ออกแรงถีบจนเสิ่นเยว่กระเด็นล้มลงไปกับพื้น

เฟิงฉิ้นหว่านมีแผนการในใจของตัวเองอยู่แล้ว นางต้องไปที่คุก

แต่นางคิดไม่ถึงว่าเหตุการณ์จะไม่เป็นอย่างที่วางแผนไว้ นางเห็นเสิ่นเยว่ล้มลงกับพื้น ตอนนั้นแววตาของนางปรากฏความหวาดกลัวสุดขีด เพราะบนพื้นที่เศษกระเบื้อง และเป็นเศษกระเบื้องที่ปักแหลมขึ้นมาจากพื้น

นางจึงหันไปกัดบ่าวรับใช้ที่จับตัวนางไว้ และกระโดดไปทางเสิ่นเยว่โดยไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น

นางอยู่ห่างออกมา จึงได้แต่พยายามยื่นแขนของตัวเองออกไปจนสุดแล้วใช้มือของตัวเองขวางเศษกระเบื้องเอาไว้

เสิ่นเยว่รู้สึกว่าหัวคิ้วของตัวเองกระแทกเข้ากับวัตถุนิ่มๆ จากนั้นจึงเบิกตากว้างขึ้น

เฟิงฉิ้นหว่านนอนกองอยู่กับพื้น มือขวาของเธที่พยายามยื่นออกมาจนสุดโดนกระเบื้องแทงทะลุ เลือดสดไหลริน

เสิ่นเยว่พยายามสูดเอาลมหายใจเย็นๆ เข้าไป หากเฟิงฉิ้นหว่านไม่เอามือมาขวางเอาไว้ ป่านนี้เศษกระเบื้องคงแทงทะลุเข้าไปในดวงตาของนาง

"เจ้า..."

เฟิงฉิ้นหว่านค่อยๆ ประคองตัวเองลุกขึ้น มือของนางมองเห็นไม่ชัดอีกเพราะเลือดที่เปรอะเปื้อน แต่ในใจของนางกลับรู้สึกโล่งอก นางช่วยแม่ของตัวเองเอาไว้ได้ นางจะไม่ปล่อยให้แม่ของนางต้องเผชิญเรื่องผิดพลาดซ้ำสองอีก

นางไม่มีทางปล่อยให้เหตุการณ์เกิดขึ้นซ้ำรอยเดิมอีกแน่

จวนเฉิงเสี้ยง ตระกูลเหลียง พวกเจ้ารอก่อนเถอะ!

ความดีใจทำให้น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ "ท่านแม่ ระวังหน่อยนะเจ้าคะ"

"มาถึงขั้นนี้แล้วยังจะมาแสดงบทบาทแม่ลูกผูกพันกันอีกรึ" เกาหนานกล่าวเย้ย "ไปจับตัวเฟิงฉิ้นหว่านมาให้ข้า แล้วก็รีบเอาตัวเกาหวูไปส่งโรงหมอด้วย ให้หมอช่วยเป็นพยานให้ ข้าจะทวงความยุติธรรมให้กับลูกของข้า"

เสิ่นเยว่จับข้อมือของเฟิงฉิ้นหว่านเอาไว้ "เจ้า..."

ตอนนี้นางรู้สึกว่าจิตใจของตนไม่สงบเอาเสียเลย ทำไมเฟิงฉิ้นหว่านถึงปกป้องตน ที่ผ่านมานางโทษตนมาตลอดไม่ใช่หรือว่าตนมาแทนที่แม่ของนาง

เฟิงฉิ้นหว่านกอดเสิ่นเยว่เอาไว้แล้วกระซิบข้างๆ หูของนางว่า "ท่านแม่ ช่วยข้าจับตาดูเกาหวูเอาไว้..."

