เห็นท่าทางอมทุกข์ของลู่ซินไป๋ ฉันรู้สึกอารมณ์ดีมาก!

เดินฮัมเพลงไปกับกู้สือตลอดทาง

กู้สือหัวเราะเบาๆ "อารมณ์ดีขนาดนั้นเลย"

"แน่นอน สะใจสุดๆ" ฉันพูดโดยไม่ต้องคิด

จู่ๆ ฉันนึกขึ้นมาได้ จากนั้นรีบพูดต่อ "นายตกลงแต่งงานกับฉัน ฉันมีความสุขมาก!"

กู้สือทำเพียงแค่ยกยิ้มมุมปาก จูงมือฉันแล้วเดินต่อไป

ผ่านไปครู่หนึ่ง รถสีดำมาจอดข้างหน้าพวกเรา "จะไปไหนเหรอ"

ฉันมองรถ แล้วมองกู้สือที่จับมือฉันอยู่ด้วยความสงสัยเล็กน้อย แสดงละครจบแล้วก็ควรแยกย้ายไม่ใช่เหรอ

"ก็ไปจดทะเบียนสมรสไง"

ฉันอ้าปากหวอ พูดอะไรไม่ออก ไหนบอกว่าเป็นประธานจอมเย็นชา ไม่สนใจผู้หญิงไง

คิดไม่ถึงว่าจะลากฉันไปแต่งงาน! พระเจ้าช่วย เลยเถิดกันไปใหญ่แล้ว!

จู่ๆ เขาก้มลงมาจ้องตาฉันแล้วถามว่า "เธอชอบฉันตรงไหน อย่าบอกนะว่ากำลังหลอกใช้ฉันอยู่"

ฉันโดนกู้สือมองจนขนลุกซู่ จากนั้นพูดออกมาว่า "อะไรกันล่ะ ฉันชอบทุกอย่างที่เป็นนาย!"

เหมือนกู้สือชะงักไปเล็กน้อย แต่เพียงแป๊บเดียวเท่านั้น จู่ๆ เขาหัวเราะออกมาอีกครั้ง

ฉันโดนกู้สือลากขึ้นรถ จู่ๆ เขาถามว่า "มีทะเบียนบ้านกับบัตรประชาชนไหม"

"มี..." ฉันตอบเสียงเบา

"ตอนนี้สำนักกิจการพลเรือนยังไม่ปิด ยังทันอยู่"

หลังผ่านไปหนึ่งชั่วโมง ในที่สุดฉันก็รู้แล้วว่าประธานจอมเผด็จการเป็นยังไง ตอนนี้ฉันกำลังถือสมุดสีแดงเล่มเล็กๆ อยู่ในมือสองเล่ม

เมื่อสามชั่วโมงก่อน ฉันไม่คิดเลยว่าอีกสามชั่วโมงต่อมาจะได้แต่งงาน

เข้ามาในนิยายวันแรกก็ได้แต่งงานกับประธานสุดหล่อจอมเผด็จการแล้ว

นี่มันเว่อร์เกินจริงมาก

"เสียใจตอนนี้ก็ไม่ช่วยอะไรแล้ว" กู้สือหยิบสมุดสีแดงไปจากมือฉัน

พอได้ยินที่กู้สือพูด ฉันอดขนลุกไม่ได้ "ฉันไม่ได้เสียใจสักหน่อย ได้แต่งงานกับคุณสามี คือความปรารถนาในชีวิตฉัน!"

"เพ้อเจ้อ" กู้สือส่ายหน้าแล้วหลุดขำ

"กู้สือ นี่เรากำลังจะกลับบ้านเหรอ"

"อืม"

กู้สือได้ยินคำว่าบ้านแล้วยกยิ้มมุมปาก ซึ่งโดนฉันจับได้แล้ว

ใจฉันเต้นเร็วโดยอัตโนมัติ แม้กู้สือมีฉายาว่าประธานจอมเย็นชา แต่ใบหน้าของเขาหล่อจนเทพเทวดายังต้องโมโห

หล่อกว่าลู่ซินไป๋อีก!

เฮ้อ รู้สึกหวั่นไหวขึ้นมานิดหน่อยแล้วล่ะ