"พี่เสือขา วันนี้พี่เสือนอนกับฮันนี่นะคะ" เสียงออดอ้อนจากเด็กน้อยตัวอ้วนกลมวัยเจ็ดขวบเอ่ยขึ้นกับเด็กหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาข้างกาย

"อย่างอแงแบบนั้นสิคะคุณหนู"ป้าสมศรีซึ่งเป็นแม่นมเอ่ยปรามเบาๆ เมื่อคุณหนูผู้แสนน่ารักกำลังทำตัวไม่น่ารักอยู่

"ไม่เอาค่ะ วันนี้พี่เสือจะนอนกับฮันนี่" เด็กน้อยสะบัดสะบิ้งไม่ยอมท่าเดียว จนเด็กหนุ่มข้างกายต้องทำเสียงจุ๊ปาก และส่งสายตาไม่พอใจใส่คนที่ทำให้น้องน้อยของเขาต้องงอแง

"คืนนี้ผมจะนอนที่นี่"น้ำเสียงน่าเกรงขามของเด็กหนุ่มวัยสิบเจ็ด ทำให้ป้าสมศรีต้องชะงัก

"ไชโย~" ร่างน้อยไร้เดียงสาโผเข้ากอดคนตัวโตด้วยความดีใจ คนโดนกอดไม่ทันตั้งตัวเซล้มลงนอนราบกับโซฟา ก่อนจะค่อยๆยันตัวขึ้นนั่งหัวเราะเบาๆ มองเด็กน้อยในอ้อมแขนที่กอดรัดฟัดเหวี่ยงเขาแน่น จนต้องรวบแขนนุ่มนิ่มนั้นมากอดไว้

"จะดีเหรอคะ" ป้าสมศรีเอ่ยอย่างไม่สบายใจ แม้เธอจะเห็นเขามาตั้งแต่เด็กๆ แต่อีกไม่นานเด็กหนุ่มก็ต้องโตเป็นผู้ใหญ่ เธอไม่อยากให้คุณหนูติดเขามากจนเกินไป

"ครับ"

"แต่ป้าว่า..."

"งั้นผมจะโทรไปขอคุณอาก่อน ป้าศรีโอเคมั้ย"น้ำเสียงเริ่มหงุดหงิดเมื่ออีกฝ่ายแสดงท่าทีชัดเจนว่าไม่อยากให้เขานอนค้างที่นี่ มันจะอะไรนักหนา...

หญิงสูงวัยมองเด็กหนุ่มอย่างไม่สบายใจ รู้ทั้งรู้ว่าห้ามยังไงก็ไม่ได้อยู่ดี จึงถอดใจไม่พูดดีกว่า "งั้นป้าขอตัวไปนอนก่อนนะคะ"

"เดี๋ยวค่ะ!"เด็กหญิงร้องเรียก...เท้าน้อยๆ กระโดดลงจากโซฟา เดินเข้าไปสวมกอดหญิงร่างท้วมที่นั่งคุกเข่ารออยู่แล้ว ก่อนที่ร่างเล็กจะชะโงกตัวขึ้นจุ๊บเบาๆที่แก้มของอีกฝ่าย "ฝันดีนะคะ"

ป้าสมศรีก้มลงหอมแก้มยุ้ยนั้นกลับ ปลายหางตาเห็นเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่บนโซฟากำลังมองอยู่ แววตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความหวงแหน เหมือนเด็กขี้หวง...หวงในสิ่งที่คิดว่าเป็นของตัวเอง

เสือ หรืออีกชื่อหนึ่งคือ ชนัศชัย อรรถเศรษฐากุล เด็กหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาที่ได้ชื่อว่าฉลาดเป็นกรด เขามักเป็นตัวแทนของโรงเรียนไปแข่งขันวิชาการระดับนานาชาติอยู่เสมอ และทุกครั้งที่แข่งจะติดหนึ่งในสองตลอด แต่เมื่อพูดถึงนิสัยแล้วใครๆต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า 'ไม่เป็นมิตร'