ยังไม่ทันจะพูดจบ เฟิงฉิ้นหว่านก็ถูกลากแขนไปอย่างแรง

เสิ่นเยว่เหม่อมองแขนเสื้อของตนเองที่มีรอยเลือดของเฟิงฉิ้นหว่านปรากฏ จากนั้นจึงแอบตามเกาหวูที่ถูกคนตระกูลเกาแบกไป

เฟิงฉิ้นหว่านถูกพาตัวไปยังที่ว่าการอำเภอ

เพื่อเป็นการทำลายชื่อเสียงของเฟิงฉิ้นหว่าน เขาเที่ยวป่าวประกาศไปทั่วว่านางเนรคุณในช่วงไว้ทุกข์ ลงมือทำร้ายผู้อื่น ระหว่างที่ไปก็ยังใช้ให้บ่าวรับใช้คอยประกาศเรื่องนี้ไปด้วย

เฟิงฉิ้นหว่านก้มหน้าอยู่ตลอด ปล่อยให้ชาวบ้านที่มาล้อมนางเอาไว้พากันวิพากษ์วิจารณ์ไปต่างๆ นานา

"นายท่านตระกูลเฟิงเป็นคนร่ำรวย เหตุใดถึงมีลูกสาวเนรคุณและจิตใจต่ำช้าเช่นนี้"

"สถานการณ์ในครอบครัวใหญ่นั้นลึกยากที่จะหยั่งถึง ดูคุณหนูตระกูลเฟิงนั่นสิ หน้าตาสะสวย ท่าทางเรียบร้อย ดูแล้วไม่น่าจะเป็นงูพิษได้เลย"

โรงเตี๊ยมเงียบสงบที่ตั้งอยู่บริเวณถนนสายนั้น มีคุณชายชุดขาวนั่งถือจอกสุราเอาไว้อยู่ข้างหน้าต่าง ใบหน้าของเขาหล่อเหลาหมดจด คิ้วได้รูป ดวงตาเปล่งประกายสดใส เพียงเขานั่งเฉยๆ เช่นนั้นก็ทำให้ผู้คนต่างพากันทอดถอนใจในความหล่อเหลาราวหยกของเขา

