หลังจากนั้น ฉันไม่ได้สนใจอู๋ไป่ แต่ทุ่มเทให้กับงานในบริษัท

การเสียชีวิตอย่างกะทันหันของพ่อกับแม่ ทําให้บริษัทของเราตกอยู่ในภาวะหยุดชะงัก พี่ชายก็เครียด

ด้วยความช่วยเหลือของฉัน สถานการณ์นี้จึงคลี่คลายลงเล็กน้อย

ช่วงนี้ อู๋ไป่ก็ยุ่งมาก ยุ่งอยู่กับการหลบคําถามและกล้องของนักข่าว

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเข้ามาอยู่ในสายตาของสาธารณชน แต่กลับดังเพราะคําพูดพิสดารของเขา แม้แต่ชื่อเสียงของตระกูลอู๋ก็เดือดร้อนเพราะเขา

หลายคนพูดถึงเขา ก็ล้อว่าเขาเป็น "ชายมั่นหน้า"

แต่ว่า ชีวิตแบบนี้ดำเนินไปได้ไม่นาน ไม่นานก็มีคนทนไม่ได้

คนคนนั้นก็คือโจวหลาน

ในวิดีโอ หน้าผากของเธอเขียวช้ำ ยกแขนที่พันแผลร้องไห้ต่อหน้ากล้องอย่างน่าสงสาร

"ฉันรู้ว่าความรู้สึกที่คุณอู๋มีต่อฉันมันล้ำเส้นเกินไป แต่เราไม่เคยทําเรื่องอะไรที่เกินเลย"

"แต่คุณอันซินเพ่ยกลับร่วมมือกับน้องชายของคุณอู๋ ขับรถเข้าไปในห้องจัดงานเลี้ยง พยายามฆ่าพวกเรา!"

เธอร้องไห้อย่างน่าสงสารพลางเปิดภาพกล้องวงจรปิดของห้องจัดงานเลี้ยง

เพราะกล้องวงจรไม่มีเสียง จึงเห็นแค่ภาพที่ฉันขับรถชนพวกเขาคนสอง และความตื่นเต้นบนใบหน้าของอู๋เจ๋อที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับ

เมื่อวิดีโอแก้ข่าวของโจวหลานเผยแพร่ออกมา เรื่องนี้ก็เป็นกระแสเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง ครอบครองอันดับหนึ่งในรายการยอดนิยมอย่างรวดเร็ว

"หมายความว่าอะไร ก่อนหน้านี้เราด่าผิดคนเหรอ"

"ฉันคิดว่าผู้หญิงคนนี้กำลังแก้ตัว ถ้าเธอไม่ได้ล้ำเส้นจริงๆ ชายมั่นหน้าจะบอกให้เมียหลวงห้ามล่วงเกินเธอได้อย่างไร นอกจากนอกใจฉันคิดคําอธิบายอื่นไม่ออก"

"นี่ไม่ใช่ประเด็น ประเด็นคือเมียหลวงของชายมั่นหน้าขับรถชนคนไม่ใช่เหรอ เธออยากฆ่าสองคนนี้จริงๆเหรอ"

"น่าจะเป็นพวกเดียวกัน ทั้งสองฝ่ายไม่ใช่คนดี"

"ใช่ ฝ่ายหญิงอาจจะนอกใจก่อน ฝ่ายชายเลยไปฝากความสุขไว้ข้างนอก"

"คิดแบบนี้ ชายมั่นหน้าน่าสงสารจัง..."

ตั้งแต่สมัยโบราณจนถึงปัจจุบัน พอมีข่าวลือแพร่ออกมา ผู้คนมักจะเข้าข้างผู้ชาย คิดว่าผู้ชายไม่มีความผิด

โจวหลานใช้ประโยชน์จากจุดนี้ จึงกล้าใช้คําพูดที่คลุมเครือมาก่อกวนสายตาของสาธารณชนอย่างโจ่งแจ้ง

ต้องบอกว่า เธอประสบความสําเร็จมาก

"เธอสู้ฉันไม่ได้หรอก ยอมแพ้เถอะ"

เพราะโจวหลานยังอายุน้อย เพิ่งเห็นผลตอบรับแค่นี้ก็รอไม่ไหวที่จะวิ่งมาโอ้อวดฉัน

ฉันมองผู้หญิงที่หน้าบานเป็นกระด้งตรงหน้า ถอนหายใจด้วยความรำคาญ

ที่จริงแล้ว สําหรับการกระทำของโจวหลาน ฉันคาดการณ์ไว้นานแล้ว และคิดแผนการรับมือไว้แล้ว

แต่ในเมื่อเธอมาหาฉันเอง ก็ต้องขอบคุณที่เธอเปิดฉากให้ฉันอย่างดุเดือด

คอมพิวเตอร์ในห้องทำงานของฉันสามารถเชื่อมต่อกับกล้องไลฟ์สด ฉันพูดกับผู้ช่วยสองสามประโยค เธอก็เข้าใจความหมายของฉันอย่างรวดเร็ว

โจวหลานมองผู้ช่วยที่รีบเดินออกไปข้างนอก ยิ้มแล้วพูดว่า "ดูสิ บางคนก็โง่จริงๆ รู้จักแต่ก้มหน้าก้มหน้าทํางาน ไม่รู้จักใช้สมอง"

"เหมือนเธอไง หลายปีก่อนเธอกับคุณอู๋รักกันดี แต่น่าเสียดายที่ตอนนี้ความสวยหายความรักก็น้อยลง"

"เอ่อใช่ ตอนนี้พ่อแม่เธอเป็นอย่างไรบ้าง"

"วันนี้ฉันเอาของขวัญมาให้ด้วย"

เธอพูดพลางกวักมือเรียกคนเอาของเข้ามาในห้องทํางาน

ฉันมองดู เป็นแมวขนยาวตัวใหญ่ตัวหนึ่ง

ที่จริงฉันไม่ได้รังเกียจแมว แต่แมวตัวนี้ไม่เหมือนกัน มันเป็นแมวตัวการที่ฆ่าแม่ของฉัน

ในงานเลี้ยงวันเกิดของแม่ฉัน โจวหลานพาแมวเข้าไปในงานเลี้ยงโดยไม่ได้รับอนุญาตจากใคร

แม่ของฉันเคยถูกแมวข่วนเปลือกตาตอนเด็ก กลัวแมวมาตลอด ในชีวิตแม้แต่ตุ๊กตาแมวก็ยังไม่แตะ

แต่เพราะโจวหลานเป็นคนที่อู๋ไป่ สามีของฉันพามา แม่จึงไม่ได้บอกให้คนพาแมวออกไป แต่พยายามรักษาระยะห่างจากแมวตัวนั้น

คิดไม่ถึงว่าโจวหลานจะฉวยโอกาสนี้ ร้องไห้กับอู๋ไป่บอกว่าแม่ของฉันดูถูกเธอ และดูถูกแมวที่เธอมองให้แม่ของฉัน

คราวนี้ทําให้อู๋ไป่ไม่พอใจมาก เขาราวกับคนบ้า อุ้มแมวที่หดตัวเป็นลูกบอลบนพื้นไปหาแม่ของฉันทันที

เมื่อฉันเห็นเขา เขาก็โยนแมวใส่หน้าอกแม่ของฉันแล้ว

ตอนนั้นแม่ของฉันยืนอยู่ข้างบันไดพอดี เห็นแมวที่กระโจนเข้ามาตรงหน้าอกอย่างกะทันหัน เธอจึงหลบไปข้างหลังตามสัญชาตญาณ และกลิ้งตกบันไดทันที