ทำไมนะเหรอ? ก็เพราะนิสัยที่นิ่ง เงียบ หยิ่งยโส ไม่สนใจใครแม้กระทั่งคนในครอบครัวนะสิ แต่เมื่ออยู่กับคุณฮันนี่แล้ว เขาจะกลายเป็นอีกคน เป็นพี่ชายที่แสนดี ตามอกตามใจ จนคุณหนูของเธอติดเขาแจ

จะว่ารักเด็กก็ไม่ใช่ เพราะเด็กหนุ่มมีน้องชายแท้ๆอยู่หนึ่งคนแต่ดูแล้วไม่ค่อยลงลอยกันเท่าไร จะว่าเอ็นดูแค่เด็กผู้หญิงก็ไม่ถูก เพราะบ้านเขาก็มักจะมีเด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารักคนหนึ่งมาเล่นที่บ้านออกบ่อย ก็ไม่เห็นเขาจะสนใจอะไรมากมายเหมือนคุณฮันนี่เลย

ป้าสมศรีถอนหายใจ...สิ่งที่ทำให้เธอไม่สบายใจนั้น มันเริ่มเมื่อสองเดือนก่อน

วันนั้นคุณสิงโตน้องชายของคุณเสือแวะมาเล่นกับคุณฮันนี่หลังเลิกเรียน

"สิงโต!!!" คนพี่เดินเข้ามาหาเรื่องคนน้องทันที "ฉันบอกแกกี่ครั้งแล้วว่าอย่ามาเล่นกับฮันนี่อีก"

"ทำไมผมต้องทำตามพี่ด้วย ในเมื่อผมก็อยากเล่นกับน้องเหมือนกัน"คนน้องสวนกลับทันที

"นี่มันน้องฉัน ไม่ใช่น้องแก ถ้าแกอยากเล่นก็ไปเล่นกับอิงอิงโน้น"คนพี่หมายถึงเด็กสาวที่เป็นลูกสาวเพื่อนสนิทของมารดาพวกเขา

" ไม่เอาหรอก เด็กเอาแต่ใจแบบนั้น"คนน้องแบะปากเมื่อนึกถึง ยัยนางมาร...ชีวิตเขาจะสงบสุขกว่านี้ถ้าไม่มีเด็กนั้น คุณแม่นี้ก็ยังไง ชอบบังคับให้เขาคอยเล่นคอยดูแลยัยนั้นอยู่เรื่อย รู้ทั้งรู้ว่าเขาไม่ชอบ

"แต่แกต้องไป...เพราะตอนนี้อิงอิงมาที่บ้านแล้วและกำลังหาแกอยู่"คนพี่แสยะยิ้มสะใจ

"ทำไมต้องเป็นผมทุกที...แล้วพี่เสือละ"คนน้องโวยวายลั่นรู้สึกไม่เท่าเทียมกัน

"ก็ฉันไม่ใช่ลูกรักแม่เหมือนแก ฉันไม่จำเป็นต้องเอาใจใคร"คนพี่เอ่ย นึกสะใจหน่อยๆเมื่อเห็นใบหน้าซีดเผือดของน้องชาย

"ผมไม่ได้เป็นลูกรัก"คนน้องเน้นคำเถียงกลับหน้าดำหน้าแดง

คนพี่ยกยิ้มเจ้าเล่ห์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาน้องชาย "แล้วแกกล้าขัดใจคุณแม่ไหมล่ะ" ไอลูกรัก ไอลูกแหง่ ส่วนเขาลูกแม่ไม่รักก็สบายไป

คนน้องทำท่ายึกยักมองไปที่เด็กน้อยหน้าตาน่ารักกับพี่ชายสลับกันไปมา "โธ่เว้ย!!!" แล้วรีบวิ่งออกไปอย่างหัวเสีย ถูกอย่างที่พี่เขาบอก เขานะไม่กล้าขัดใจคุณแม่จริงๆนั่นแหละ

คนพี่เมื่อเห็นน้องชายรีบวิ่งออกไปก็หัวเราะออกมาอย่างผู้มีชัย...ผิดจากที่เขาพูดไหมล่ะ ดูสิวิ่งหน้าตื่นไปเลย

