TOP
Submit
วางใจเถอะ มารดาเป็นคนดีแล้ว
หยกขาว ปิ่นหยก Completed
40.7K 67.2K
Read
Add to library
9.2
Blurb
Latest Chapters Contents 49 Chapters
วางใจเถอะ มารดาเป็นคนดีแล้ว บทที่ 49 ความสุขเล็ก ๆ ของครอบครัว
หมอเทวดาหลันรู้ว่าชายาหยางอ๋องฟื้นแล้ว จึงยินดีกับหยางอ๋องด้วย อีกทั้งมอบดวงตาคืนแก่หยางอ๋องนับเป็นเรื่องที่ดียิ่งนัก
อาหวังมิสามารถไปจากหมู่บ้านนี้ไ
วางใจเถอะ มารดาเป็นคนดีแล้ว บทที่ 48 นางกลับมา
ยามเช้าในวันถัดมา หยางอ๋องนั่งมองร่างงามที่ไร้ลมหายใจนอนนิ่งเหมือนเดิม เข้าสู่เดือนที่สี่แล้วหลี่ซินยังไม่ฟื้นขึ้นมา ใบหน้าหยางอ๋องเต็มไปด้วยหนวดเครา
วางใจเถอะ มารดาเป็นคนดีแล้ว บทที่ 47 นางต้องฟื้น
"เกิดอันใดขึ้น" น้ำเสียงนี้ดังขึ้นพร้อมกับ ชายแก่ที่เดินผ่านหมอกน้ำค้างมา หยางอ๋องจำเขาได้ เขาคือหมอเทวดา ที่พบกันในครั้งก่อนที่เมืองจิน จากนั้นเขาขอ
วางใจเถอะ มารดาเป็นคนดีแล้ว บทที่ 46 สองแฝดรักมารดามาก
หยางอ๋องควบอาชามุ่งมาทางจวนราชครู ในเมื่อเขาตีข้าศึกชนะแล้ว เขาต้องกลับมารับตัวชายารักกลับจวน แต่ทว่าเมื่อมาถึงกับพบว่า จวนราชครูประดับด้วยผ้าสีขาว
"
วางใจเถอะ มารดาเป็นคนดีแล้ว บทที่ 45 นางกำลังจะจากโลกใบนี้
จวนอ๋องในยามนี้ประดับด้วยโคมไฟสีแดง อีกทั้งผ้าสีแดงแขวนรอบจวน ในยามนี้เจ้าสาวพักอยู่ในห้องรับรอง เทียนหนิงไม่คิดเลยว่า นางจะแต่งเข้าจวนอ๋องอย่างง่ายดา
วางใจเถอะ มารดาเป็นคนดีแล้ว บทที่ 44 เขาจะแต่งงานแล้ว
ชิงไทเฮาร้อนพระทัยยิ่งนัก หลังจากที่พระนางมอบหนังสือหย่าให้หลี่ซิน พระนางก็นั่งไม่ติดเอาเสียเลย ให้เกากงกงออกมาเดินเล่นในอุทยานหลวง แต่ต้องพบว่า หยางอ
วางใจเถอะ มารดาเป็นคนดีแล้ว บทที่ 43 อิสระภาพ
หลี่ซินออกจากตำหนักชิงเหมย ในมือมองหนังสือหย่าที่ชิงไทเฮามอบให้ สุดท้ายนี้ความปรารถนาของนางก็สำเร็จ นางมีทั้งเงินที่ฝ่าบาทพระราชทานให้ก่อนหน้านี้ นางไ
วางใจเถอะ มารดาเป็นคนดีแล้ว บทที่ 42 หลี่ซินถือป้ายทองคำขอหย่า
ยามเช้าของวันถัดมาหลี่ซินตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดศีรษะยิ่งนัก นางรู้สึกว่าเมื่อคืนนางดื่มสุราดอกท้อมากไปเสียแล้ว
นางอยู่ในเรือนได้อย่างไร อีกทั้งใครพาน
วางใจเถอะ มารดาเป็นคนดีแล้ว บทที่ 41 หยางอ๋องจำต้องแต่งกับเทียนหนิง
ตำหนักรับรองของรัชทายาทแคว้นฉิน ยามนี้บุรุษร่างหนาในอาภรณ์สีม่วงลายตารางหมาก ใบหน้าหล่อเหลา เมื่อได้รับรายงานว่า หยางอ๋องยอมแต่งงานกับเทียนหนิง น้องสา
วางใจเถอะ มารดาเป็นคนดีแล้ว บทที่ 40 องค์เทียนหนิง
"เอาล่ะ อย่าได้ถือสาหาความกับเด็กเลยองค์หญิง" ชิงไทเฮาพลันตรัสขึ้น เทียนหนิงต้องรักษาภาพพจน์ไว้ นางลืมไปได้อย่างไร
"เพคะ หม่อมฉันไม่ว่าหรอก" เทียนหนิ
Comments （0） Leave your review on APP
No results
Add to library
Read