เสียงอึกทึกครึกโครมด้านล่างดังขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง ทว่าคุณชายชุดขาวผู้นั้นกลับไม่ขยับเขยื้อน แววตาอันแสนเย็นชาของเขาจ้องไปยังสุราที่กระเพื่อมเป็นระลอก ไม่นานนักเขาจึงยกมือขึ้นมาสัมผัสที่ลำคอของตนที่ยังปรากฏรอยเลือดสีแดงสดอยู่
Previous Chapter
Next Chapter
Comments (0)
No results
Related Chapters
ชายาบุปผาซ่อนพิษ บทที่ 5 ได้เข้าคุกสมความปรารถนา
องครักษ์หยุนชวนที่ยืนอยู่ด้านข้างคุณชายชุดขาวอดไม่ได้ที่จะแอบมอง "คุณชายไม่เป็นอะไรแล้วจริงหรือขอรับ" ฟู่ลั่วเฉินเหลือบตาขึ้นมองช้าๆ "ไม่ได้เป็นอะไร"
ชายาบุปผาซ่อนพิษ บทที่ 6 ไม่ได้น่าตกใจอะไร
เมื่อเห็นหลิวฉู่โจ้ก้าวเข้ามา เจ้าพนักงานก็พากันหลบทางให้ "ท่านพลตระเวน ท่านแค่เอาคำพูดของข้าไปรายงานแก่ใต้เท้าจ้าว ข้าเชื่อว่าใต้เท้าจ้าวต้องเข้าใจ"
ชายาบุปผาซ่อนพิษ บทที่ 7 องค์ชายไร้คนทัดเทียม
ในห้องลับด้านข้าง มีฟู่ลั่วเฉินที่อยู่ในชุดขาวนั่งด้วยดวงตาเปล่งประกายความหมองหม่น เฮ้อ นี่เป็นพรหมลิขิตจริงๆ เขายังวางแผนอยู่เลยว่าจะสืบข่าวผู้หญิงคน
ชายาบุปผาซ่อนพิษ บทที่ 8 ได้เงินไม่คุ้มต้องขอทบทวน
รอยยิ้มในดวงตาของฟู่ลั่วเฉินแทบจะหายไปจนหมด "ถ้าพูดแบบนี้ นั่นเท่ากับว่าก่อนหน้านี้เจ้าได้ทำความผิดโทษฐานหลอกลวงเจ้าหน้าที่ราชสำนัก...." เฟิงฉิ้นหว่า
ชายาบุปผาซ่อนพิษ บทที่ 9 ค่อยๆ เอาคืนไปทีละก้าว
การที่เฟิ้งฉิ้นหว่านได้ติดต่อกับฟู่ลั่วเฉิน ทำให้ความหนักอึ้งในใจของนางเบาลงไปครึ่งหนึ่ง นางถูกนำตัวกลับไปยังห้องขัง นายอำเภอจ้าวยี่ยังใช้ให้คนนำอาหา
ชายาบุปผาซ่อนพิษ บทที่ 10 คำกำหนดความเป็นตาย
สีหน้าของจ้าวยี่เคร่งเครียด เขาหันไปเพ่งมองเฟิงฉิ้นหว่าน "เรื่องราวเช่นนี้จะต้องเป็นความลับมาก แล้วเจ้ารู้ได้อย่างไร" เฟิงฉิ้นหว่านกล่าวตอบว่า "ใต้เท
ชายาบุปผาซ่อนพิษ บทที่ 11 ความแค้นใหญ่หลวง
จ้าวยี่มองเฟิงฉิ้นหว่านอย่างลึกซึ้ง จากนั้นจึงหันไปสั่งการเจ้าพนักงานทั้งหมดเข้ามาฟังคำสั่งการ ประตูคุกถูกเปิดออก เฟิงฉิ้นหว่านพยักหน้าเบาๆ พลางกล่าว
ชายาบุปผาซ่อนพิษ บทที่ 12 จุดจบของตระกูลเกา
เฟิงฉิ้นหว่านรีบประคองเสิ่นเยว่ขึ้นมา นางมีหลายเรื่องอยากพูด แต่ตอนนี้การโค่นล้มตระกูลเกาเป็นสิ่งสำคัญที่สุด "ท่านแม่ ท่านรีบกลับไปที่เรือนก่อนนะเจ้าค
ชายาบุปผาซ่อนพิษ บทที่ 13 ความบริสุทธิ์ไม่สำคัญเท่าชีวิต
เมื่อเฟิงฉิ้นหว่านเดินออกจากหอเซียวเซียงจุ๋นไป ก็เห็นเสิ่นเยว่รีบร้อนมุ่งหน้ามาที่นี่ "ท่านแม่..." เสิ่นเยว่วิ่งมาที่นี่ เมื่อเห็นเฟิงฉิ้นหว่านก็หยุ
ชายาบุปผาซ่อนพิษ บทที่ 14 ละครสนุกๆ กำลังจะเริ่ม
เฟิงฉิ้นหว่านสะดุ้งตื่นขึ้นมา เมื่อเห็นบรรยากาศภายในห้องชัดเจนแล้ว ลมหายใจของนางถึงจะค่อยๆ ช้าลง แม่นมโจวรีบเดินเข้ามาดู "คุณหนู เป็นอะไรไปหรือเจ้าคะ
Latest Chapters
ชายาบุปผาซ่อนพิษ บทที่ 222 อภิเษกสมรส(ตอนอวสาน)
ชายาบุปผาซ่อนพิษ บทที่ 221 ของขวัญตอบกลับนำตนเองส่งกลับไป
ชายาบุปผาซ่อนพิษ บทที่ 220 เตรียมพร้อมแย่งคน 
ชายาบุปผาซ่อนพิษ บทที่ 219 ในเมื่อได้ตีแล้วก็ตีเพิ่มอีกสองที
ชายาบุปผาซ่อนพิษ บทที่ 218 ข่วงเวลาดำเนินการแสดงละคร
ชายาบุปผาซ่อนพิษ บทที่ 217 คนที่ไกล้ชิดสภาพแวดล้อมแบบใดก็จะเปลี่ยนไปตามสภาพแวดล้อมแบบนั้น ไกล้ชิดแม่นางน้อยก็เช่นกัน 
ชายาบุปผาซ่อนพิษ บทที่ 216 หาคนที่ทำงานสุจริต 
ชายาบุปผาซ่อนพิษ บทที่ 215 ให้ยารักษากับโรคคือดีที่สุด 
ชายาบุปผาซ่อนพิษ บทที่ 214 แยกกันอยู่ยังหวานกันได้ 
ชายาบุปผาซ่อนพิษ บทที่ 213 เจ้ากับข้าก็มีความแค้น?