"พี่เสือ"เด็กน้อยตัวต้นเหตุเดินเข้าไปสะกิดพี่ชายคนสนิทเบาๆ"ทำไมพี่สิงโตถึงเล่นกับฮันนี่ไม่ได้ค่ะ"

"ทำไม!!" เขาถามน้ำเสียงแข็งกระด้าง "ฮันนี่ชอบเล่นกับสิงโตหรือไง"

เด็กน้อยพยักหน้า "พี่สิงโตใจดี ฮันนี่ชอบเล่นกับพี่สิงโต"

คำตอบใสซื่อที่ออกมาจากปากน้อยๆนั้น เล่นเอาเขาโมโห จ้องหน้าเธอนิ่ง จนอีกฝ่ายสะดุ้งเฮือก

"งั้นต่อไปก็ไปเล่นกับสิงโตเอาละกัน"พูดจบก็สะบัดมือนั้นออกอย่างไม่ไยดีจนร่างเล็กเริ่มใจเสีย

"พี่เสืออย่าเพิ่งไป"มือน้อยรีบดึงแขนเขาไว้

"ทำไม? จะไปตามสิงโตให้ไง"น้ำเสียงดุร้าย จนเธอตกใจทำอะไรไม่ถูก

"ไม่เอาค่ะ! ไม่เล่นกับพี่สิงโตแล้วก็ได้ ฮันนี่จะเล่นกับพี่เสือคนเดียว พี่เสืออย่าไปนะคะ...อึก...ฮื้ออออ"เสียงสะอื้นจากทางข้างหลังทำหัวใจเด็กหนุ่มกระตุกวูบ ก่อนจะค่อยๆ หันกลับไปดู ยกมือขึ้นปาดน้ำตาออกจากแก้มยุ้ยนั้น

"จำไว้นะครับ ฮันนี่เป็นของพี่ต้องเล่นกับพี่คนเดียว เข้าใจไหม"

เหตุการณ์ในวันนั้นป้าสมศรีเห็นและได้ยินทุกอย่าง มันทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจ กลัวอนาคต...เธอกลัวเหลือเกินว่าคุณหนูที่แสนน่ารักจะตกเป็นสมบัติส่วนตัวของพี่ชายข้างบ้านจริงๆ

ร่างสูงของเด็กหนุ่มเหล่มองไปที่ประตูแวบหนึ่ง เมื่อเห็นไม่มีใครแล้ว จึงรวบร่างน้อยเข้ามากอด ในใจครุ่นคิดว่าทำไมช่วงนี้ป้าสมศรีถึงชอบขวางเวลาเขาอยู่กับเจ้าตัวเล็กจัง

"ฮันนี่รักพี่ไหม"

"รักค่ะ"เด็กสาวตอบทันที เหมือนคำถามนี้ได้ตั้งอัตโนมัติไว้

"ห้ามไปบอกรักใครแบบนี้นะ"เด็กหนุ่มกระชับแขนให้แน่นขึ้นรวบร่างกลมเข้ามากอดอย่างหวงแหน

"ค่ะ"เด็กน้อยพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย

เขายิ้มอย่างพอใจ ชอบนักที่เธอเชื่อฟังเขาทุกอย่าง ใบหน้าหล่อคมสมวัยก้มลงจุ๊บที่แก้มยุ้ยๆนั้น เธอก็เงยหน้าขึ้นจุมพิตที่แก้มเขากลับเช่นกัน

"เด็กดี เดี๋ยวพี่อ่านนิทานให้ฟังนะ"มือใหญ่ยกขึ้นลูบศีรษะเธออย่างเอาใจ

"เย้~ ฮันนี่อยากฟังเรื่องซินเดอเรลล่า" เด็กน้อยยิ้มดีใจเขย่าแขนพี่ชายจนตัวโย

"ได้ครับๆ"เขายิ้มอย่างมีความสุข เอื้อมมือไปหยิบหนังสือเล่มที่เธอต้องการมาเปิดอ่าน

"กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว …มีสาวน้อยคนหนึ่งเธอชื่อ ซินเดอเรลล่า เป็นบุตรสาวของเศรษฐีผู้มั่งมี มารดาของเธอเสียชีวิตตั้งแต่เธอยังเล็ก พ่อของเธอแต่งงานใหม่กับแม่เลี้ยงและมีลูกสาวติดมาสองคน..."

