เสียงนั้นแปรเปลี่ยนเป็นเข้มเครียดและใบหน้าของเขาก็ดุดันมากขึ้นกว่าเก่า รชนิชลกลืนน้ำลายแทบไม่ลงเพราะทั้งจุกทั้งตีบตัน แต่แล้วโดยไม่ทันตั้งตัวไหล่บางก็ถูกมือหนากระชากเข้าไปหาร่างสูงใหญ่

"นี่พวกคุณเล่นอะไรกัน!"

เขาคำรามและสบถออกมาเสียงดังขณะขย้ำจดหมายไว้ในมือแน่น รชนิชลเย็นเยือกตั้งแต่ลำคอลงไปถึงปลายเท้า ดวงตาดุดันของเขาราวกับมีอำนาจทำให้เธอสั่นไปหมดทั้งตัว

"คาร์ล...ฉันไม่รู้เรื่องนี้นะคะ นี่เป็นจดหมายที่พี่วีฝากไว้ให้คุณ ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าในนั้นเขียนไว้ว่ายังไง"

"อ่านมันซะสิ!"

เขาออกคำสั่งพร้อมทั้งผลักหญิงสาวออกห่างและโยนแผ่นกระดาษนั้นให้ รชนิชลก้มลงเก็บแผ่นกระดาษยับยู่ยี่บนพื้นขึ้นมาอ่าน เธออยากจะร้องไห้แต่ร้องไม่ออกเมื่อได้เห็นข้อความในจดหมาย

คาร์ลอสที่รัก

อย่าพึ่งโกรธหลังจากได้อ่านจดหมายฉบับนี้ นี่จะเป็นสิ่งสุดท้ายที่ฉันอยากบอกคุณ ในขณะที่คุณได้อ่านความในใจของฉัน ฉันก็คงไม่อยู่ที่นี่แล้ว ไม่ได้อยู่ในฐานะเจ้าสาวสำหรับงานแต่งที่คุณจัดมันขึ้นเพื่อเรา ฉันพึ่งรู้สึกตัวในวินาทีสุดท้ายว่าหัวใจของฉันไม่ได้เป็นของคุณ อยากขอโทษสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมาและขอบคุณที่คุณรักฉัน ฉันไม่สามารถฝืนใจให้แต่งชุดเจ้าสาวสำหรับผู้ชายที่ฉันไม่ได้ซื่อตรงต่อเขาได้ และมันอาจทำให้คุณสบายใจในภายหลังหากคุณจะไม่ได้อยู่กับผู้หญิงคนนั้น ฉันรักคุณเสมอแต่ฉันก็จำเป็นต้องไป ไม่ว่าจะอย่างไรระหว่างเราก็ยังเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน

รักคุณเสมอค่ะ

วี

"วีไปไหน...บอกผมมาเดี๋ยวนี้!"

คาร์ลอสกระชากร่างบางเข้าไปหาอกกว้าง รชนิชลซึ่งไม่ทันได้ตั้งตัวแทบจะกรีดร้องออกมาในวินาทีนั้น จดหมายของวรรษมลหล่นจากมือหญิงสาวที่ปากสั่นระริกด้วยความกลัว นัยน์ตาของเขาเข้มเหมือนบ่อโคลนสีหมองจัด นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นความโกรธแค้นระเบิดออกมาจากตัวเขา

"ฉะ...ฉันไม่รู้...ฉันไม่รู้ค่ะ"

"ทำไมคุณไม่รู้ในเมื่อคุณเป็นน้องสาวของวี หรือว่าที่วีไปครั้งนี้คุณก็มีส่วนรู้เห็นด้วย"

"ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้น!"

รชนิชลกรีดเสียงแหลมพร้อมทั้งออกแรงผลักหน้าอกกว้างสุดชีวิตแต่ไม่เป็นผล ยิ่งเธอผลักไสก็เหมือนยิ่งยั่วยุโทสะของคาร์ลอสที่โหมแรงเหมือนไฟลามไหม้ ชายหนุ่มบีบไหล่หญิงสาวไว้แน่น มือหนาหนักยิ่งกว่าคีมเหล็กทำร่างเล็กเจ็บร้าวเหมือนกระดูกจะแตกหัก

"นี่มันเรื่องบ้าชัด ๆ!"

คาร์ลอสเสียงดังและสบถสาบานออกมาอย่างไม่เกรงใจหญิงสาว ถึงเวลานี้เขาจะยังเห็นใจใครได้อีกในเมื่อการหนีไปของวรรษมลเป็นเรื่องเลวร้ายที่สุดในชีวิตของเขา

"บอกมานีนี่ว่าพี่สาวคุณหนีไปไหน"

รชนิชลส่ายหน้าทั้งน้ำตา "ฉันไม่รู้...อย่า...คาร์ล...ฉันเจ็บ!"

ร่างบางร้องไห้อย่างน่าสงสาร เธอไม่เคยเห็นวิญญาณซาตานในตัวเขาที่มันสำแดงฤทธิ์เดชออกมาอย่างน่าสะพรึงเหมือนอย่างวันนี้ ยิ่งรชนิชลร้องไห้ก็ดูเหมือนคาร์ลอสไม่ได้ใส่ใจต่อท่าทีหวั่นกลัวของเธอเลยด้วยซ้ำ

"คุณไม่รู้แต่ก็กล้าที่จะเข้ามาบอกผมเรื่องนี้อย่างนั้นหรือ...คุณคงเตรียมตัวมาอย่างดีแล้วสินะก่อนจะเข้ามาพบผม"

หญิงสาวส่ายหน้าไปมาอีกครั้ง "คาร์ล...สิ่งที่ฉันอยากจะบอกคือฉันไม่รู้ว่าทำไมพี่วีถึงทำแบบนี้ ฉันแค่อยากให้คุณใจเย็น..."

"เรื่องแบบนี้ใครใจเย็นอยู่ได้ก็คงบ้าแล้ว! บอกผมมาว่าตอนนี้แม่ของวีอยู่ที่ไหน"

"ฉันอยู่นี่...คาร์ล"

เสียงที่ดังขึ้นทำให้ทั้งสองหันไปมองพร้อมกันและคนที่ตกใจมากที่สุดคือรชนิชลเมื่อเห็นว่าแวววลีก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทางหวาดหวั่นไม่ต่างจากเธอ

"ป้าคะ...ออกไปรอข้างนอกก่อนค่ะ เดี๋ยวหนูจะคุยกับคาร์ลเอง"

หญิงสาวยังมีแก่ใจร้องบอกป้าของเธอออกไปทั้งที่ถูกร่างสูงใหญ่กอดรัดไว้ในอ้อมแขนจนแน่น หากแต่แวววลีส่ายหน้า

"คาร์ล...ฉันต้องขอโทษคุณด้วย...เรื่องที่วีหนีงานแต่งเป็นเพราะฉันไม่ดีเอง"