ลลิล ก้มลงมองมาทร์ทโฟนที่กุมไว้ในมือบอบบางหลายครั้งกับความหวังเล็ก ๆ ว่าจะมีสายเรียกเข้าและหากมีเธอก็จะรีบรับมันอย่างเร็วที่สุด หากทุกอย่างก็ยังเงียบเชียบ ได้ยินเพียงเสียงแอร์คอนดิชั่นครางต่ำ ๆ ภายในรถเรนจ์ โรเวอร์สีดำสนิทซึ่งมีคนขับที่เธอไม่คุ้นหน้าไปรับถึงสนามบินนิวยอร์คเมื่อตอนเช้ามืดหลังเธอต้องรีบเดินทางกลับจากเนเธอแลนด์อย่างเร่งด่วนตามคำสั่งของ อิศรา บิดาของเธอทั้งที่หญิงสาวพึ่งเริ่มไปมหาวิทยาลัยวาเคนิงเงิน ซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยด้านการเกษตรและวนศาสตร์ชื่อดังอันดับต้นของประเทศได้เพียงวันเดียว และเมื่อกลับไปถึงอพาร์ทเม้นท์กลับได้รับโทรศัพท์และได้ยินเสียงอิศวะที่ยังดังก้องในความคิดบอกว่า

"ลิล...ลูกต้องกลับอเมริกาคืนนี้"

เสียงที่ดังมาตามสายทำให้ลลิลหยุดกึกและเงียบไปชั่วขณะทั้งที่ยังไม่ได้วางหนังสือลงด้วยซ้ำ เธอถามบิดากลับไปว่า

"ทำไมล่ะคะพ่อ หนูพึ่งเข้าคลาสเรียนวันนี้เองนะคะ ที่นี่ยอดเยี่ยมมากเลยล่ะค่ะ เป็นมหาวิทยาลัยด้านการเกษตรในฝันที่หนูตั้งใจมาก ๆ เลยนะคะว่าเรียนจบแล้วจะกลับไปช่วยขยายกิจการของพ่อ"

"ใช่...ลิล มันยอดเยี่ยมมาก แต่หนูต้องกลับอเมริกาคืนนี้ และ...เรื่องเรียนคงต้องพับโครงการไว้ก่อน"

"พ่อกำลังจะบอกหนูหรือคะว่าหนูจะไม่ได้เรียนต่อที่วาเคนิงเงินแล้ว"

"ฟังพ่อนะลิล...หนูเป็นคนเก่ง และนี่อาจเป็นการเริ่มต้นที่ไม่ค่อยสวยนักถ้าหนูจะต้องหยุดเรียนกลางคัน แต่วันหนึ่งหนูจะได้กลับไปที่นั่น"

"พ่อ...พ่อมีอะไรหรือเปล่าคะ ทำไมเสียงของพ่อฟังดูเครียดๆ"

"ไม่มีอะไร ทำตามที่พ่อขอร้องเถอะนะ อีกเดี๋ยวจะมีคนไปรับลูกที่อพาร์ทเมนท์ เขาจะรับลูกไปสนามบิน กลับมาถึงแล้วพ่อจะอธิบายให้ลูกฟัง"

แล้วเสียงปลายสายก็ตัดไปอย่างกะทันหันก่อนลลิลจะได้ยินเสียงเคาะประตูและเมื่อเปิดออกไปเธอก็พบว่ามีคนมาตามคำบอกของบิดาจริง ๆ เป็นชายสวมชุดสูทซึ่งเธอไม่คุ้นหน้าแต่ท่าทีสุภาพ แม้ไม่เข้าใจเรื่องที่เกิดขึ้นรวดเร็วหากหญิงสาวก็จำต้องทำตามคำขอของบิดาเหมือนตลอดหลายปีผ่านมาที่เธอไม่เคยขัดใจอิศราเลยสักครั้ง นั่นเป็นเพราะเธอมีเขาเพียงคนเดียว แม่ของลลิลเธอเสียชีวิตตั้งแต่เธอจำความไม่ได้

แต่อิศราก็ไม่เคยมีใคร เขาไม่ยอมแต่งงานใหม่และเลี้ยงดูเธอมาทั้งที่ต้องควบคุมกิจการบริษัทส่งออกสินค้าการเกษตรที่เขาเดินทางมาลงทุนในสหรัฐอเมริกาและกลายเป็นบริษัทแถวหน้าที่มีผลประกอบการสูงบริษัทหนึ่งของประเทศ

เธอเป็นเด็กดีของพ่อเสมอ ไม่เคยทำให้เขาต้องเป็นกังวลเพราะลลิลเตือนตัวเองว่าในชีวิตของเธอเหลืออิศราแค่เพียงคนเดียว แต่ในความคิดของหญิงสาวขณะประหวัดถึงบิดานั้นกลับนึกถึงใครอีกคนเมื่อเธอต้องเดินทางกลับมายังอเมริกา ใครคนหนึ่งซึ่งเธอคิดถึงเขาตลอดเวลาก่อนเดินทางไปเรียนต่อเนเธอแลนด์ สักครู่เธอจึงเงยหน้าขึ้นถามคนอยู่หลังพวงมาลัย

"ขอโทษนะคะ...คุณเป็นคนขับรถคนใหม่ของพ่อเหรอคะ?"

"ครับ"

"ตอนนี้พ่ออยู่ที่บ้านหรือเปล่าคะ"

"คุณอิศราอยู่ที่ไมแอมี่ครับ"

"ไมแอมี่..."

ลลิลไม่ทันได้ถามอะไรต่อคนขับก็หักพวงมาลัยเลี้ยวรถเข้าไปในรั้วบ้านซึ่งลลิลต้องรีบชะเง้อมองออกไปนอกหน้าต่างทันที เพราะที่นี่คือบ้านของเธอ คฤหาสน์หลังงามหลังรั้วสีขาวที่มีอาณาบริเวณกว้างใหญ่และเต็มไปด้วยดอกไม้หลากสีในฤดูร้อน และทันทีที่เรนจ์ โรเวอร์สีดำจอดสนิท คนขับรถก็รีบลงไปเปิดประตูห้องผู้โดยสารด้านหลัง หญิงสาววัยสิบแปดเจ้าของความสวยสะพรั่งรูปร่างบอบบางในชุดกระโปรงลูกไม้เนื้อเบาก้าวลงจากรถและต้องประหลาดใจที่ด้านหน้าคฤหาสน์มีชายแปลกหน้ายืนอยู่สองสามคน ลลิลจำได้ว่าคนเหล่านี้ไม่ใช่คนของบิดา เธอหันกลับไปยังคนขับรถที่หิ้วกระเป๋าใบใหญ่ลงมาให้