รองเท้าส้นสูงเหยียบย่ำไปที่พื้นอย่างเป็นจังหวะ เสียงที่ส่งออกมาเข้าใกล้ประตูห้องประชุมเรื่อยๆ

พราวรุ้งเอามือจัดเสื้อคลุมไปด้วย บนใบหน้าที่สวยงาม แววตาสดใสจนปลุกเร้าอารมณ์ ดึงดูดสายตาของทุกคนทันที

เธอยกริมฝีปากสีแดงสดขึ้นอย่างมั่นใจ เหมือนกลีบดอกกุหลาบที่หมุนเบาๆ สวยงามราวกับจะบานสะพรั่ง งามจนทำให้คนลืมร่องรอยแห่งความเหนื่อยล้าในสายตาของเธอ

เธอกลับมาแล้ว

พราวรุ้งผลักประตูข้างหน้า หันหน้าไปทางแสง ความทรงจำหลั่งไหลเข้ามาในหัวของเธอราวกับกระแสน้ำ

คืนนั้น พราวรุ้งฟื้นขึ้นมาจากตู้เสื้อผ้าในห้อง ความมืดกับความกลัวแทบจะกลืนกินจิตวิญญาณของเธอ กักขังเธออยู่ในตู้เสื้อผ้า

ท่ามกลางความโกลาหลนั้น พราวรุ้งได้ยินเรื่องราวอันร้อนแรงจากด้านนอกตู้เสื้อผ้า ในเสียงที่คลุมเครือนั้น เสียงครางของผู้หญิงกับลมหายใจอันหนักหน่วงของชายหนุ่มที่ยังไม่หยุดลง เหมือนกับเสียงบทสวดมนต์ สั่นสะเทือนมากขึ้นทุกครั้ง ทำให้พราวรุ้งรู้สึกตื่นตกใจอย่างมาก

เธอปิดหูไว้ ไม่กล้าขยับ ในใจนั้นรู้สึกละอายใจสุดๆ พยายามจะหลบหนีจากเสียงพวกนี้ แต่ตอนที่ฟังเสียงของผู้หญิงด้านนอกตู้เสื้อผ้าชัดเจน พราวรุ้งที่ตกใจก็รู้สึกริษยาขึ้นมา

น้องสาวแท้ๆของเธอเรียกชื่อคู่หมั้นของเธอ "ฉันรักคุณ"

"ผมก็รักคุณ"ชายหนุ่มตอบกลับ กลิ่นเหม็นเน่าในอากาศยิ่งทำตามอำเภอใจไร้ความเกรงกลัว มากขึ้น

สองมือของพราวรุ้งผลักประตูตู้ออกอย่างสั่นๆ สองคนบนเตียงที่พัวพันกันอยู่นั้นไม่ใช่ใครคนอื่น เป็นพราวฟ้าน้องสาวของเธอกับตะวันคู่หมั้นเธอเอง

ทุกอย่างตรงหน้าเหมือนกับแส้ที่เต็มไปด้วยหนาม ตกใส่บนตัวเธอทีละเส้น ตีเธอจนรับมือไม่ทัน

คืนนั้นพราวรุ้งหนีไป เธอคิดไม่ออกว่าตัวเองจะหนีไปจากตระกูลภาษิตเกษมได้อย่างไร จำได้แค่ดวงตาคู่นั้นที่รู้สึกผิดของพราวฟ้ากับท่าทางที่รู้สึกโกรธหลังจากถูกรบกวนของตะวัน

ตั้งแต่มองเห็นฉากนั้น ความรู้สึกทั้งหมดที่เธอพราวรุ้งทุ่มเทต่อเขาก็ถูกแสงแรกในตอนเช้ากัดกินเป็นชิ้นๆ

พราวรุ้งปิดประตูลง ส่ายหัวตั้งสติ หยดน้ำตาปรากฏในดวงตาที่เป็นประกาย แต่เมื่อหลับตาลงอีก เธอก็มั่นใจและสง่างามอีกครั้ง

"สวัสดีค่ะ ประธานตะวัน ฉันมาสมัครงานเป็นเลขาของประธานค่ะ"พราวรุ้งเดินไปตรงหน้าตะวัน ยื่นประวัติของตัวเองด้วยรอยยิ้มบางๆ ทุกการเคลื่อนไหวนั้นสมเหตุสมผล

ตะวันเงยหน้าขึ้น มือทั้งสองข้างก็อดไม่ได้ที่จะชะงักลง ดวงตาที่ดูเยือกเย็นก็ร้ายกาจขึ้นมาอย่างไว ปกปิดความตกใจที่หายวับไป

"คุณถูกไล่ออกแล้ว"ตะวันพูดอย่างเย็นชา เอาประวัติทิ้งไปบนโต๊ะ หันหลังให้พราวรุ้ง

หางตาของพราวรุ้งโค้งเล็กน้อย ใบหน้ายังคงนิ่ง สถานการณ์เช่นนี้เธอคิดไว้อยู่แล้ว

พราวรุ้งหยิบประวัติขึ้นมาอย่างนิ่งๆ ยื่นไปตรงหน้าตะวันอีกครั้ง ถามอย่างมีมารยาท："ประธานตะวัน กำลังถือสาตัวตนฉันที่เป็นคู่หมั้นตะวันเหรอคะ?"

"เหอะ ตลก ผู้หญิงคนนั้นหายไปห้าปีแล้ว ตั้งแต่วันนั้นที่เธอหายไป เธอก็ทิ้งตัวตนนี้ไป"ความเย็นชาและไม่แยแสในสายตาของตะวัน เหมือนกับเมื่อห้าปีก่อน ไม่เคยยิ้มให้เธอเลย

พราวรุ้งละขนตาแพยาวลงไป นัยน์ตาสดใสนั้นล่องลอยเล็กน้อย"คุณพูดถูกมาก พวกเราต่างเป็นคนแปลกหน้าต่อกัน ยังไงคนที่นอนเตียงเดียวกับคู่หมั้นของฉัน ก็ไม่ใช่ฉัน"

"คุณหมายความว่าไง"ตะวันเย็นชาใส่เธออย่างรุนแรง

"ไม่มีอะไร"พราวรุ้งเปิดประวัติตรงหน้าเขา"ฉันแค่หวังว่าจะได้รับการปฏิบัติที่ยุติธรรม ฉันสามารถรับภาระหน้าที่ตำแหน่งนี้ได้"

ตะวันเหลือบมองคอลัมน์ประวัติการทำงาน

เคยเป็นผู้อำนวยการฝ่ายบัญชีที่เดอะวินเนอร์กรุ๊ป?ที่แท้ห้าปีมานี้ เธอหลบอยู่ที่เดอะวินเนอร์กรุ๊ปมาตลอด

"คุณกลับมาจะทำอะไรกันแน่?"ตะวันถามเธอเสียงทุ้มต่ำ

"สมัครงานเป็นเลขาของประธานค่ะ"

พราวรุ้งเพิ่งพูดจบ ก็ถูกกระโจนใส่ล้มลงโต๊ะ

"พูดความจริงกับผมมา"ตะวันจับมือทั้งสองข้างของพราวรุ้งไว้ คิ้วขมวดเล็กน้อย ความโกรธกำลังแผดเผาอยู่ในใจ

"สมัครงาน……"คำพูดต่อไปยังไม่ได้พูดออกมา พราวรุ้งรู้สึกเยือกเย็นที่ช่วงคอทันที

"ผมจะถามอีกครั้ง คุณกลับมา อยากจะทำอะไรกันแน่?"