"...สุดท้าย ซินเดอเรลล่าก็หยิบรองเท้าแก้วอีกข้างที่เก็บไว้ขึ้นมาและสวมให้กับเหล่าเสนาได้ดู ทำให้ซินเดอเรลล่าได้แต่งงานกับเจ้าชาย และอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขตราบนานเท่านาน"

เด็กน้อยตบมือเสียงดังลั่น

"พี่เสือเป็นเจ้าชายของฮันนี่"เธอพูดขึ้นอย่างเพ้อฝันตามประสาเด็ก

"ฮันนี่ก็เป็นเจ้าหญิงของพี่"เขาตอบกลับอย่างเอาใจ

ร่างน้อยหัวเราะ ยกตัวขึ้นจุมพิตแก้มเนียนใสแบบที่ชอบทำเป็นประจำเวลาถูกใจอะไรสักอย่าง

"พี่เสือ"จู่ๆเธอก็เรียก

"ครับ"

"โตขึ้น พี่เสือจะอยู่กับฮันนี่แบบนี้ไหมคะ"เธอถาม

"อยู่สิ เราจะอยู่ด้วยกันแบบนี้ไปตลอด" เขามักพูดกรอกใส่หูเธอประจำว่าเธอคือของของเขา เป็นสมบัติของเขา เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป จนตอนนี้มันคงฝังรากลึกลงไปในแกนสมองเล็กๆนี้แล้ว

"แล้วเราจะแต่งงานกันเหมือนที่ซินเดอเรลล่าแต่งกับเจ้าชายไหมคะ"

เด็กหนุ่มสะดุ้งเล็กน้อย เขาไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้เลย เขาแค่ชอบเวลาอยู่กับเธอ ส่วนเรื่องแต่งงานมันยังไกลไปสำหรับเขา

"พี่คงต้องเลิกอ่านนิทานแบบนี้ให้ฮันนี่ฟังแล้วละ"เขาบอกเมื่อคิดว่าความคิดไร้สาระที่เด็กน้อยเอ่ยออกมานั้นต้นเหตุมาจากหนังสือพวกนี้แน่ๆ

"ทำไมล่ะคะ ฮันนี่อยากแต่งงานกับพี่เสือนะ"เด็กน้อยเริ่มแผลงฤทธิ์เอาแต่ใจ

"เด็กๆ เขาไม่คิดเรื่องนี้กันครับ"

"งั้นถ้าโตขึ้น ฮันนี่คิดได้ใช่ไหมคะ"เธอถามอีกครั้งอย่างมีความหวัง

"เอาไว้ให้โตก่อน"เขาบอก...ห่มผ้าให้ "นอนได้แล้วครับ"

"ถ้าโตแล้วฮันนี่จะแต่งงานกับพี่เสือ"

"ฝันดีครับ"เขาไม่ตอบ เด็กหนุ่มเอื้อมมือปิดไฟตรงหัวเตียง ล้มตัวลงนอนกางแขนออกเพื่อเป็นหมอนให้เธอหนุน

เด็กน้อยตัวอ้วนกลมหน้าบูดบึ้ง ซุกตัวเข้ากับอกกว้างอย่างไม่พอใจ

"พี่เสือบ้า"เสียงเล็กๆ บ่นพึมพำเบาๆ

เขาได้ยินเสียง แต่ไม่ได้สนใจ ตอนนี้ง่วงมากเกินกว่าที่จะมานั่งตอบคำถามไร้สาระของเด็ก

ดวงตากลมโตจ้องมองเขาด้วยความน้อยใจ เธอไม่รู้หรอกว่าการแต่งงานคืออะไร เธอแค่อยากอยู่กับเขาไปตลอดเหมือนในนิทานก็แค่นั้น...